carrément méchante, jamais contente !

Dat is een oxymoron

2012-02-29T16:29:00.001+01:00

schrijn per schrijn

Kent u dat lied van 'Hallo, duisternis, oude vriend'?
Het is bij mij elke dag hetzelfde liedje. Dat liedje dus, The Sound Of Silence. Het geluid van de stilte. Dat is een oxymoron.
Men hoeft weliswaar niet te weten dat het een oxymoron is om ervan te kunnen genieten, want om iets te waarderen hoeft men niet de precieze terminologie der dingen te kennen. Dat is best leuk.
Ik van mijn kant ben daar zo opgetogen over dat ik ooit een schrijn zal bouwen voor alle dingen die ik waardeer maar waar ik de naam niet van ken. Misschien bestaat zulks een schrijn al, doch er bestaat bij mijn weten geen geijkte term voor dit soort schrijn. Ik heb het woord alleszins niet teruggevonden op Wikipedia.

Simon en Garfunkel schreven The Sound Of Silence tijdens de jaren zestig, het jaar dat Jean-Paul Sartre de Nobelprijs weigerde. Ooit ga ik een tweede schrijn bouwen voor alle mensen die mij irriteren met hun morele pedanterie. Jean-Paul Sartres piepschuimen buste zal prominent op een altaar in dat schrijn prijken en iedereen zal het schaamteloos mogen betasten. Mijn zelfverzonnen heilig instituut zullen zijn vrijheid en zijn schrijverschap postuum kraken. Het oorverdovende geluid van de stilte, zo u wil.
Als men goed oplet kan men in het nummer horen hoe de stem van Art Garfunkel lichtjes hapert omdat zijn keel dicht aan het slibben is door zijn uit de hand gelopen hoestsiroopgebruik. Er zijn verschillende luisterbeurten nodig eer men het duidelijk kan horen, maar nadien is er geen weg meer terug: dan hoort men enkel nog maar het gutsende geluid van achtergebleven overschotjes hoestsiroop op Garfunkels gouden stembanden. Zoals een lijzig biggelend spoor van stroop op kristal. Mijn leraar Engels in het tweede middelbaar zei vaak dat Simon en Garfunkel hem deden denken aan een oude patchoeligeur. Op een dag heb ik hem echter gecorrigeerd: 'Meneer De Bodt, excuseert u mij.', sprak ik, 'Ik denk dat u bedoelt dat Simon en Garfunkel u aan hoestsiroop doen denken en niet aan patchoeli.'.
Hij heeft toen een plustekentje achter mijn naam geschreven.

The Sound Of Silence is een popnummertje dat gaat over hoe de commercie de intermenselijke communicatie aan het kapen is.
Mijn schoonbroer heeft mij gezegd dat dit een zeer eigentijdse thema is. Ik heb gerepliceerd dat ik dacht dat het veeleer een tijdloze thematiek betrof, dat hij groen was achter zijn oren en mijn maturiteit en deskundigheid aangaande kwesties die handelen over tijd en tijdsbesef niet in vraag mocht stellen. Een derde persoon beweerde ooit dat tijd relatief was. Die derde persoon was een Joodse, linkshandige man. Zowel Simon als Garfunkel zijn overigens Joodse mannen. Ik denk niet dat ik nog bekend moet maken hoe hoog ik oploop met Joodse mannen.
Zelf lig ik 's nachts ook wakker over de kaping van de intermenselijke communicatie door de commercie, maar dan zing ik niet. 's Nachts warm ik koeienmelk op in de microgolfoven. Mijn maag raakt daar overhoop van en 's ochtends gaat mijn adem daar vreselijk van stinken, maar ik kijk graag naar het nocturnale, zoemende roteren van een kop melk die mij onvermijdelijk ziek zal maken in de ochtend. Zo hoef ik even niet na te denken over het kapende kapitalisme en zijn verrukkelijke perversies waar ik toch niets tegen kan beginnen. Die perversies zijn namelijk zo onweerstaanbaar, net supermarktmarsepein in strak aangespannen cellofaan. Men kan niet anders dan er zijn vingers stiekem in begraven wanneer niemand kijkt en daarvan te genieten zoals men allang niet meer kan genieten van Franse, naoorlogse, existentialistische literatuur en Joodse songwriterij.
Wij, als maatschappij, hebben een reusachtig schrijn nodig ter ere van de perversies van het neoliberale kapitalisme om de kerkleegloop tegen te gaan, maar bovenal omdat het kapitalisme zo verdomd lekker is. Waarom nog langer vechten tegen de heerlijkste der corrupties zoals Sartre dat zo aanmatigend deed in de jaren zestig?
Waar wachten we nog langer op eigenlijk?

Ik leerde The Sound Of Silence pas echt waarderen toen ik het nummer hoorde weerklinken in een iconische film die ik tijdens mijn tienerjaren zag over een Joodse jongeman die de moeder neukte van een meisje dat hij ook neukte. Zowel de moeder als de dochter waren wat men in Amerika WASP's noemt, keurige kleinburgers. Hij was slechts een Joodse schlemiel.
Ooit heb ik trouwens een jongen geneukt die de moeder had geneukt van een meisje dat hij aan het neuken was. Ik hoef niet te vertellen dat desbetreffende jongen de grootste klootzak is die mijn pad ooit heeft gekruist. Ik had graag zijn vader geneukt uit rancune, maar aangezien ik mij niet echt tot zijn vader aangetrokken voelde heb ik dat plan laten varen. Mijn wraak stelt me niet in staat bovenmenselijke inspanningen te leveren. Die jongen was geen Joodse schlemiel overigens, hij was een praktiserende, onbesneden katholiek. Tevens een Kempenzoon en een deejay.
Op het einde van de film kiest de Joodse jongeman voor de liefde zoals ze ons altijd evident werd gepresenteerd door alsnog achter de dochter aan te gaan. Jongemannen huwen nog steeds dochters, tot nadere orde. Door de loop der dingen is die meest vanzelfsprekende optie voor de jongeman evenwel uitgegroeid tot een roekeloos en ongrijpbaar voorwerp van blinde begeerte, waardoor hij het meisje zal moeten schaken tijdens de protestantse huwelijksplechtigheid waar zij verondersteld wordt in het echt te treden met een andere man, een schijnbaar goedige, ideale schoonzoon. Zijn actie die in wezen uitgaat van een conformistische impuls, wordt daardoor plots besmet door een subversieve schandvlek veroorzaakt door de eerrovende connotatie die men toekent aan de ontvreemding van aanstaande bruiden in onze Westerse samenleving. Sterker nog, hoewel nooit geëxpliciteerd, krijgt de onverhoedse intrusie in het protestantse kerkhuis door de jongeman die op dat ogenblik is gereduceerd tot een losgeslagen, schreeuwende, Joodse gek, ook nog een toegevoegde zweem van blasfemie over zich heen.
De verboden geliefden slagen er uiteindelijk in de geplande huwelijksplechtigheid te verlaten en vluchten hevig ten prooi gevallen aan een acute vlaag van folie à deux samen de kerk uit. Ze rennen de openbare weg op, vrijheidsdronken, en springen op een gele stadsbus. Eenmaal op de bus wordt The Sound Of Silence ingezet. Het eindbeeld van de film laat het voor zich uit starende koppel zien, tot rust komend, gelukzalig en verdwaasd op de achterbank van een ietwat gammele bus.
Op die manier besluit de film met een soort compromis tussen het conformisme en de transgressie, de redelijkheid en de waanzin, de volmaaktheid en de imperfectie. Op het kruispunt van deze tegenstellingen verschijnt menigmaal hetgeen we geconditioneerd zijn daar te zien opduiken: een zekere manifestatie van gulzige romantiek. Dat is hier niet veel anders en dat verdient in principe ook het oprichten van een schrijn. Doch ik heb het zoals u reeds kon lezen nogal druk met het bouwen van andere schrijnen. Ik doe de dingen het liefst schrijn per schrijn.

Het Nederlands kent in tegenstelling tot het Engels geen apart woord voor 'weglopen om te trouwen', to elope, in het Engels. Ik heb me vaak afgevraagd wat daarvoor de achterliggende reden was en of er überhaupt een aanleiding was.voor het uitblijven van specifieke terminologie inzake tersluikse trouwerijen. Trouwen na weggerend te zijn lijkt mij alleszins de enige, valide manier om ooit waardig te trouwen. De enige manier ook om een fatsoenlijke ode te brengen aan de irrationele stormachtigheid, zo eigen en zo essentieel aan de liefde. Ik verwacht namelijk niet minder van de liefde dan dat: bevrijding, amechtigheid en melkzuur in mijn benen.
De enige bevredigende manier om het compromis te sluiten dat we allen moeten sluiten.

Echter, dat is een tevergeefse gedachte. Met zijn monsterachtige anciënniteit is de duisternis mijn oudste vriend, net zoals dat bij Simon en Garfunkel het geval is. Hij is het soort vriend die zich gepasseerd voelt wanneer men ten prooi is gevallen aan een hevige verliefdheid.
De duisternis is ook uw oudste vriend. Ieders oudste en lastigste vriend, me dunkt. Een profane vriend voor wie ik alleszins nooit een schrijn wil bouwen en zal bouwen.

Maar al de rest, daar kan u zeker van zijn, pak ik aan, schrijn per schrijn.

een iets te eenvoudige ballade voor de mensheid in het algemeen

2012-02-27T02:10:00.001+01:00

Maar die gaat toch naar de verdoemenis, dus schreef ik dit alleen maar voor jou, in het bijzonder.

Alles wat je zegt is een pleonasme.
Pleonasmes zijn niet erg keurig. Men moet ze vermijden. Onze moedertaal verdient respect.
[Ik verdien respect.]
Ik verdien niet echt respect, respect is voor oenen zonder ambitie. Maar ik verdien zeker kamillethee, een buskaart en een grappig plaatje met Jean-Luc Dehaene die nors kijkt. Kusjes ook. Prikkende kusjes.
Als je dat wil tenminste.

Alles wat ik zeg is een tautologie.
Tautologieën: daar wil men vanaf. Men moet ze schrappen. We zouden met zijn allen meer moeten schrappen.
[Schrappen wat niet past.]
Ik weet niet wat gepast is, maar ik vind honig bij mijn thee en de krant voor op de bus zeker gepast. En ik zou zeker geschikt kunnen zijn om je heel blij te maken.
Maar daar kunnen we het later nog over hebben.

Alles wat ze zeggen is een hyperbool.
Hyperbolen zijn niet wat wij willen zijn. Men moet een beetje nederig zijn. Nederigheid wordt onderschat.
[Ik weet wel niet hoelang ik mijn nederigheid kan volhouden.]
Ik probeer dit ook maar. Ik doe mijn best. Op de oneven dagen althans. De thee was warm genoeg om mijn handen te warmen. De busrit was een hel zoals gewoonlijk, want de bus is vol anderen, maar vandaag was het net iets draaglijker. Ik weet ook niet waarom. Het is te zeggen: ik ga dat niet zomaar aan je neus hangen.
Je kent mijn mening namelijk over pleonasmen, tautologieën en hyperbolen.

Ik herinner mij dat je zelfbewust was over je neus toen we elkaar leerden kennen. Nu niet meer.
Ik doe mijn best.
Niet zeldzaam, maar wel lastig.
Later kunnen we het er nog eens over hebben.
En nog eens.

(Dit is een iets te eenvoudige ballade voor jou, en je oorlelletjes in het bijzonder.
Het is niet dat ik me wil verontschuldigen voor mijn luiheid, maar je moet weten dat ik beter kan dat dit.)

jouw kleine knikkebollerij (2)

2012-02-26T21:22:00.000+01:00

deel 2: in mijn schoot

zenuwachtige berceuse bij elkaar gekrijst door het donsjong van een knobbelzwaan

'Wel, steek het op de slordige ordening der dingen', smaalde je.

Toen ben je bijna in slaap gevallen in de zetel. Bijna maar niet helemaal.
Want je wilde geen koffie om wakker te kunnen blijven. Je bent zo koppig.
Ik begon te spreken. Een monoloog voorzeker, maar niet helemaal.
Ik stop nooit met praten, prevelen en zingen, want ik zou je wakker willen houden, altijd.
Het moet tenslotte ergens vandaan komen. Dat moet je ondertussen toch al hebben beseft.

---

een berceuse

Wat moet ik nog geloven?
Ik ben de afvallige, de beurse appel in de bedauwde wei.
Jij de ketter, een opgeblonken splijtstofstaaf van roestvrij staal.
Leg je hoofd maar op mijn schoot en doe alsof je slaapt.
Kopieer dan even die droom die je ooit over mij droomde toen de Japanse kerselaars nog bloeiden. Vertraag je ademhaling en geef mij de indruk dat ik je nog steeds op je gemak kan stellen, in mijn lauwe schoot.
Beter dan dit zal het niet worden. Maar wat dit precies is? Nou...

