blij met wat je hebt

En het eerste wat je zal willen hebben, zal het laatste zijn wat je nodig hebt.

-Wilco

Dat het eeuwige verlangen de meest betrouwbare brandstof was.
Ik meende het te hebben ontwaard in de Franse verzen die ik hijgend tot mij nam tijdens de dagen van verloren brood en gesmolten chocola.
Maar wie zoekt die raakt verloren, wie vindt verliest zijn hoofd.
Het verlangen heeft nooit gebrand, het was niet eens warm, lauw; het ontsnapte.
Drijfgas.

Het geluk, met zijn intimiderende banaliteit, een irritant bagatelletje; dof.
Ik heb het uitgelachen. Het moet de Sint of de Kerstman zijn geweest die het mij plots in de schoot heeft geworpen. Het ontsnapt me -ik geloofde al niet langer in de gulheid van de man.
Alle geluk is potsierlijk. Ongeluk evenzeer.
Teveel opties. De uitkomst echter steeds.
Tragisch gegniffel.

Verontschuldig je dus niet voor vroeger. Suggereer niet voor morgen. De uitkomst blijft dezelfde en ze is gezellig.
Je hoeft bijgevolg geen hert voor me te schieten. Niet aan mijn verkrampte teen te sabbelen. Je kaken niet te kleuren met je wankele geweten.
Mijn vergiffenis is een braakneiging. Ik krijg keelpijn van je hartstocht. Kleinzielig koeltje. Kapotte hartklep.
Want je geluk is een braakbal, Dirk. En wat moet ik met een braakbal?
Een klucht, inderdaad. Dit is een klucht. Ofwel gniffel je. Ofwel gniffel je des te harder. Zelfs als je niet weet waarom, Dirk. Het zal je niet spijten. Dit is het ware gezicht van de menselijke lijden, in een notendop.
Zeg dus geen sorry. Je intenties zijn ondergeschikt aan de uitkomst. Je ijdelheid wordt verpulverd door mijn stuiterend gegniffel. 
Ik ga me volgende week aansluiten bij een schietclub. Weet je wat dat betekent?

Je weet verdomd goed wat dat betekent.
Hemeltjelief.