Het lijkt op de nasmaak van iets wat gisteren opraakte. Vandaag zou ik naar de winkel gaan om er een nieuwe voorraad van aan te leggen. Ik vergat echter wat het juist was dat ik nodig had. De winkels mogen dan wel goed bevoorraad zijn, ik vergeet altijd wat ik kopen moet. Zo'n vervelende besognes had men bijvoorbeeld niet in de Sovjet-Unie.
De Sovjet-Unie is al meer dan twintig jaar ontbonden. Er blijft in Rusland niets meer over van de communistische gedachte, die drachtige gedachte. Nu zijn de rekken van de supermarkten in Moskou echter volgepakt. De koelkasten van de Russen ontdooid. Prop hen vol. Propvol.
Ze zeggen dat de gedachten groter zijn dan de mens zelf. Ze zeggen dat de gedachten de tand des tijds zullen doorstaan. De gedachten zijn evenwel te vaak het slachtoffer van kindersterfte. Het zijn altijd zij die als eerste een knobbelzwaandonsjong-liedje bij elkaar moeten krijsen.
Hemeltjelief.
In augustus kunnen we in het kader van een poëtisch gedachtegoed met goede overlevingskansen de assen van enkele voormalige gedachten gaan oplossen in de oceaan. Dat zal voorzeker een snaar raken, een snaar van schapendarm; de lage sol. Zoals in april toen de Japanse kerselaars nog bloeiden. Dat was ook al zo poëtisch. Je zei dat je in de alledaagse poëzie de schootwarmte ontwaart die je tegenwoordig af en toe moet ontberen sinds je koos voor het dwaalgeloof. Sindsdien handel ik alleen naar dat gemis. Ik heb je helemaal door. Daar ben ik in je afwezigheid zoveel beter in geworden.
Ondertussen zal er altijd antibacterieel poetsmiddel, laxerend snoepgoed en malse chateaubriand voorradig zijn in mijn buurtsuperette voor als ik niet meer weet wat men ook weer nodig had.
Vroeger dacht ik dat we elkaar nodig hadden, zoals gele room en bladerdeeg elkaar nodig hebben wanneer het vier uur is en de rozebottelthee trekt. Nu knikkebol je met een halflege maag in mijn schoot terwijl het avondrood je rug besprenkelt. Je bent tot rust gekomen.
En dat is waarlijk alles wat we hebben, want beter dan dit zal het niet meer worden.

Jij vermorzelde, ik liet gewoon los, volgens de vertrouwde routine zeg maar. Jij viel aan, ik vluchtte, volgens het afschuwelijke cliché. Laat maar.
Denk je straks te kunnen indommelen op mijn knie? Mijn knieën zijn bijna altijd geschaafd. Toch minstens gekneusd. Ik waarschuw je nu al wanneer ik zeg dat de dingen nooit beter zullen worden dan dit en wazig zullen blijven Slopend wazig.
Mijn ouders en je Antwerpse doopmeter zeggen dat we zoveel beter kunnen. Ik vergeet altijd dat je doopmeter uit Antwerpen komt, want je bent zo'n onverbeterlijke provinciaal. Al teer je op een verdienstelijk oriëntatievermogen wanneer we door de grootstad wandelen. Meer dan ik in ieder geval. Daarom gebruik ik ook al die lompe eufemismen. Al mijn eufemismen zijn een medaille omdat je zo goed terechtkwam als provinciaal, in het nabuurschap van mijn beschaafde bovendijen ook.
Je citeerde vroeger met de tongval van je vader psalmen uit de Statenbijbel. Maar wat had ik daaraan uit de mond van een ketter? Als afvallige vloek ik de dagen voorbij, binnensmonds. Dacht je dan niet aan de consequenties wanneer je niet consequent was? Consequentie is een evidente deugd. Ik heb recht op evidente deugdelijkheid. Je had met je fikken van het Heilige Schrift moeten blijven, als je liever wilde dwalen, wanneer je slaapdronken je hoofd op mijn schoot legt. Jawel, tokkel ik met mijn vingertoppen, slof ik met mijn hand door je haar, openen je ogen zich. Een perfecte imitatie van onvolmaakte herinneringen, ijdele geheugensteuntjes, uitgeklede waarheden en een zekere poging tot. Volgens de vertrouwde routine zeg maar.

ZEG MAAR
wat je wil
wel...
wat je maar wil

Dit is beslist niet wat ík wil, maar het wordt nooit meer beter dan dit. Je hoeft maar naar de boeken op mijn nachtkastje te kijken om te weten wat ik koortsachtig wil. Ondertussen zal er altijd voldoende rode wijn in de kelder van mijn vader voorradig zijn om in te verdrinken. Wist je dat het mogelijk is om in een emmer te verdrinken? Een emmer bordeaux zou daar best geschikt voor kunnen zijn. Als men maar hard genoeg wil, lukt het. Ik las het jaren geleden in de krant. Ik citeer mijn wijsheden uit de krant, een minder heilig schrift.
Ach, al die dingen die ik zo hard wil, ze worden altijd wak van zodra ik ze aanraak met mijn klamme handen. Ik vroeg in de winkel wat ze voor me konden doen. Ze bestelden een middeltje tegen klamme handen voor mij bij een Duitse leverancier, het was niet voorradig. Ik wacht nog steeds.

Wat ik wil is wat ik niet langer geloven kan.
Ik kan niet meer geloven omdat ik het niet genoeg wil.
Zal ik je dan maar tersluiks knietje geven?
Ik ben de afvallige. Jij de ketter.
Geloof wat je wil, het zal nooit beter worden dat dit.

jouw kleine knikkebollerij (1)

2012-02-23T23:46:00.000+01:00

deel 1: bruinigheid

zoals in een New Yorkse praatfilm

In mei, twee dagen na mijn verjaardag, verflenseden de bloesems van de Japanse kerselaren naar suikerspinroze bruinigheid.
Eindige derrie. Uitgebloeid voorjaar.
Dat was het dan.

Je had op paasmaandag gezegd dat je de toen nog verse, lichtroze bloemblaadjes op het voetpad af en toe heel even leek te verwarren met sneeuwvlokjes. De laatste sneeuw was nochtans al in januari ontdooid. Ze kleurde tijdens de dooi even bruinig als de verwelkte kersenbloesems die ik nu op straat onderweg naar de huisarts aan het vertrappelen was. Mijn passieve agressiviteit trapt niet zo subtiel na.
We zouden de komende dagen de brug maken. 's Anderendaags zouden we van wal steken door Hemelvaart te vieren en te slapen tot één uur 's middags wanneer de boterkoeken bij de bakker allang zijn uitverkocht. Ik had toen conjunctivitis. Er liep 's nachts bruine drek uit mijn linkeroog. Niet omdat ik hooikoorts had. Ik ben niet allergisch aan pollen. De dokter stelde vast dat mijn bindvliesontsteking viraal was en zei dat ze wel vanzelf zou overgaan. Hij maande mij nadien aan om meer ijzer te eten. Het rood van mijn ogen was lichtroze geworden, vertelde hij. 'Dat is niet goed', schudde hij zijn hoofd.
Ik slofte na de consultatie terug naar huis, enkele verwelkte bloesems nog aan mijn basketschoenen geplakt. Ik ben niet te beschaamd toe te geven dat ik toen alleen aan jou dacht en aan de bloemblaadjes van de kerselaren in de lanen toen zij in april nog verlegen roze bloosden.
De hoedanigheden mogen dan gedurig veranderen. Bruinigheid is standvastig. Sommige dingen gaan niet vanzelf over. Mijn conjunctivitis stopte de dag van de nationale feestdag.

We zijn nu negen maanden later. Ik hoorde daarnet op de trein meisjes zeggen dat ze lentekriebeltjes hadden. Het betroffen twee jonge, Aalsterse studentes die met een markeerstift woorden in een studieboek bedrijfskunde onderlijnden. Eentje had rood geverfde haren, voormalige kastanjebruine haren. De andere droeg donkergroene laarzen met een overmoedige hak. Het verbaasde me dusdanig niet dat ze in staat waren zo'n aanmatigende uitspraken over de lente te maken.
Gisteren heeft het geregend. Mijn haren zijn toen beginnen kroezen. Je weet hoe erg ik dat haat. Al ben je dat allicht vergeten. Je bent het soort man dat alles vergeet. Dit om te schetsen hoe het met mijn lentekriebeltjes is gesteld.
Ik was naar je toe gegaan omdat we later op de avond naar het verjaardagsfeestje zouden gaan van een gemeenschappelijke vriendin. Misschien was ze ondertussen al verworden tot een kennis. Ik weet niet goed hoe die terminologie precies werkt. Ik heb de neiging dit soort officieuze typologieën behoorlijk verwarrend te vinden.
We hadden beslist deze avond ons best doen om ons best te doen.
In je keuken was je kant-en-klare spaghetti uit de Lidl voor ons aan het opwarmen in de microgolfoven. Je excuseerde je voor het frugale eten door geërgerd uit te leggen dat je het erg druk had met je baan en dat je het koken beetje bij beetje was verleerd. Ik wilde je onderbreken en je erop wijzen dat men het koken niet kan verleren en dat je geen sorry mocht zeggen als je eigenlijk geen spijt had. Ik deed dat niet. We moesten later op de avond nog naar het verjaardagsfeestje van Katrien en ik had afgesproken dat ik mijn best zou doen.
Terwijl we aten vertelde je dat je had besloten om tijdens deze vastenperiode minder koffie te drinken. Ik verbaasde me over het feit dat je de rite van het vasten enigszins ernstig leek te nemen. Je had het geloof al meer tien jaar bewust van je afgeworpen wist ik. Al had ik je nooit kunnen overhalen je uit het doopregister te schrappen. Daar deed je altijd heel zenuwachtig over. Ik weet niet waarom. Je moeder was ook altijd zenuwachtig wanneer we op visite kwamen. Ik ga ervan uit dat het dus iets genetisch is.
Ik kon zien dat je leed onder het cafeïnetekort dat je jezelf aan het aandoen was. Ik vond dat heel katholiek van jou. Je weerlegde dat stellig door te verklaren dat Kurt Cobain veel meer dan Jezus Christus gold als je ware icoon van pijn en kwelling. Ik kwam tot de conclusie dat ik ook dringend een waar icoon voor mijn persoonlijke pijn en kwelling moest kiezen.

Je zag er afgepeigerd uit, ondanks het feit dat je lippen frivool bolognese waren gekleurd Ik ben niet te beschaamd toe te geven dat dat iets met me deed. Ik ben dus opgestaan om chocomelk voor je te maken zoals ik de mensen in de New Yorkse praatfilms dat zie doen. Vrouwen uit New Yorkse praatfilms, vooral, gaan altijd moediger met hun gevoelens om als ik. Ik ben daar niet jaloers op. Jaloezie lost niets op. Dat neemt niet weg dat ik wel zou willen veranderen en iemand zou willen zijn zoals in een New Yorkse praatfilm.
Je nipte van je kop chocomelk toen je het twintig jaar oude litteken op mijn voorhoofd opmerkte. 'Had je dat vorig jaar ook al?', vroeg je toen verbaasd.
Ik knikte. Ik legde toen uit hoe ik als zesjarige op de speelplaats tegen een muur aan was gelopen en dat dit was geresulteerd in een grote snee in mijn voorhoofd. Mijn relaas werkte op je zenuwen, maar je glimlachte hoffelijk.
Je legde even later uit dat je het donkerbruine bezinksel van de chocomelk het lekkerste onderdeel van chocomelk vond. Het verbaasde me niet dat je neigde naar een zekere vorm van stroperigheid.

We zijn die avond nooit naar Katriens feestje gegaan. Uiteindelijk beslisten we dat we geen mensen waren die verjaardagen vierden van verwaterde vriendschappen.
We namen het onszelf echter wel kwalijk. Maar dat spraken we niet openlijk uit We spraken wel openlijk over de Republikeinse presidentskandidaten. Zij waren zelfs geen kennissen van ons, maar wij zijn wel wakkere wereldburgers en liefhebbers van politieke scherts.
Ik suggereerde dat je jezelf nu misschien een kopje koffie moest toestaan, vermits je er buitengewoon vermoeid bleef uitzien. De chocomelk had niet geholpen om je fitter te maken. Je antwoordde door uit te leggen dat dit koffievasten iets was wat je moest doen. 'Men kan tegenwoordig nog maar zo weinig uitdagingen aangaan die enige betekenis hebben.', zuchtte je.

De meeste uitdagingen zijn betekenisloos. De dingen mogen dan geordend zijn, ze zijn niet nauwkeurig genoeg geordend.
'Vandaag is het negen maanden geleden.', prevelde ik toen. 'Niet dag op dag. Daarvoor zijn de dingen net iets te slordig geordend'
'Wel, steek het op de slordige ordening der dingen', smaalde je. Ik haat het wanneer je zo smaalt, maar je leed nog steeds zichtbaar onder dat cafeïntetekort dat je jezelf aan het aandoen was. Je had daardoor een onuitputtelijke bron van mijn medelijden weten aan te spreken. Ik besefte toen des te meer hoe slordig de dingen waren geordend en dat uitdagingen vaak maar erg weinig betekenis hebben.

De Japanse kersenbloesems uit die april van weleer zijn niet meer. We geloofden ook niet in de verrijzenis die gevierd zou worden na de vastentijd. Dat zou ons nooit zijn gelukt. Sommige dingen gaan echter niet vanzelf over. Sommige dingen zijn niet zoals virale conjunctivitis. Het was niet dat we dat echt geloofden, we wisten het echter wel.

Witzelsucht

2012-02-16T01:24:00.000+01:00

over die keer dat papegaai keelpijn had omdat hij de avond voordien op de lappen was gegaan. (hij was dus niet echt ziek.)

Dit is een tempel.
Och, je gaat toch geen tempel vernietigen!
Wel, wat mag men dan wel vernietigen? - vriend?
Onze minuscule neigingen tot genegenheid? Die allerlaatste convulsies?
Ik ben een verdomd baldadige sluipschutter met vandalenstreken.
Kom maar op.
Ieja deeja.
Etcetera.

Kleine, poezelige vriend.
Ik ben een baldadige sluipschutter met stabiliteitsproblemen.
Het is zo moeilijk kiezen tussen sarcasme, iconoclasme- miasme?
Ik neem alvast nog wat appelmoes.
Je hebt geen hamer, vriend. Je hebt geen ladder, vriend.
Piepschuim wel. O, massa's piepschuim. Schokvaste vriendschap.
Ieja deeja.
En de constante van Coulomb

Kleine, pluizige vriend.
Toen herrees uit de assen niets, helemaal niets.
Opwaaiende pulvertjes, lichte obstructie in mijn longen.
Nochtans, ooit was dit een tempel.
Wel, wat kan men eigenlijk nog vernietigen.
dat nog niet reeds is verworden tot frivool gruis?
Ik heb nooit kunnen kiezen tussen sarcasme en iconoclasme.
Echter jouw eten opgegeten, maar mijn drinken laten staan.
Ieja deeja.
boem...

onbeheerst gefezel bij laagtij

2012-02-14T20:35:00.000+01:00

Ik ben verliefd op de begoochelingen.
Dus zaag me maar doormidden.
Ik ben verliefd op de trucs.
Zo, tover nog een wit konijntje uit je hoed.

-Vrij naar Jenny Lewis, You Are What You Love

Is het mijn verbeelding? Het is altijd mijn verbeelding.
Dat is alleszins wat hij zegt wanneer hij haar vertelt wat zij tegen mij heeft herhaald.
Is het een deus ex machina? Waar? God, er is warempel nooit een deus machina geweest. Ooit.
Wilde paarden, wel. Soms. De nobelste verovering van de mens is het paard, wist je dat?
Dat valt enigszins tegen. Ik ken het gevoel. Nederige logica. Jawel, het is wel degelijk logisch, dit alles. Het is niet omdat iets niet logisch aanvoelt dat het niet zo is. Je weet wel hoe dat gaat. Ik onderschat je niet, hoor.

Praat nog eens met mij over je ranzigste verlangens. Zoals vroeger. Ik zal je vieze woordjes nadien ten grave dragen in een holle boomschors. Ik ben zo: ik draag onzindelijke niemendalletjes ten grave in een holle boomschors en nadien ga ik keurig naar huis en drink ik earl grey. Je kijkt neer op meisjes die thee drinken, ik kijk neer op jongens die geen keurig Frans spreken. Sommige dingen tracht ik niet langer te veranderen. Maar kunnen we nog eens praten over je ranzigste verlangens, alsjeblieft? Laat ons hiervoor tenminste een datum prikken.
Het is niet omdat iets niet goed aanvoelt, dat het daarom per se slecht is. Je weet wel hoe dat gaat. Niet alles is evident. Ik zou ook graag hebben dat je mij niet langer onderschat. Dat mag wel eens gaan ophouden.

Zeg me nog eens dat ik nog niet te oud ben. Herhaal nog een laatste keer dat alles nog mogelijk is. Vastberaden zoals je nog nooit vastberaden bent geweest. Niet uit medelijden. Medelijden is een heel zwakke pasmunt, moet je weten. Ik ben zielig, maar ik ben ook heel gewiekst. Ik zei toch dat je me niet moest onderschatten. Je zal mijn grootspraak langzaamaan ernstig moeten gaan nemen. De tafels zullen ooit draaien. Verlies dat niet uit het oog.
Overtuig mij. Je hebt zo'n brede schouders en een stevige grip. Letterlijk en figuurlijk. Letterlijk, alleszins.
Ik wil al jouw overtuiging vast kunnen grijpen en dan vluchten als een dief in de nacht. 's Ochtends zal de zon wel weer opkomen. Er zijn nog zekerheden in dit leven, lieveling.

Geloof je mij wanneer ik zeg dat ik je kapot kan maken? Ik zal niet rusten voor je daarvan overtuigd zal zijn. Daarom vlucht ik ook in de nacht. Ik ben rusteloos. Letterlijk en figuurlijk. Figuurlijk, alleszins. En ik heb zoveel te verbergen. Daar kom je nog wel vroeg genoeg achter.
Ik heb niet zo'n brede schouders en nogal een zwakke grip, ik ken echter wel enkele trucjes en een paar kunstgrepen. Gelukkig maar.
Gisteren heb ik weer te veel gedronken. Uit verveling en zelfmedelijden. Zelfmedelijden is een afschuwelijke eigenschap. Ik geloof dat ik soms heel gewiekst ben, maar ik ben vooral heel zielig en beschaamd. Je moet dat echter niet overschatten.
Toe, beloof mij een deus ex machina. Teken een deus ex machina voor mij in het zand voor het weer vloed wordt.
Wel, er is altijd mijn verbeelding. Wat een geruststelling. Het is altijd eb in mijn hoofd. Kan je dat geloven?
Ik heb echter een rijke verbeeldingskracht. Dat wordt gemurmureerd alwaar mensen zijn die zo'n dingen met een monumentale stelligheid kunnen murmureren. Die murmurerende mensen leven gewoon mee in mijn hoofd, hoor. Daarom weten ze zo'n dingen. Men moet al die konkelende jongens en meisjes niet onderschatten, met hun regenjassen.
Ik draag nooit regenjassen.

Men zegt dat men de dingen niet te ver moet gaan zoeken. Dat is flauwekul. Primaire luiheid ook. Ik zou de dingen net heel ver gaan zoeken mocht ik geloven dat ik ze daar ook kunnen vinden.
Maar mijn nieuwe schoenen knellen.
Wel, wanneer was de laatste keer dat jij nog eens consequent bent geweest?
Zei ik al dat het altijd eb is in mijn hoofd?

Je zegt dat ik de laatste tijd oppervlakkig ben geworden. Maar ze zijn alleen geïnteresseerd in mijn huls, moet je weten. Ik kan daar niet veel aan doen. Tenzij een beetje kniezen.
Moet ik dan de hele dag lopen kniezen? Ik zei toch dat het al altijd eb was in mijn hoofd.
Je hebt geen deus ex machina voor mij in het zand getekend want je vond geen stok. Ik zou je willen slaan, maar ik vind ook niet onmiddellijk een stok.

Kiezen we hier dan allemaal echt zelf voor?
Of is het maar mijn verbeelding?

Het grenst aan het ongeloofwaardige.
Het wijkt af van het noemenswaardige.
Het is al weken eb in mijn hoofd.

het przewalskipaard als metafoor

2012-02-14T12:37:00.001+01:00

Of een irritante ballade voor twee smalende jakhalzen

---

Kom, vertel mij dat ik voldaan ben.
Hé, ben jij al voldaan?
Aldus kabbelen de dingen verder. Alles waar ik ooit naar heb verlangd.
Zeg mij eens wat er schort.

vrij naar The Replacements, Unsatisfied

---

Pieter Paul en ik zijn twee jakhalzen. Twee trouwe, smalende, occasionele aaseters. Doch we zijn altijd kritisch voor elkander gebleven.

Enige lichtgeraaktheid is ons niet vreemd wanneer we worden beticht van het tegendeel, want we leveren veel inspanningen om onze kritische zin niet te laten afstompen. Zoiets kan immers bijzonder snel gebeuren. Al zijn we ons bewust dat alles tegenwoordig sowieso pijnlijk subjectief is, dus misschien doet het er uiteindelijk niet echt toe.

Ach, we voelen ook niet langer dat soort pijn. Die hebben we mettertijd wél laten afstompen.

Pieter Paul en in zijn twee jakhalzen. Wij smalen onze dagen loyaal voorbij en we weten iedereen wonen. We hebben de reputatie aaseters te zijn, maar eigenlijk eten we vrijwel alles.

---

"Het przewalskipaard raakte in 1960 uitgestorven. Men is er echter in geslaagd om het ras verder te blijven te fokken aan de hand van het przewalskibestand dat nog wereldwijd in gevangenschap beschikbaar was. Nadien werden een aantal paarden opnieuw in het wild geïntroduceerd, maar die herintroductie verloopt tegenwoordig behoorlijk moeizaam. Ze vallen als vliegen tijdens de winter, die przewalski's, Duchka. Weet je dat?"

Ik onderbrak Pieter Paul om hem te vragen wat hij wilde drinken. Hij wilde appelsap. Pieter Paul drinkt alleen appelsap als hij op visite bij me is. Ik schonk mezelf ook een glaasje uit.
Twintigers horen geen appelsap meer te drinken. Twintigers moeten plannen maken, stoeis sijpelende gonaden herbergen in hun gave lichamen en nerveus leningen afsluiten. Pieter Paul en ik waren wel twintigers, maar het enige wat we deden was appelsap drinken, uit onze nek kletsen en naar The Strokes luisteren. Dat deden we ondertussen al meer dan tien jaar. We werden tegenwoordig zelfs nog maar weinig dronken en onze standpunten neigden de laatste tijd alsmaar meer naar het onvermijdelijke midden. Wij vonden dat aangenaam. Ook al wilde iedereen ons het tegendeel doen geloven.
Wij hielden niet van tegendelen, wij waren immers kritisch.

"Bijgevolg is het przewalskipaard nog steeds met uitsterven bedreigd.", zette Pieter Paul zijn betoog verder. "Het huidige przewalskibestand heeft bovendien ook nog eens te kampen met een ernstig inteeltprobleem. Al die przewalski's zijn eigenlijk één groot incestueus, bronstig gezelschap.
Feit is, het przewalskipaard is niet van de wereldbol geveegd. Men tracht het kost wat kost te redden en het is nog steeds onder ons, bij ons.
Ik vind het uitermate geruststellend dat er mensen zijn die zich daarvoor uit de naad werken. Begrijp je wat ik bedoel? Dat men sommige dingen gewoon niet zomaar laat uitsterven, dat doet iets met mij."

"Nou, Pieter Paul.", reageerde ik geamuseerd. "Je bent niet aan het spreken over przewalskipaarden an sich lijkt me? Je bent aan het dollen met het przewalskipaard al ware het przewalskipaard een voor de hand liggende metafoor. Maar waarvoor dan precies, snoodaard? Zeg op, als je durft.", daagde ik Pieter Paul uit.

Hij nam een slokje appelsap en keek me bedachtzaam aan. "Het przewalskipaard, Duchka, is een metafoor voor alles wat we moeten blijven koesteren.", sprak Pieter Paul toen enigszins beschroomd.
"Dat blijft bijzonder vaag.", merkte ik op.

Pieter Paul zuchtte diep. "We moeten behoedzaam te werk gaan en vaag genoeg blijven.", zei hij." Onze knagende neiging alles te willen expliciteren genereert te vaak zo veel lelijkheid."
Pieter Paul nipte nogmaals van het glaasje appelsap dat ik hem zojuist had gegeven. Ik had het sap in een plastic bekertje uitgeschonken waarin ik reeds appelsap had gedronken toen ik nog een peuter was. Een wit bekertje met een blauwe walvis op die water sproeide uit zijn spuitgat. Het soort naïeve beelden dat ze ons voederen wanneer we jong zijn. Pieter Paul en ik zijn daar nog steeds gevoelig voor. Ook al zijn we smalende jakhalzen die geen pijn meer voelen.
"Ik werd geboren als estheet, moet je weten.", verklaarde hij nadat hij zijn slokje moeizaam had doorgeslikt.
Ik bedacht toen vergenoegd dat Pieter Paul niet zonder reden moeizaam aan het slikken was. Pieter Paul was namelijk het soort man dat nooit makkelijk had geslikt en allicht nooit met veel gemak zal slikken. Mannen die niet vlot kunnen slikken vind ik niet elegant. Elegantie is een troostprijs voor wanneer alles tegenvalt.
Alles valt altijd tegen. Er zijn alleen maar troostprijzen.

"Niemand wordt als estheet geboren.", weerlegde ik Pieter Pauls woorden vinnig. "Iedereen wordt louter als zuigeling geboren. Als zabberende, doelloze wormpjes komen we allen ter wereld. Gelukkig is er de onrechtvaardigheid die de kaarten gaandeweg grondig herschud en beginnen we gauw gericht met onze handen te graaien, niet langer slechts dwaas, doelloos smakkend met onze mond. "

"Ik geloof graag dat ik reeds als zuigeling bepaalde esthetische prerogatieven had.", reageerde Pieter Paul defensief.
"Waarom?", vroeg ik.
"Ik herschrijf graag de geschiedenis.", grijnsde hij nu bevlogen met een plots tevoorschijn gekomen verlekkerd genoegen. "Ik manipuleer de feiten graag.", legde hij uit. "Het vanzelfsprekende laat mij koud, Duchka. Als ik nu verklaar dat ik toen al een estheet was dan hoef ik daar niet meer voor te doen dan dit nu stellig uit te spreken. Ik houd daarvan."

"Ik geloof je niet, Pieter Paul.", snoof ik. "Net zoals ik denk dat het przewalskipaard in wezen al is uitgestorven. Een stuiptrekking is geen nieuw begin. Dat zou je moeten weten. Een stuiptrekking is alleen maar het einde dat zich gruwelijk grillig gedraagt. Een schoonschijnende misleiding."
"Een schoonschijnende misleiding", herhaalde Pieter Paul smuilend mijn woorden. "Reiken jouw ambities dan verder dan dat?", wierp hij me sollend toe.
"Ik geloof niet dat przewalski's ooit helemaal terug zullen komen, als je dat bedoelt.", lachte ik zuinig terug.
"Wie is hier overigens overambitieus, Pieter Paul?", vroeg ik nu even bits als hij net was geweest.
"Weet je dat Djenghis Kahn, de grootste Mongool aller tijden zich allicht op een przewalskipaard verplaatste?", legde Pieter Paul opgejaagd uit. "Daarbij moet je in beschouwing nemen dat przewalski's uiterst wilde en ontembare beestjes zijn.
"Nou en? Je zei daarnet trouwens dat die przewalski's één grote gedegenereerde, incestueuze kudde paarden waren", riep ik.
"Ze kunnen er niet bijster aan doen dat ze zo incestueus zijn, Duchka. En sta er eens bij stil: iemand heeft ooit zo'n wild en onstuimig dier wél kunnen berijden. Ik vind dat bijzonder. De grootste Mongool aller tijden: Djenghis Kahn. Beroofd door de geschiedenisboeken, trouwens, als je het mij vraagt.
"De grootste Mongool aller tijden.", mompelde ik binnensmonds, mateloos verkneukeld.

"Waarom houd je van mij als we het nooit ergens eens over lijken te kunnen zijn.", vroeg ik Pieter Paul toen.
"Ik weet het niet, Duchka. Iedereen heeft misschien zo'n ontembaar przewalski'tje nodig in zijn leven. Zou het kunnen?", antwoordde hij aarzelend.
"Jakkes, dat is me een degoutante, romantische gedachte.", foeterde ik vol afschuw.
"Het is nu eenmaal Valentijn. Wat wil je dat ik zeg?" reageerde Pieter Paul gelaten.

Ik begon te schaterlachen. Proestend raakte Pieter Paul eveneens door mijn onverhoedse lachbui bevangen
"Je zei 'grootste Mongool'", gniffelde ik tussen het gieren door.
"Ik weet het.", grinnikte Pieter Paul schel." Er is weinig wat ik zeg wat geen al dan niet zichtbaar komisch facet bezit. Het is sterker dan mezelf."
"Gatver, er zit appelsap in mijn neus.", krijste ik toen abrupt. Ik kwam plotseling tot bedaren.
"Ik voel me zo oud, Pieter Paul", zuchtte ik even later. "We zijn echt te oud geworden voor appelsap."

---

Pieter Paul en in zijn twee jakhalzen. Wij smalen onze dagen loyaal voorbij en we weten iedereen wonen.
Eigenlijk eten we vrijwel alles. Niet enkel aas.

latente onlusten en bijhorende convergenties

2012-02-06T17:23:00.000+01:00

Ik wilde aan haar zijde vertoeven.
Zij wilde vereerd worden
Je zei: 'Alsjeblieft, maak dit niet moeilijker dan het is.'
'Neen.', antwoordde ik, 'Dat zal ik momenteel nog niet doen.'

- vrij volgens The Strokes

"Zelfs als ik iemand met elke vezel van mijn lichaam bemin dan nog ben ik niet in staat zijn tandenborstel te gebruiken.", verzuchtte ik. "Ik kan dat gewoon niet."
"Nou, men kan nu eenmaal inzake intimiteit niet bezuinigen op bacteriologische convergentie. Die dingen zijn besmettelijk en infectieus. Dat is een fataliteit. Het hoeft trouwens allemaal niet eens zo tragisch te zijn. Gedeelde kokken en spirillen, Duchka, zijn de manifestatie van de smerige innigheid. En je hebt nu eenmaal niet de keuze. Als je innigheid wil, zal ze smerig en ziek zijn. Je hebt gewoon smetvrees voor de liefde, denk ik.", beschouwde Reinhout. "Ik zou je bijgevolg aanraden elke dag een vreemde tandenborstel in je muil te draaien."
"Strikt metaforisch gesproken uiteraard.", preciseerde hij.
We barstten uit in mild lachen en slaakten nadien beiden gelijktijdig een kreetje van opluchting.
Reinhout en ik waren zo grappig, maar geen ziel die er akte van kon nemen. Ik vond dat oprecht jammer.

Ik wilde die avond nog iets waanzinnigs doen. Reinhout stelde voor om naar de karaoke te gaan. Ik vond de idee aantrekkelijk. We wandelden naar karaoke Mozart, langs de stroom. Karaoke Mozart werd uitgebaat door drie Albanese maffiabroers. Ik vind het geruststellend dat er in mijn stad convergentie bestaat tussen het karaokewezen en de Albanese onderwereld.
"Ik heb nooit verstaan wat mensen zo romantisch vonden aan stromend water.", mekkerde ik. "Of zelfs aan stilstaand water in een vijver.", pufte ik. "Het is gewoon water."
"Je kent de boutade wel volgens de welke we uit afwisselend zeventig, vijfenzeventig, tachtig of vijfentachtig procent water bestaan.", vervolgde ik. "Zo bijzonder is water dus niet. Mocht ik nu langs een stroom cadmium of kwikzilver lopen, dan."
"Dan was je nu dood, Duchka.", vulde Reinhout mij stellig aan met zekere aanmanende zinspeling.

Er hing een weerspannig pluisje op Reinhouts jas, op zijn rechterschouder. Dat stoorde mij, maar ik had geen zin om hem steels aan te raken met zo'n werktuiglijke motivaties. Ik wilde Reinhout ook niet afborstelen. Ik ben geen vrouw die afborstelt. Ik ben ook geen vrouw met werktuiglijke motivaties. Ik ben weliswaar wel steels.

Ik ging hurken om mijn veter te sluiten. "Ik betwijfel of gelukkig zijn mij ook daadwerkelijk gelukkig kan maken.", sprak ik terwijl ik weer opstond "Begrijp je wat ik bedoel?"
Reinhout schudde zijn hoofd. Hij begreep het niet helemaal. "Neen, je maakt het te gecompliceerd.", legde hij belerend uit. "Het is eenvoudiger dan je denkt. Het is een verdomd ondubbelzinnig en simpel binair systeem."
Reinhout verstond het dus niet. Zijn antwoord voldeed niet. Ik wil altijd het hoogste. Het hoogste is begrepen worden.
"De dingen lopen de laatste tijd toch lekker, Duchka?", vroeg hij even later.
"Lekker is niet goed genoeg.", bromde ik.

Ik besliste nadien dat ik niet wilde zingen maar dat ik wilde dansen. Reinhout legde uit dat hij een beginnende lumbago had en dat dansen daardoor moeilijk lag. Ik weerlegde het beginnende stadium van zijn rugpijn en beweerde dat lumbago's opereerden volgens een binair systeem.
Ik weet niets over lumbago's.
Reinhout mompelde dat hij ook maar een mens was die zijn best deed.
Toen verontschuldigde ik mij prompt en verklaarde dat ik zeer veel respect had voor Reinhouts lumbago.
We barstten daarop alweer uit in simultaan geschater en gedeelde berusting achteraf.
"Kom, Reinhout we gaan ons gewoon bezatten in de Winnetou.", smaalde ik toen opgelucht. "We hebben geen andere keuze. Lekker is niet goed genoeg- ok- maar we doen gelukkig ons best en alcohol moet wel een pijnstillend effect hebben. Toch?".

Ik vind het zeer geruststellend wanneer mijn slechte en mijn betere intenties convergeren.

We zullen nog veel over je horen

2012-02-02T15:13:00.000+01:00

ongehoord gestommel

Vanalles, een klein beetje.

Een klein beetje onbestemde vriendelijkheid. omdat het zo hoort. Want dat staat, mooi.
Een klein beetje dwaze lacherigheid. Nou, dat hoort niet echt. Dat is, zo dwaas.
Een klein beetje onverhoopte tederheid. Ik hoor je niet langer. Het komt, goed en het gaat.
Een klein beetje noodzakelijke standvastigheid. Je hoort nog wat van mij. Hoor je dat?

Maar zeer veel wispelturigheid. Dat heb je bijzonder goed gezien.
Hoor nu toch eens.
Hoor aan.
Het snuiven van mijn neusgaten. Het getokkel van mijn vingertoppen.
Mijn geschreeuw.
Wel, ik denk niet dat ik me heb bezeerd.

"Maar meisje, kijk toch uit je doppen wanneer je oversteekt."
"Wil je dan echt dood?"

Je zal alles vergeten

2012-01-30T23:57:00.000+01:00

'Zelfs jou?', vroeg je. 'Ja, zelfs ik.'
Je wilde niet doodgaan. Nooit vergeten.

Jakkes.

Je bent zo lelijk geworden, Dirk, en je was al geen klassieke schoonheid. Maar kom, dat heeft men ook vaak over mij gezegd.
Waar zijn je haren naartoe?
Je beenderstructuur heeft zich afschuwelijk ontwikkeld. Je voorhoofd is pokdalig geworden. Ik was ook vergeten dat je zo onverzorgd sprak.
Vroeger kon je mij amper bijbenen wanneer ik in hooggelaarsde zinnen begon te spreken. God weet dat je nu in een vingerknip in mijn woorden zou verdwalen.
Heb je haar al bezwangerd? Ik meende te hebben gemerkt dat ze iets moederlijks uitstraalde. Iets vollers, weet je wel. Jullie zouden gek zijn om dat niet uit te buiten. Hoeveel rek zit er trouwens op zo'n moederschoot voor hij scheurt?
Zeg mij dat jullie het ogenblik nauwkeurig hebben berekend en dat jullie dan alle twee zijn gesprongen. God weet dat jullie nu in een vingerknip zullen verdwalen.
Ik wilde dat ik niet zo lelijk hoefde te zijn, maar ik kan er ook niet aan doen dat je zo lelijk bent geworden. Het is die lelijkheid die ik donderdagnamiddag waarnam op de trein Brussel-Oostende. De felle treinverlichting is onverbiddelijk, maar excuseert niet alles.
Natuurlijk wil ik dus terug, Dirk. Ik weet alleen niet precies waar, rugwaarts voorzeker.
Dat staat buiten kijf.
Ik doe graag alsof we die keuze hebben. Er is geen waardig alternatief waarvan ik fysiek niet zou aftakelen, want het is al erg genoeg dat jij fysiek bent gaan aftakelen.

Ik telde tot tien, Dirk.
Ik telde elke dag tot tien, at teveel pistachenootjes en kraste de nagellak ondertussen van mijn nagels. Je weet wel, Dirk, die rode nagellak die je een beetje hoerig vond. Ik legde je toen uit dat frivoliteit en hoerigheid twee zijn. Tenslotte maakte ik duidelijk dat je je bek moest houden over hoeren. In alle ernst: wat wist jij toen over hoeren?
Ik moest je toen nog zoveel uitleggen. Mijn moeder vond dat ik er van al dat tellen op den duur vadsig en onverzorgd begon uit te zien. Ik schaamde mij hiervoor. Tegenwoordig kan ik trouwens tellen in het Duits, in het Mandarijns Chinees, in het Antwerps, zelfs in het dialect van Nieuwerkerken bij Aalst. Men zou kunnen stellen dat ik tegenwoordig bijzonder goed kan tellen tot tien. Natuurlijk klinkt dat een weinig pretentieus. Het is daarom niet minder waar.
Ik telde dus tot tien. Alle dagen opnieuw. Ik rekte zo mijn geduld. Er gebeurde niets. Ik weet niet hoeveel rek er op geduld zit voor het scheurt, maar het feit dat ik dat niet weet stemt me optimistisch.

Ik schrijf 29 februari 2008, een schrikkeldag, lieve Dirk.
Ik schrijf 7/5/2011, mijn laatste verjaardag. Een opeenvolging van priemgetallen. Zo perfect.
Ik schrijf zevenentwintig oktober. Je vergat toen dat de wintertijd was ingetreden.

Ik heb nooit geprobeerd tot elf te tellen, weet je.

Je vroeg wat ik tegenwoordig las. Ik zei dat ik de sterren las omdat ik wist dat ik geen grapje kon maken over de connotatie die de Groene Amsterdammer heeft bij mensen zoals ik, die geen mensen zijn zoals jij. Je lachte. Gelach dat eigenlijk dwaas gehijg was aangezien je me alweer niet kon bijbenen.
Had ik al iemand ontmoet, vroeg je vervolgens. Ik antwoordde dat ik een heleboel mensen ontmoette, maar niet wie jij bedoelde. "Als ik je tenminste goed begrijp.", mompelde ik.
Ik versmachtte bijna in de walmen van de door mij spontaan geschapen scherts. Je was zo hoffelijk even met me mee te lijden en mee te schokken.
En toen kwam het, Dirk Cnudde.
Je was nochtans mijn stok achter de deur. Die draad die even op de grond rustte, maar die ik in een oogopslag weer had kunnen oprapen. Die draad die altijd voor mijn voeten was blijven bungelen. Weet je waarom ik een litteken heb op mijn voorhoofd, Dirk? Omdat ik ooit over die draad ben gestruikeld, viel en dat mijn voorhoofd toen scheurde. Ik ben toen gescheurd, gebarsten, gespleten. Mijn geduld daarentegen is altijd ongeschonden gebleven. Ik ben zoals alle vrouwen een dochter van Penelope, Dirk. Mannen zoals jij onderschatten dat.
De andere jongens heb ik dus nooit veracht, want ooit gingen we toch opnieuw samen vier-op-een-rij spelen en wijn drinken, zonder hen.
Zonder haar.
Je was ook de reden waarom ik nadien nooit meer echt mijn best heb gedaan, omdat ik donders goed wist dat ik het met jou toch beter zou kunnen. Mensen waren jaloers op ons, Dirk.
Jarenlang heb ik me schor geschreeuwd dat je mijn vader niet was. Ik moest geen liefdadigheid die niet van mijn eigen vader kwam.
Maar nu ga je vader worden van iemand anders. Van een echte baby.
Allemaal dingen waar ik nooit iets over lees in De Groene Amsterdammer.

Donderdagmiddag heb je dus je nakende vaderschap aangekondigd en dat je thans lid was van de liberale partij, want tegenwoordig heb je een eigen zaak. Verdomd. Waarom lees je ook Zweedse bestesellers op de trein,? En je bent zo lelijk geworden. Gatver, heb ik dan geen enkele luttele impact meer op wie je bent geworden?
"Je doet nog steeds dat ding met je neus alsof je een snuffelend konijntje bent, Duchka.", glimlachte je toen.

Ik heb daarop alweer tot tien geteld. Ook in het Italiaans deze keer. Ik herinnerde me plots enkele oude flarden Italiaans. De verlichting van de IC-trein naar Oostende was nog steeds nietsontziend voor je nieuwbakken lelijkheid. Ik voelde plots iets op mijn borstkas trillen. Iets elastisch.
"Wordt het een jongen of een meisje?", vroeg ik.
Mijn vraag brak de benauwende droogte in mijn keel.
Je wilde dat nog niet verklappen.
Ooit waren wij een jongen en een meisje. De enige die er toe deden. Iedereen wist dat. Dat hebben we nooit geheim kunnen houden.

Ik schrijf donderdagnamiddag, 26 januari, Dirk. Een dag zoals alle anderen.
Begrijp je wanneer ik zeg dat ik terug wil? Ik weet nog steeds niet naar waar precies. Rugwaarts, dat staat vast.
Men kan over geduld zeggen dat het elastisch is of dat het aftakelt. Misschien mag ik er niet langer aan denken.
Het is nu achter de rug.
Ik stapte af in Aalst. We hebben Aalst beiden altijd gehaat.

Dan toch. Ondanks.

Het vertier en het voorrecht zijn helemaal de mijne

2012-01-29T00:12:00.000+01:00

Ik wiebel met mijn voet onder tafel.
Ik ben de speelvogel, maar verveel me vaker dan ik aan spelen toekom.
Misschien ben ik ook droomster.
Onderwijl wie weet.
Intussen schrijf ik verhaaltjes. Boven tafel.
Dat is altijd zo geweest. Sinds negentienhonderd eenennegentig.

Ik schreef dit verhaaltje voor jou.
In het bijzonder. Want je bent behoorlijk bijzonder.
Ik ook.

Al mijn verhaaltjes gaan uiteindelijk over jou, maar deze keer ben ik niet te beroerd om dit ook onomwonden neer te schrijven.
Ik heb de indruk dat je er al een tijdje over droomt. Men zou kunnen zeggen dat ook ik een droomster ben. Soms heb ik de indruk dat ik de enige ben die nog droomt.
Maar je hoeft dus niet meer te gissen of te gokken, op zoek naar aanwijzingen onder de subtiliteiten, in de groeven, langs de kiertjes.
Ik schreef deze keer een vrijpostig verhaaltje alleen voor jou. Zeer toegewijde snippers fictie en bevlogen verzinsels voor mijn oogappeltje, jij.

Lettertjes van pastel en nougatine neergekalkt op schuurpapier.
Een onhandig hymne voor je kronkelende mannelijkheid. Een minutieuze ode aan je marmeren zwijgzaamheid. Een ontoereikend schrijfseltje voor je enkels. Want tegenwoordig zie ik enkel nog maar je enkels.
Ik ben een minuscuul meisje opgetrokken uit tekorten. Dat is schattig voorwaar, doch het belemmert voornamelijk mijn zicht. Ik zie daardoor nooit meer dan je enkels.
Die enkels van je, rammelend: ze praten zelden terug.
Ik van mijn kant, ik kan er amper over zwijgen.

Ach, genoeg over mij. Ik denk heden alleen nog maar aan jou. Ik droom alleen nog maar over jou. Ik schrijf bij deze ook alleen voor jou.
Voor je rug. Ik zie zo vaak je rug. Ik bijt graag in je rug.
Voor je ijdelheid ook.
Je ijdelheid wordt door mij gekoesterd als een juweel rond mijn hals, wippend op mijn borstbeen, gedragen door mijn engborstige longen, belendend aan mijn weerbarstige ijdelheid. Want ook ik ben ijdel.
Jij weet dat.
Je ijdelheid die ik zo graag als werktuig zou willen hanteren. Die ik mij zou willen laten bezoedelen, krassen en vermoeien, maar die ik enkel ledig lijk te kunnen aanstaren.
Want ik denk tegenwoordig alleen nog maar aan jou.
Om tien over zeven, wanneer ik de radio opzet.
Om vijf voor acht, wanneer ik mijn schoenen strik voor ik vertrek.
Om half twaalf, wanneer ik overgeef in de damestoiletten.
Om twee uur, wanneer mijn veters lossen terwijl ik over de trappen ren.
Om tien voor zeven, wanneer ik met de houten lepel in de spaghetti roer.
Om vijf voor acht, wanneer hij amechtig belt en niet uitgepraat raakt.
Om half twaalf, wanneer ik luister naar walsjes van Chopin in mijn nachtjapon.
Om twee uur, wanneer het tocht aan mijn voeteinde.
Maar waar ben jij dan gedurende die hele tijd?

Jij.
Je wil zo graag dat dit verhaaltje over jou gaat.
Mijn moeder leerde me de verlangens van een man nooit volledig in te willigen. Maar ik kan niets weigeren aan een man met enkels zoals de jouwe.
Hier is dus jouw halfbakken, halfslachtig en onheldhaftig verhaaltje.

Ik schrijf eerlijk gezegd niet eens goed genoeg om er aan te mogen beginnen en het gaat ook niets veranderen.
Ik wilde schrijven om de dingen te veranderen toen ik de eerste keer de pen greep, weet je. In negentienhonderd eenennegentig.
Maar hier is dus jouw verhaaltje, een vertelseltje opgetrokken uit weerbarstige ijdelheid, koekeloerende ledigheid, wankele vriendelijkheid.
Er gebeurt weliswaar geen hol in dat verhaal van je. Geen premisse. Geen spanningsboog. Geen catharsis.
Wel, jouw enkels en mijn ongemak.
Gelukkig ben ik bijzonder.
Herhaal dat.
Je moet weten dat ik me vaker verveel dan ik aan spelen toekom.
Men zegt dat de fictie de realiteit altijd inhaalt, lieveling.
Soms heb ik de indruk dat ik de enige ben die nog droomt.
Maar waar ben jij dan gedurende die hele tijd?
In al mijn dromen kus ik jouw enkels.
Intussen schrijf ik verhaaltjes. Dat is altijd al zo geweest. Sinds negentienhonderd eenennegentig.

(Dit verhaaltje schreef ik speciaal voor alle jongens die ooit ook maar heel even hebben gedacht dat ik iets over hen had geschreven.
Vandaag is het echt zover.
Juich. Dans. Scheur jullie hoofdkussens.
Ik heb eindelijk iets over jullie geschreven.)

blij met wat je hebt

2012-01-21T03:57:00.000+01:00

En het eerste wat je zal willen hebben, zal het laatste zijn wat je nodig hebt.

-Wilco

Dat het eeuwige verlangen de meest betrouwbare brandstof was.
Ik meende het te hebben ontwaard in de Franse verzen die ik hijgend tot mij nam tijdens de dagen van verloren brood en gesmolten chocola.
Maar wie zoekt die raakt verloren, wie vindt verliest zijn hoofd.
Het verlangen heeft nooit gebrand, het was niet eens warm, maar lauw. Het ontsnapte.
Drijfgas.

Het geluk, met zijn intimiderende banaliteit, een irritant bagatelletje, dof.
Ik heb het uitgelachen. Het moet de Sint of de Kerstman zijn geweest die het mij plots in de schoot heeft geworpen. Het ontsnapt me -ik geloofde al niet langer in de gulheid van de man.
Alle geluk is potsierlijk. Ongeluk evenzeer.
Teveel opties. De uitkomst echter steeds.
Tragisch gegniffel.

Verontschuldig je dus niet voor vroeger. Suggereer niet voor morgen. De uitkomst blijft dezelfde en ze is gezellig.
Je hoeft bijgevolg geen hert voor me te schieten. Niet aan mijn verkrampte teen te sabbelen. Je kaken niet te kleuren met je wankele geweten.
Mijn vergiffenis is een braakneiging. Ik krijg keelpijn van je hartstocht. Kleinzielig koeltje. Kapotte hartklep.
Want je idee van het geluk is een braakbal, Dirk. En wat moet ik met een braakbal?
Een klucht, inderdaad. Dit is een klucht. Ofwel gniffel je. Ofwel gniffel je des te harder. Zelfs als je niet weet waarom, Dirk. Het zal je niet spijten. Dit is het ware gezicht van de menselijke lijden, in een notendop.
Zeg dus geen sorry. Je intenties zijn ondergeschikt aan de uitkomst. Je ijdelheid wordt verpulverd door mijn stuiterend gegniffel.
Ik ga me volgende week aansluiten bij een schietclub. Weet je wat dat betekent?

Je weet verdomd goed wat dat betekent.

de cyclische nattigheid van het amoureuze verkeer

2012-01-13T23:17:00.001+01:00

Of echte liefde laat zich niet droogleggen

Een klaagzang in beeldtaal gejengeld door Elfenbankje

Mijn handen zijn zo klam dat ze van lieverlee gaan schimmelen zijn.
Figuurlijk.
Kijk naar mijn blijvend gerimpelde vingertoppen; brandschoon, proper.
In overdrachtelijke zin.
Ik vind dat jouw speeksel naar halfvolle melk smaakt, op ultra hoge temperatuur verhit.
Spreekwoordelijk.

Iedere ochtend ligt er op mijn hoofdkussen bloedneusbloed.
Dat is niet erg. Is dat erg?
Ik heb grenadine gespat op het linoleum. Morsige rooskleurigheid. Altijd weer opnieuw.
Maar linoleum is verdomd praktisch. Ik heb altijd geluk gehad met handige vloeren en huishoudelijke hygiëne.
Tsjilpende mussen op de vensterbank, enthousiast roffelende wastrommels, roze grenadineresten op de vloer: ik werd voor het huishoudelijk geluk geboren.
De dagen pluk ik al waren het wulps hangende pruimen, zo groot, zo sappig.
Gelukkig zijn is zo verdomd praktisch.
Geluk is een huis.
Misschien.

De nacht parelt koortsachtige overmoed op jouw schouderbladen. Dat duurt nooit bijster lang.
Natuurlijk geloof ik ieder woord je kreunt.
God, ik ben zo geil dat ik zou kunnen huilen.
Bij wijze van spreken, dat spreekt
We kunnen dit niet zomaar laten opdrogen.
Begiet mij. Begiet ons.
Ik wil nooit meer opdrogen.

Liefde is een reizende vochtplek, Dirk Cnudde.
Ik herhaal het.
Zonder eindbestemming, ook.
Drink je nog wat van mij?
Mijn paraplu is zoek. Straks gaan we kletsnat worden, lieveling.
Je zielbrakende kussen smaken niet meer naar die halfvolle melk van weleer. Ze zijn verworden tot zuur melkschuim, tussen het spetterende bekvechten gezoend.
Ik had verwacht dat je geen paraplu bij zou hebben.
Morgen ga ik huilen
Ik heb geen tranen meer gelaten sinds afgelopen zomer.
Jawel, liefde is een reizende vochtplek zonder eindbestemming, Dirk.

objet trouvé #4 - de overgang

2012-01-01T22:40:00.001+01:00

Dit gesprek vond plaats op de trein Aalst-Gent op 31 december 2011 omstreeks 19u00.

-Als je een jongen pijpt, dan smaakt dat een beetje zoals kip.
-Ik eet al drie jaar geen vlees meer.
-He he.
-Dat is dus niet echt vegetarisch, pijpen?
-Ik weet dat niet. Je mag wel niet zo streng zijn voor jezelf. Hoe zit dat nu trouwens met Michaël?
-Wel, hij is al twee weken uit de Sleutel.
-O, dat moet niet makkelijk zijn.
-Ik weet het.
Ik probeer hem te steunen zoals ik kan. Maar ik heb nooit bruinen genomen dus ik kan dat allemaal ook maar halvelings verstaan.
-Wat zegt jouw mama daarvan?
-Die weet dat niet. Ze heeft nu een nieuwe vriend. Zodoende...
-O jeetjes. Hoeveel zalen met dubstep zijn er vanavond?
-Ik denk dat Jelle heeft gezegd dat er drie zalen waren.
-Amai. Ik wil wel niet te dronken worden. Allicht ga ik ook geen bollen nemen. Maar het moet wel allemaal plezierig blijven.
-Je doet maar zoals je wil. Sowieso heeft Pieter ook spoj bij. Heb je een spiegeltje?
-Je make-up zit goed, hoor, Jolien.
-Ik wil je spiegeltje, Vicky. Ik heb geen complimenten nodig.
-Ook een gelukkig Nieuwjaar, hoor.
-Ja, gelukkig Nieuwjaar...

Vind je mij ondertussen toch al wat aardiger?

2011-12-29T13:04:00.000+01:00

Het gebeurt telkens weer.
Waarom wil iedereen het onpersoonlijke altijd persoonlijk maken?
Ik schaam mij. Ze zijn allemaal zo proper.
Het kan me niet meer schelen wat anderen van me denken.
Ik meen dat tot op een zekere hoogte ook echt.

Het leven bootst de kunsten na. Zoals een mot naar het licht vliegt.
Het spijt mij.
Ik gebruik luie strategieën om me vrij te voelen.
Wat kan ik zeggen? Wat wil je dat ik zeg?
Nu wil ik in slaap vallen gedurende duizend jaar.

Ik begrijp niet waarom je aanstoot neemt aan mijn pretentie.
Mijn pretentie is louter een soort stijlfiguur, weet je.
God weet dat ik getroost wil worden.
Maar niet door jou. Echt niet door jou.
Ga weg.

Ik ga daar geen woorden aan vuil maken, zeggen mensen.
Voor mij zijn woorden echter zoals javel.
Jij bent die mensen.
Ik heb krampen. De laatste tijd meer en meer.
Sinds ik jou heb leren kennen meer bepaald.

Soms herhaal ik achteraf alle gesprekken in mijn hoofd.
Ik zak dan door de grond.
Maar, milddadigheid. Ik hoop altijd op millddadigheid.
Ik tracht daar bescheiden mee om te gaan.
En uiteindelijk: wie ben jij?

Ik houd alleen van mensen die mij verdrietig maken.
Complimenten zijn altijd een vorm van gezichtsbedrog.
Je hebt me nooit au sérieux genomen.
Dat zal altijd problematisch blijven, ook bij de anderen.
Je bent zoals alle anderen.

Waarom blijven we dit toch doen?
Telkens weer.
Daar zeg je wat.
Ik kan het ook nauwelijks geloven.

Ik heb je nooit echt aardig gevonden

2011-12-28T23:05:00.002+01:00

Er hangt een hondendrol aan je voetzool.
Hier is een stapeltje ongeopende brieven.
O jee, er hangen nog korstjes in je ooghoeken.
Gregory heeft gezegd dat je een gekke meid bent.
Eet je wel genoeg vlees? Je hebt bloedarmoede, kind.

Het leven is geen film. Wat had je dan verwacht?
Het was mij nog nooit opgevallen dat je zo klein was.
Waarom neem je nooit op wanneer ik je opbel?
Het moet van twee kanten komen, Duchka.
Je bent het probleemgeval van je familie.

Als je niets te zeggen hebt moet je zwijgen.
Uiteindelijk zijn het allemaal anekdotes.
Alles is gemakkelijker voor een mooi meisje.
Kom, drink nog wat. Ik ga nog wat bestellen.
Ach, je komt wel terecht.

Wel, dan zal je mij toch eerst moeten overtuigen.
Waarom maak je je toch altijd druk om futiliteiten?
Het zijn allemaal futiliteiten.
Heb je dansschoenen? Ik geef je een tip.
Koop eens een paar dansschoenen.

Denk je nu echt dat je alles weet?
Mijn god, ik weet wat je gaat zeggen.
Ik had het onmiddellijk aan jou gezien.
Wacht maar, later.
Het leven is een strijd.

Ik zie je dat nog wel doen.
Je kan altijd blijven slapen als je wil.
Wel, het is aan jou om mij te zeggen wat je denkt.
Wat denk je? Dat vind ik eigenaardig.
Je bent echt een grappig meisje, Duduch.

Zeggen ze dat allemaal?
Hoezo?
Dat geloof ik niet.
Echt waar.

Stippenlijn

2011-12-28T17:18:00.001+01:00

ik schreef een impulsieve en misplaatste nieuwjaarsbrief naar mezelf, vol van mezelf.

Ik weet niet meer wat ik wilde zeggen. Het had te maken met het einde van dit jaar. Dat moet wel. Ik ben niet minder dwangmatig dan de rest.
Ik zou het kunnen hebben over de hartverscheurende willekeur van tijdsrekening, maar dan zou ik een hartverscheurend hypocriet zijn. Immers, alles wat de willekeur enigszins kan vermommen tot een zekere afbeelding van structuur maakt mij blij als een klein kind.
Mijn god, ik ben nog steeds een klein kind. Babyvet. Er hangt nog steeds babyvet aan mijn leden. Men zou aannemen dat er na zesentwintig bittere mensenjaren geen babyvet meer aan mijn botten zou bungelen. Dat babyvet is weliswaar niet mijn grootste probleem. Constructieve mensen zullen daar iets charmants in ontwaren. Met constructieve mensen komt men echter geen meter verder in het leven. Dat men met constructieve mensen ergens komt is een behoorlijk hardnekkige misvatting. Maar ze is geen kruistocht waard. Niets is een kruistocht waard. Ik zou het ook wel anders willen.
Hét probleem zijn mijn mores. Mijn onvolgroeide mores. Ik ben niet eens zo verschrikkelijk frivool, ik ben vooral onvolgroeid. Onderontwikkeld. Een onontpopte larf- daarom zeggen mensen dat ik op een poppetje lijk. Er zijn weinig dingen waar ik niet mee kan lachen. Achteraf kan ik zelfs met alles lachen, zoals een schoolmeisje. Dat zou ook wel anders mogen zijn. Is dat wel de bedoeling?
Piramides bouwen in een zandbak. Struikelen over warrige elektriciteitsdraden en zo de stroom uit trekken. Opnieuw beginnen. Alles scheuren en opnieuw beginnen. Altijd weer dood willen gaan. Verdomme. Wanneer ga ik niet meer dood willen gaan? Ik zou zo graag willen dat ik niet meer om de haverklap zou willen doodgaan. Want dat is zo juveniel en kleinzerig. Ik moet toch ooit eens ruimere aspiraties kweken. Misschien moet ik een telescoop kopen? Misschien moet ik eens wat anders dan de kubus van Necker droedelen in de kantlijn van mijn schrift wanneer ik iets wil doen met diepgang.
Ik wil iets doen met diepgang.
Althans, dat denk ik toch?

RUSTIG.

Maar, ik wil helemaal niet rustig zijn. Ik wil helemaal niet minder dwangmatig zijn dan de rest. Ik ben gewoon vergeten wat ik wilde zeggen.

Dit jaar heb ik me vaak verbrand in de keuken. De littekens van de brandwonden op mijn buik en op mijn linkerarm zijn nog niet verdwenen. De dokter zegt dat ik moeilijk littekenweefsel aanmaak. Waarom is mijn lichaam zo'n voorspelbare metafoor?

Ik hoor soms een eenling zeggen dat hij zich gelukkig prijst omdat hij geboren is: in België, in de moederschoot van zijn allerzoetste moeder, in de schaduw, met voldoende chromosomen, enzovoort. Hoe gaat dat dan in zijn werk, vraag ik me af. Om vervolgens de stuitende simpelheid van zijn geest te verwensen. Ik kan dat goed, de simpelheid van geest van sommige eenlingen verwensen. Behoorlijk laf is dat. Ik zou me daarbij moeten neerleggen, maar dat doe ik lekker niet. Heeft u mij namelijk goed bekeken? Zie ik eruit alsof ik simpel van geest ben? Heb ik de hoedanigheid van een lafaard?
Mijn moeder is dit jaar alweer bijna overleden. Moeders gaan dood. Moeders vallen op een dag keihard dood. Zolang dat zal gebeuren zal ik mij nooit kunnen gelukkig prijzen dat ik ooit werd geboren. Ook dat zou ik wel anders willen. Ik zie mensen die dat kunnen. Hoe gaat dan in zijn werk, vraag ik me dan af. Nadien stel ik opnieuw vast dat ik mensen haat. Jawel, ik moet toegeven dat ik best wel de hoedanigheid van een lafaard heb.

Ach. Stippenlijntjes.
Ik kleur niet meer buiten de lijnen sinds ik me heb toegelegd op stippenlijntjes. Ik ga u iets over stippenlijntjes vertellen.

.........................................................................................................................

Ik houd van stippenlijntjes. Ik houd van voorspelbare metaforiek.
Iedereen houdt van stippenlijntjes. Dat moet wel. Iedereen houdt van voorspelbare metaforiek, vooral op het einde van het jaar.
Maar Jezus, ik weet nog altijd niet wat ik wilde zeggen. Waar zijn mijn gedachten heen gegaan? Iedereen zegt altijd dat ik een denkertje ben. Altijd die verkleinwoorden... Inderdaad. Waarom is alles wat ik onderneem een vroeggeboorte?

Waar bent u?

Oh.
Houdt u dan mijn hand vast terwijl ik verder typ?

Meer stippenlijntjes. Ik wens u meer stippenlijntjes. Oprechte stippenlijntjes.
U bent heel erg snugger. Ik weet dus zeker dat u mieters goed weet wat u met die stippenlijntjes moet aanvangen en waar u ze zelfs precies kan vinden. Helemaal op uw eentje en op uw gemakje. Met zwier. Zonder hulp van buitenaf. U kent de achterliggende boodschap achter zo'n stippenlijntje natuurlijk al. Ik ga u niet belasten door ze u nog eens uit te leggen.
Toch bied ik u plechtig met mijn uitgestrekte arm, mollig door het overgebleven babyvet een stippenlijntje aan. Ziezo.

..........................................................................................................................

Ik zie u niet bepaald graag, want ik heb u allicht nooit gezien. Maar dit alles heeft te maken met het einde van het jaar. Er komt een nieuw jaar. Ik ben uiteindelijk niet minder dwangmatig dan de rest.

goede wil

2011-12-22T00:19:00.002+01:00

Caligula en ik kwamen nooit sympathiek over. We hebben altijd gezegd dat dit meer over de mensheid zei dan over ons. Nochtans waren we kutmensen.
Bedroevende naïevelingen waren we af en toe ook. Dat vonden we enigszins charmant van onszelf.

"Ik zou willen dat je me niet neerbliksemt.", fluisterde ik behoedzaam. Caligula stopte met wandelen. "Ik kan niet zo blasé zijn, Caligula. Ik hou gewoon van Kerstmis.", gaf ik beschroomd toe.
"Niemand heeft je gevraagd om je daarvoor te schamen.", stelde Caligula me gerust. "Maar ik hou niet van opgelegd pandoer. Ik ben een free spirit."
We waren naar de Delhaize aan het wandelen. Er waren nog lenteuitjes en gerookte zalm nodig voor het avondeten. Xavier zou ons deze avond vervoegen. Hij kon wel wat gezelschap gebruiken nu Stefanie hem had verlaten.
Caligula verklaarde wel vaker dat hij een free spirit was. Hij draagt cowboylaarzen wanneer hij daar zin in heeft, gebruikt af en toe schuttingstaal en zijn moeder is lesbisch. Ik weet kortom nog altijd niet waarom hij zichzelf een free spirit noemt.
"Jezus... Mag ik nog eens herhalen hoe koud ik het vandaag vind?", vroeg ik voorzichtig. Ik gleed mijn handen die bedekt waren door mijn dikke, wollen handschoenen ostentatief in mijn jaszakken. Mijn schouders rilden daarbij behoeftig mee.
"Dat mag je, Duchka.", antwoordde Caligula goedkeurend. Mijn beverige schouders bleven verder onaangeroerd.

"Naar men zegt is jouw Kerstmis het feest van alle mensen van goede wil.", sprak Caligula met een zweem van stelligheid in zijn voorhoofd gekreukt. "Maar ik geloof niet in vrije wil, laat staan in een wil met goedbedoelde intenties."
Caligula bouwde van tijd tot tijd hooggelaarsde zinsnedes, hij zat echter tjokvol stierenkak. Stierenkak in zijn poriën, onder zijn nagels en aan zijn wimpers. Zelfs op zijn longen. Doch Caligula had goddelijk haar en huig-r. Jongens van stierenkak met goddelijk haar en een huig-r, zijn mijn zogenaamde péché mignon, mijn schattige zonde als het ware. Ze zijn niet mijn enige zonde. Ik bezondig mij namelijk wel vaker aan de zonde.
Gelukkig heb ook ik behoorlijk goddelijk haar. Dat treft als men zo vaak zondigt. Ik heb weliswaar geen huig-r. Dat vind ik jammer.

"Ik zeg dit niet om je te deprimeren, Duchka.", suste Caligula mij onmiddellijk. We stapten de Delhaize binnen. De winkel ademde een aangename warmte. "Ik zou je nooit moedwillig deprimeren.", herhaalde hij. "Dat weet je toch? Ik verkondig slechts de waarheid."
Caligula en de waarheid stonden elkaar wezenlijk in de weg om de dingen des levens waarlijk te kunnen beminnen. Ik kon daar niet mee om, maar ik heb wel altijd mededogen op overschot gehad. Godzijdank.
En zowel Caligula als ik hadden natuurlijk die goddelijke haardos. De mensen van onze generatie hebben niet zo'n goddelijk haar. Dat goddelijke haar schiep een band; een zeer hechte band: met onze wapperende haren tegen de minderwaardige haardos van onze generatie in, flanerend zoals een voorhoede flaneert die weet dat ze goddelijk haar heeft.
"Hebben we eigenlijk ook geen peterselie nodig?", wilde Caligula toen weten."Je voorstel lijkt me excellent.", onderschreef ik Caligula's voorstel enthousiast. "Ik ga peterselie halen."
"Misschien moeten we deze keer ook goede wijn kopen.", suggereerde Caligula nog even voor ik naar de groentenafdeling vertrok. "Xavier zit tegenwoordig echt in de put. Ik wil hem vanavond dronken voeren. Het zou mij verblijden mocht ik hem op dat puntje kunnen laten belanden, net voor hij zijn waardigheid begint te verliezen. Precies daar waar de beschaving stopt. Je weet wel wat ik bedoel. Hij heeft dat nodig."
"Dat is attent van jou, Caligula.", glimlachte ik vertederd. "Ik heb altijd al van Xavier gehouden.", vertelde ik. "Hij is ongetwijfeld te goed voor deze wereld, maar dat kan ik hem moeilijk kwalijk nemen. Ik heb een hart. Je weet wat ik bedoel.". Ik ging peterselie halen. We gingen elkaar treffen aan de kassa. Caligula heeft een goede fles wijn gehaald en is vervolgens razendsnel naar de kassa getrokken om te jagen op de snelste kassa. Mijn Caligula is een jager.

"Het is zoals sneeuw, Caligula.", legde ik uit toen ik bij Caligula was aangeschoven. We stonden aan kassa zeven. De snelste kassa, volgens Caligula. "Sneeuw is wak en klam. Niemand zegt dat erbij wanneer ie het over sneeuw heeft. Maar dat lijkt me net de bedoeling. Men vermeldt het niet. Sommige dingen moet men niet trachten te ontkrachten."
"Je hebt goddelijk haar, Duchka.", sprak Caligula met een licht verdwaasde schittering in zijn blik.
"Jij ook, Caligula", glunderde ik. We streelden zelfgenoegzaam elkaars haardos. "We hebben haar zoals Samson, maar dan zonder Delilah." prevelde ik steels. Caligula keurde mijn analogie af en zei dat ze kaduuk was. Hij had gelijk.
"Ik heb platte peterselie gekozen.", deelde ik toen mee. "Lust Xavier platte peterselie?"
"Geen idee, wat lust een man die net gedumpt is?", grijnsde Caligula.
Het was onze beurt om onze aankopen op de stotterende kassaband te leggen.

Toen we naar huis liepen maande ik Caligula aan Kerstmis dit jaar een kans te geven. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat Kerstmis voor mij heel belangrijk was omdat ik nu eenmaal een gelukkige jeugd had gehad. Caligula van zijn kant had niet zo'n fijne kindertijd achter de rug. Zijn moeder scheidde bijvoorbeeld drie keer. Zes maanden geleden nog was ze weggegaan bij haar eerste vrouw. Ik begreep dat deze gebeurtenissen ervoor hadden gezorgd dat hij niet optimaal kon openstaan voor Kerstmis, maar hij moest het dit jaar een oprechte kans geven, vond ik.
"Eerst moeten we vanavond Xavier redden.", reageerde hij ontwijkend op mijn druk. "Jij moet zalm klaarmaken en ik ga wijn ontkurken."
"Ok. Maar ik ga ooit meer nodig hebben dan dit, Caligula. Besef je dat?", drong ik aan.
"Ik ben van goede wil.", stamelde hij. "Ik beloof je dat ik van goede wil ben."
Hij verordende toen dat hij mijn draagtas zou dragen omdat hij kon zien dat mijn linkerschouder verkommerde van de pijn. Mijn linkerschouder verkommerde niet van de pijn, ik had het alleen koud. Caligula zag zo'n dingen niet.
"We hebben trouwens al zo'n goddelijk haar.", fluisterde hij triomfantelijk terwijl hij de aankopen aan het overnemen was.
"Je hebt gelijk.", gaf ik toe. "Oh, ik denk dat het aan het sneeuwen is.", merkte ik toen onverhoeds op.
" Snel, kom, we gaan lopen."

Het zoektermenrapport 2011

2011-12-21T16:57:00.000+01:00

In 2011 werd een aanzienlijk aantal bezoekers naar mijn blog geloodst via zoekmachines allerhande (Google hoofdzakelijk, uiteraard. ). Ik registreerde dit kalenderjaar 932 afzonderlijke zoektermen. In dit rapport maak ik een overzicht van de meest markante items.
Elk item in dit rapport is authentiek .

Top 10 meest populaire zoektermen
1. duchka walraet
2. duitse termen
3. duchka poupée
4. kotelet
5. duchka
6. verstand
7. pellepatat maken
8. dode baby moppen
9. dode baby grappen
10. duchka een mei revolutie

Top 10 meest scabreus
1. neger met gebleekte anus
2. mijsjes gaan op de trap en sleren er af met sex
3. broeien plastic broek
4. penis kolven
5. schaamhaar als tapisplein
6. zweertje met korst en daarom heen wit ringetje
7. autopsie teelballen
8. japanse melkgevende borsten
9. jongen met tandplak en rotte tandjes
10. voluptueuze mature vrouwen

Top 10 liefst
1. spelen met marsepein
2. betekenis jamais voor altijd
3. zomaar een meisje verhuisd
4. grijse hartjes met wit wol er door heen
5. maar blij vooruitzicht dat mij streelt
6. vertel me geen geheimen
7. zwijgen is goud vertel mij wat
8. bitterzoetste liefde
9. ik wil je niet meer missen
10. doorgrond mijn hart

Top 10 vreemdst
1. voordelen om siamese tweelingen te zijn
2. broekplassen door eenzaamheid
3. mijn vriendin wil dat ik spandex draag
4. ik had zograag een mooie foto van een doodgeboren meisje
5. youtube filmpjes mooie dames met verzwikte enkels
6. hoe heten ouders james blunt
7. dino+mens=rutger
8. lindsey pfaff vermenigvuldigen
9. chopin dikke borsten
10. amerikaanse actrice met scheve mond

Top 10 duchka-gerelateerd
1. die duchka walraet van de in krant waar kan ik zelfde jurkje kopen??
2. de hele kleine penis van duchka walraet
3. duchka twitter zus eerder
4. duchka walraet maar beter
5. duchka doet graag de wereld op haar
6. duchka is een flamingante
7. duchka is jammer
8. duchka walraet is zelf een ploert
9. heeft duchka een maatschappelijk probleem misschien
10. de mening van duchka's tetten

Top 10 'ik ben beledigd dat deze zoekterm naar mijn persoonlijke blog leidt!'
1. flairwijven
2. mooie mannenvoeten
3. zeer indrukwekkende snor
4. geen lichaamssappen meer
5. she-male dienstmeisje verhalen
6. elitaire trut
7. de lerares die kleine borsten had
8. ferme kont
9. ervaring steunkousen veritas
10. pastelpus

gekker moet het niet worden

2011-12-16T00:21:00.000+01:00

Ze eet alleen -
Broccoli
Ze zegt dat broccoli knapperiger is wanneer ze op haar eentje is
We durven haar niet tegen te spreken

Ze danst alleen -
Rock 'n roll
Ze zegt dat ze zich moet kunnen over geven, zonder ons
We kennen onze plaats in het universum

Ze doet alleen -
De vaat
Ze zegt dat alles mislukt wanneer ze zich bekeken voelt
We hebben haar dan maar laten doen

Ze leest alleen -
Stripverhalen
Ze zegt dat niemand mag zien dat ze graag strips verslindt
We hebben haar nochtans gezegd dat het niets zou veranderen

Ze lacht alleen -
Kan ze niet verklaren
Ze zegt dat niemand haar aparte humor kan vatten
We hadden zo graag willen proberen

Ze gaat alleen -
Naar het station
Ze wil niet zeggen waar ze heen gaat
We hadden haar willen zeggen dat we haar gaan missen

je kan nog op je hoofd gaan staan

2011-12-08T13:46:00.000+01:00

Mourrons pour des idées, d'accord. Mais de mort lente.

Georges Brassens

Deze stad mist een idool.

----

Je zei dat je Victor Ribbens aan een raam had zien hangen.
Ik merkte kort op dat je die bevinding niet erg gelukkig had geformuleerd, maar dat ik je zou laten uitspreken.
Soms heb ik een onweerstaanbare drang me te moeten uitdrukken, ik wil dan niet onbeleefd zijn, al is dat wel te vaak de enige uitkomst die ik met mijn ijdele zelfexpressie schijn te bereiken. Die drang is een reactie op het feit dat ik zo weinig begrijp en dat alles lijkt af te brokkelen in onsamenhangende kruimels. Beide fenomenen houden allicht verband met elkaar, maar ik heb er mijn hoofd niet altijd genoeg bij om dit mechanisme meticuleus te kunnen doorgronden.
Ik verdraag tegenwoordig ook geen chocomelk meer. Ik denk dat ik lactose-intolerant aan het worden ben.
God, hoe vervang je als moderne mens en als bewuste consument een basisproduct als chocomelk? Mijn maag knorde nooit als kind.
Er is kamillethee, maar kamillethee is uiteindelijk chocomelk voor hippies: ik ben geen hippie. Mijn moeder gebruikte vroeger overigens in kamillethee gedrenkte watten doekjes om 's ochtends mijn toegeplakte ogen los te weken. Ik kan geen dagelijkse verbruiker van kamillethee worden. De contexten zitten gewoon niet juist.
Er is ook witte wijn, maar zolang ik de ambitie heb voor een groot deel van de dag een soort waardigheid te veinzen, kan ik witte wijn vergeten. Wat een verdomd cliché ook.
Er bestaat geen substituut voor chocomelk.

Ik zag je toen niet vaak meer, maar je bent er steeds vergevingsgezind blijven uitzien.
Misschien verklaart die flagrante vergevingsgezindheid van jou, onbewust waarom ik je nooit volledig heb afgeschreven.
We hadden samen school gelopen in het Koninklijk Atheneum van Denderleeuw. Onze school werd in de volksmond de "blauwe ruiten" genoemd. Doch alleen de buitenkant van de ramen van het atheneum hadden diezelfde uitgelaten kleur als het hemelsblauwe uitspansel. Binnenin kleurde alles kleurloze beperking en verveling.
We koesterden beiden een ongecompliceerde voorliefde voor Brussel, boven Gent of Antwerpen. Je was me daardoor altijd goedgezind gebleven.
Brussel was ons laatste fort. In die stad hadden wij een bunker.
Maar dat wisten we toen nog niet.

Je stem was nog schor door de koude. Misschien was je stem gewoon van nature schor. Dat kon ik niet weten, want ik onthoud geen stemmen. We hadden elkaar toch weer sinds het begin van het schooljaar niet meer gezien.
"Victor werkte tijdens zijn studententijd als model voor enkele, lokale kappers. Ik zie zijn foto daardoor nog regelmatig opduiken wanneer ik bij mijn ouders ben.", legde je uit.
Ik kon mij niet meer herinneren wie die Victor Ribbens was.
Mocht iedereen fotomodellenwerk doen voor lokale kappers dan zou ik allicht niemand meer kunnen vergeten, bedacht ik.
Toen voelde ik een stekende pijn mijn nieren bereiken.
De versmachtende gedachte niet meer in staat te kunnen zijn om zomaar iemand te vergeten had een acute pijnscheut in mijn nieren veroorzaakt. Of misschien had ik gewoon niet genoeg gedronken die dag. Soms vergeet ik te drinken. Mijn moeder zegt daarover schertsend dat ik een kameel ben. Dat vind ik een onvolledige en irritante analogie.
Terwijl ik de pijn in mijn onderrug elegant trachtte te verbijten, herinnerde ik me plots weer wie Victor Ribbens was. Ik besefte terloops ook dat elegantie nooit mijn forte was geweest. Dat besef werkte bevrijdend. Plotseling voelde ik de pijn uit mijn nieren wegebben.
Ik haat het wanneer de psychosomatische mechanismen van mijn lichaam zich zo evident manifesteren. Ik voel me dan een mens zonder waardigheid; een weerloze laboratoriummuis in de begrensde, kartonnen doos van een gekke wetenschapper met een verdoken, sadistische problematiek; een vulgaire speelbal. Mijn ambities reiken gewoonlijk net iets verder dan dat. Ik ben een inwoner van een grootstad.
Victor Ribbens had bij ons atheneum gelopen. Hij had er economie-moderne talen gestudeerd en was gedurende al die jaren in zijn vrije tijd een gevorderde keurturner geweest. Hij droeg toen ook een uitgesproken voorkeur weg voor anale seks. Dat wist ik niet uit eerste hand, maar met de regelmaat van de klok sodomiseerde hij mijn vriendin Larissa. Larissa was daar met mij altijd heel open over geweest.
Ik was Victor Ribbens allesbehalve vergeten, zo bleek.
Ik vond dat men aan Victor Ribbens kon zien dat hij hield van anale seks. Ik had echter nooit de vinger kunnen leggen op wat die wetenschap bij mij zo hevig bestendigde. Victors ouders hadden toen een sportwinkel in de dorpskern van Denderleeuw. Kinderen van kleine zelfstandigen moeten reeds op jonge leeftijd zien om te gaan met ouderlijke verwaarlozing, fiscale discriminatie vanwege de overheid en uitzichtloze uren eenzaamheid. Misschien was het zijn ongelukkige jeugd die hem zo'n anale uitstraling had opgeleverd: ik weet ook niet hoe die dingen precies werken. Het is mij echter nooit gelukt om Larissa klaar uit te leggen waarom hij zo'n anale uitstraling had. Ze verzekerde me dat ze zeker drie keer met Victor had moeten neuken, eer zijn onomstotelijke voorkeur voor haar achtersteven tot haar was doorgedrongen. Het was haar niet onmiddellijk opgevallen, verklaarde ze.
Wanneer Larissa toen sprak over dingen die doordrongen, wist ik dat de doordringendheid der dingen bij haar niet zo doordringend was als bij mij. Dat was de reden waarom onze vriendschap op het atheneum zo goed werkte, tevens één van de redenen waarom onze vriendschap na het atheneum zo abrupt verwaterde.
Larissa is tegenwoordig psychologe in een lyceum in Aalst.

Je legde uit dat je Victor toevallig ook een maand geleden op de trein had ontmoet. Victor had net een conferentie over creativiteit bijgewoond in Limburg. Dat verbaasde me, ik kon mij immers niet herinneren dat Victor enige artistieke aspiraties koesterde. Je antwoordde dat hij manager was bij een bedrijf dat klinkers produceerde. "Klinkers om opritten mee te plaveien.", preciseerde je. "Niet de letters zoals a,e,i,o,u."
"Ik ken de Nederlandse taal.", Christo.", zuchtte ik. "Wat had hij dan te zoeken op een conferentie over creativiteit?", vroeg ik perplex. "Nou.", reageerde je aarzelend , "Hij zei dat hij daar was voor inspiratie. Ik wist niet goed wat hij daar exact mee bedoelde."
"Heeft hij dan inspiratie nodig om goed te kunnen bazen?", vroeg ik me daarop af, "Wel, als we in een wereld leven met creatieve managers, dan voel ik me niet meer verbonden met deze wereld. Ik hou daar niet van, Christo. Managers moeten gladgeschoren zijn en een krijtstreepje dragen. Creativiteit moeten ze overlaten aan mensen zoals jij en ik. Wat blijft er anders nog over ons?", besloot ik overstuur.
"Misschien moet je een glas warme melk met honig drinken", stelde je voor. Ik blafte dat ik lactose-intolerant was.
Je liet nadien vallen dat Victor al een groot deel van zijn haar had verloren.
"O jee. Wat naar voor Victor.", piepte ik ontsteld.
Even later merkte ik vertederd en verkneukeld op dat je honig zei en niet honing, net zoals mijn vader. Ik vond dat uitermate charmant.

Je jammerde dat je verblindende idolen en blindelingse idolatrie in onze stad miste.
Maar we kwamen later tot de ontstellende conclusie dat we beiden geen idolen hadden. Daar werden we alle twee sip van. We besloten dat we alsnog tevreden waren dat er zebrapaden waren.
Je keek toen naar mij. De uitzichtloosheid van onze woorden had je gezichtsuitdrukking vriendelijker gemaakt.
"De truc is dat je jezelf ervan moet overtuigen dat je de keuze hebt om het roer om te gooien, mocht je dat willen.", vertrouwde je me toen sussend toe.
"Dat is gewoon een leugen om lui te mogen zijn.", wierp ik terug.
"Dat zijn de beste.", grijnsde je.
"Ik mis ook echt idolen in onze stad", beaamde ik jouw klacht opnieuw. " Idolen met lichamen zoals Griekse atleten", legde ik bevlogen uit, "Met slecht geschoren baarden, mooie kleren en een hermetische glimlach. Idolen die boeken zouden hebben gelezen die men moet lezen en boeken waarvan ik het bestaan nog niet vermoed. Idolen die ik overal zou willen volgen. Idolen die anekdotes zouden raaskallen die beslissend zouden zijn omdat ze het leven zouden transcenderen. Begrijp je wat ik bedoel, Christo?
"Ik begrijp helemaal wat je bedoelt, kleine vriend.", glimlachte je. Ik weet niet of je mijn bevlogenheid goed aan het keuren was, maar ik zie je graag glimlachen. Als medebewoner van deze grootstad weet ik dat je daar te vaak aan verzaakt.

"Soms heb ik de indruk dat er ook geen ideeën meer zijn, Christo", klaagde ik.
"Zo'n idee die boven alle anderen staat. Een idee die in deze nietsontziende, asfalten jungle heeft moeten vechten om haar bestaansrecht en die daardoor scherper staat dan ooit; een vechtmachine van een idee. Een uittorenend idee die meer waarheid bevat, dan de anderen: ik mis dat. Ik heb dat nodig. Ik wil niet inleveren en beknibbelen op mijn ideeën, maar ik voel dat ik dat moet doen om samen te kunnen leven met anderen, weet je wel, Christo. Het is de loodzware prijs die ik in onze stad moet betalen voor mijn lichamelijke integriteit", concludeerde ik gewichtig.
"Onze stad is Saoedi- Arabië niet, kleine vriend., en over welke ideeën heb je het nu eigenlijk precies.?", wilde je toen weten. Je scepsis kon je nieuwsgierigheid net niet onderdrukken.
"Ik weet het niet. Je haalt daar met Saoedi-Arabië overigens een ongewoon voorbeeld aan, Christo. De meesten zouden geopteerd hebben voor Noord-Korea of Iran, maar Saoedi-Arabië is inderdaad in wezen een dictatoriale theocratie: we vallen hen echter haast nooit aan omwille van hun totalitaire politiek. Hoogstens af en toe voor hun vrouwonvriendelijkheid. Ik vind dat mooi van jou, Christo. Het maakt jou intellectueel oprecht", sprak ik lovend.
Je glimlachte alweer. Je hebt me ooit gezegd dat je verwonderd bent wanneer je zo lacht. Ik merkte echter ook nog wat spot op, klevend aan je tandvlees. Maar als je lacht, al is het een weinig spottend, dan weet ik dat je dat doet omwille van een soort universele vergevingsgezinheid. Ook dat vind ik lovenswaardig. Ik word er weliswaar ook pissig van. Maar dat valt in het niets, omdat je dan eindelijk lacht.
"Ik voel me een dramaqueen terwijl ik je dit hier vertel, Chisto", hernam ik mijn betoog. "Maar soms zou ik communist willen zijn. Zelfs na honderd jaar mislukking blijf ik van de idee alleen al, onbeteugeld wild. Wat een glorieus idee immers, Christo! Edoch, ik zou een erudiet communist willen zijn. Iemand die zijn tegenstrevers neer kan sabelen met zorgvuldig gekozen woorden, vlijmscherpe cijfers, een overtuigende prosodie en mooie, ouderwetse citaten. Onze stad heeft mooie, ouderwetse citaten nodig, Christo. Ik zou me kunnen aansluiten bij de PVDA, maar de PVDA is gewoon een zwaktebod in lelijkheid; deprimerende, alleseroderende, drainerende - ik durf zelfs zonder blikken en blozen te zeggen- mensonterende lelijkheid. Alleen al de grafische ontwerpen die ze in mijn brievenbus jagen: ik moet er van janken. Niet letterlijk, maar figuurlijk: metaforische plassen, zeeën en oceanen bittere, geplengde traan.
Die lieden verwaarlozen ook helemaal het offensieve potentieel van de taal. Taal is immers onze ultieme munitie tegen de onderdrukking, maar dat lijken die lui niet in te zien. Ik wil geen beverige karikaturen: ik wil steigerende zinnen, knetterende woordkeuzes, maar bovenal glorieuze- ik durf zelfs te zeggen- quasi onuitvoerbare ideeën.. Och, Christo, men zegt dat de PVDA zich binnen het politieke spectrum uiterst links bevindt, maar voor mij zijn die knuppels gewoon het groezelige bezinksel onderaan het politieke spectrum. De PVDA is zowaar de Aldi van het linkse gedachtengoed, Christo. Al heb ik gelezen dat de broers die Aldi hebben gesticht nu tot de rijkste mannen van de planeet behoren. Bij de PVDA dient die intrinsieke, ondraaglijke lelijkheid niet eens een vorm van bescheiden succes. De PVDA is gewoon doelloos lelijk, zoals dat lelijke jongetje achteraan in de klas dat altijd in zijn broek plaste. Dat is niet mijn soort communisme. Onze stad verdient dat niet, Christo. Ik weet niet eens of zij überhaupt iets verdient, maar kom: dat zeker en vast niet.", pochte ik geamuseerd.
"Ik wil een elegant communisme, een hedonistisch communisme.", vervolgde ik, nu meer mijmerend. "Je weet toch dat Epikuros eigenlijk op kleine schaal proto-communistische experimenten uitvoerde? Dat is helemaal wat ik bedoel. Ik zou ook graag een elegante communiste worden, Christo. Alleen vrees ik dat ik op zo'n manier zal vervreemden van de tijdsgeest. Ik onderhoud graag goede betrekkingen met de tijdsgeest.", sprak ik wat meer getemperd.
"Ik denk niet dat het je ver zal leiden. Het communisme zal je kapotmaken, kleine vriend.", besloot je, zoals mannen de dingen horen te besluiten.
"Je hoeft ook niet zo nodig alles vanuit het politieke prisma te benaderen.", stelde je mijn betoog liefdevol bij. "Want er is ook nog de liefde, vriend.", nuanceerde je. "Je mag de liefde zo niet verwaarlozen."
"Maar communisme is liefde. Toch, Christo?", stamelde ik.
"Nou, nu klink je meer als een vroegchristene.", beschouwde je gremelend. "Het communisme heeft nooit de ambitie gehad om liefde te betrekken in haar intenties. Voor zover ik weet."
"Wel, misschien was dat haar grootste fout.", oordeelde ik vinnig .
"Dat zou wel eens kunnen.", zei je peinzend.
"Drinken communisten chocomelk en mag een communist eigenlijk wel lactose-intollerant zijn?, vroeg ik me even later af.
"Geen idee", mompelde je.

Het is alleen onder jouw hoede dat ik mijn geest zo stormachtig kan verluchten. Het is alleen in jouw bijzijn dat ik mezelf kan toestaan die vrouw te zijn die ik eigenlijk hartgrondig haat. Dat zou geen uitgangspunt mogen zijn voor een langdurige vriendschap, maar uiteraard is het dat wel.
Ik voel me er zelfs niet eens schuldig over.
Het is wel zo dat we elkander weinig zien. Sporadisch, uiteindelijk. Al voelt het niet zo aan. Ongetwijfeld speelt dat een grote rol in jouw verdraagzaamheid. Maar jij en ik wonen in dezelfde grootstad.
Dat voelt veilig aan.
Thans ben ik lactose-intolerant, moet je weten.

"Nu je ouder bent, Christo, en de meisjes al wat meer geschoold zijn, moet er toch al een mooi meisje geweest zijn dat heeft gezegd dat je haar helemaal hebt ingepakt?", vroeg ik gretig.
Je glimlachte en antwoordde dat niemand dat tot nog toe geprobeerd had.
Ik was teleurgesteld. Meer dan jou. Het is niet omdat je leek op een jonge Jurgen Habermas dat je geen meisjes mocht inpakken.
Ik heb je nooit luidop durven wijzen op het feit dat je op Jurgen Habermas leek, ik beweer steevast dat je het karakter hebt van een bejaarde, Portugese Woody Allen. Je hebt nooit begrepen wat ik daar precies mee bedoelde, maar liever dat dan dat je ooit zou ontdekken dat je fysiek op Jurgen Habermas lijkt.
Je bent er namelijk nooit mee opgehouden er vergevingsgezind uit te zien. Ik vind niet dat ik daarvoor onder mag doen.
"De truc is dat je jezelf ervan moet overtuigen dat je de keuze hebt om het roer om te gooien, mocht je dat willen.", vertrouwde ik je toen sussend toe.
"Je bent lief, kleine vriend", bedankte je me.

"Het is al acht jaar geleden sinds we het atheneum verlieten, Christo.", beschouwde ik in een vlaag van verbijsterende melancholie.
De avond was nog niet eens gevallen, maar de melancholie was bruusk in mijn leden gezakt.
"We zijn toch betere mensen geworden dan pakweg, Victor Ribbens, denk ik", verklaarde ik amechtig, door mijn plotse druilerigheid. "Victor Ribbens is een manager, gelooft dat hij een exclusief goedje zoals creativiteit zomaar van ons kan usurperen en houdt alleen van anale seks, Christo."
"Ik weet niet hoe we met zekerheid kunnen achterhalen dat wij zoveel beter zijn, kleine vriend, maar soms moeten we onszelf gunnen vrolijke gedachten te koesteren. Dat zullen we dus maar doen." sprak je hoopvol.

Een week later vernam ik dat je moeder gestorven was aan alvleesklierkanker. Ik begreep niet waarom je er mij niks over had verteld tijdens onze ontmoeting.
Je bent echter altijd vergevingsgezind gebleven.

duurzame tips tegen de vergrijzing

2011-12-05T18:46:00.000+01:00

Als we straks met zijn allen langer zullen moeten werken om de strijd aan te gaan tegen de vergrijzing heeft dat één grote oorzaak: namelijk dat er in ons land decennialang een laks en onverantwoordelijk beleid is gevoerd.
U bent echter niet van gisteren. U bent helder van geest. U bent volwassen. U bent geen babyboomer.
U wist dat al.

Après nous le déluge, lijkt wel het funeste leitmotiv van het stelletje perverse babyboomers dat ons land al jaren naar de afgrond regeert.
Ik zie dit met lede ogen aan. Maar ik ben ook een wakkere burger, met een internetaansluiting, bovendien. Het is dus met veel plezier dat ik constructief aan dit cruciale debat zou willen deelnemen.
Bij deze stel ik een paar vrijblijvende suggesties voor die enkele, pijnlijk ontaarde situaties op een duurzame manier zouden moeten kunnen verbeteren.
De pensioenen, mensen. Wil er IEMAND verdomme aan de pensioenen denken?
Ik waarschuw, misschien zullen sommige van mijn voorstellen hard aankomen, doch: dit zijn harde tijden, voor iedereen.
En kom alstublieft niet aandraven met uw archaïsch, links gepreek: het is net door dit soort wereldvreemd discours dat we in deze puinhoop zijn terechtgekomen.

Enkele suggesties:

-Zware industrie : Laat ons opnieuw volop investeren in de zware industrie. De afgelopen jaren hebben we door een betuttelend kluwen aan wurgende milieuwetgevingen en een uiterst onrechtvaardige sociale reglementering haast alle zware industrie uit ons land gepest. Te gek voor woorden is dat.
Toegegeven, de gemiddelde hoogovenarbeider zal misschien op het einde van zijn leven enkele jaren moeten teren op een invaliditeitsuitkering, maar industriearbeiders hebben de nobele gewoonte maar een stoflongzuchtje na de pensioengerechtigde leeftijd dood te vallen en bijgevolg geen egoïstische raid te houden op 's lands pensioenfondsen.
We mogen ook niet langer toestaan dat de zware industrie langer wordt gepest met allerlei staatsregelneverij en hen eindelijk toestaan zich naar eigen goeddunken middenin woonwijken te gaan vestigen, zoals in de goede oude tijd: dichtbij het proletariaat.
Ik hoor u al gerechtvaardigd monkelen dat plebejische leukemiepatiënten niets bijdragen aan de samenleving en dusdanig de staatskas dreigen leeg te plunderen...?
Maar, sceptische mallerd, die vraag stelt zich helemaal niet!
Want als we de milieuwetgeving danig versoepelen en de sociale zekerheid rationeel afslanken halen onze kleine bloedkankerparasieten de pensioengerechtigde leeftijd nooit. Met een beetje geluk kunnen zij zich zelfs tijdens hun leven niet meer voortplanten. Hoera!
Zo sparen we massa's geld uit voor de volgende generaties. Geld dat voorgaande regeringen zomaar onbedachtzaam over de balk hebben gegooid door te investeren in een schoner milieu, weldoordachte ruimtelijke ordening en betaalbare ziekenzorg. Schandalig.

-Passief roken: Laat u niet langer misleiden door het wereldvreemde, politiek correcte establishment: uw medeburger passief laten meeroken is een regelrechte daad van burgerzin. Nogal wiedes, roken is niet alleen een fundamenteel mensenrecht, maar men mag ook niet uit het oog verliezen dat mensen die sterven aan terminale longkanker geen pensioen trekken. Vreugde!
Begin trouwens met dat passief meeroken vroeg genoeg. De bedoeling is dat uw kind, bijvoorbeeld, de pensioengerechtigde leeftijd nooit haalt. Uw kind is namelijk een proper, fatsoenlijk kind. Geen profiteur.

-Asbest: U leest het: kanker is hét wapen bij uitstek tegen die vermaledijde vergrijzing.
Daarom zou ik graag een warm pleidooi willen houden voor de herintroductie van asbest. Dit goedkope, efficiënte, edoch -NEEN, ik bedoel gelukkig óók - hoogst kankerverwekkende bouwmateriaal zou men bijvoorbeeld opnieuw massaal kunnen gebruiken voor de bouw van scholen.
Dat klinkt misschien wat drastisch, want ook kinderen van mensen die bijdragen gaan naar school. We kunnen ons derhalve misschien beter enkel focussen op zwarte scholen. Zo pakken we onmiddellijk ook de kansarmoede structureel en bij de wortel aan.

-Oorlog : Sinds de oprichting van de EU hebben we in Europa een traditie van vreedzaam overleg en tolerantie opgebouwd. Gelukkig dreigt de huidige crisis deze asociale, obscene traditie finaal aan banden te leggen. Vingers gekruist, liefjes, met een beetje geduld krijgen we het goede, oude Duitsland misschien eindelijk moegetergd en kunnen die vlijtige Duitsers volgens hun welbeproefde formule van Teutoonse gründlichkeit een hele generatie toekomstige pensioengerechtigde Belgische jongemannen buiten roulatie brengen. Tegelijk zijn we zo ook verlost van hun ongeboren gebroed. (Iemand moet toch ook aan de kinderbijslag denken.) Ik zeg niet dat de Moffen die ietwat drastische atoombom uit de kast moeten halen - al lijkt me dat wel het meest efficiënte modus operandi- de herinvoering van mosterdgas lijkt me desgevallend ruimschoots voldoende.

-Vrouwen: Iedereen weet dat het de dames zijn die ons pensioenfonds het langst plunderen. Vrouwen leven gemiddeld vijf jaar langer dan mannen, maar gingen tot voor kort zelfs vijf jaar voor hen op pensioen! Het is duidelijk dat deze verwende prinsesjes niet alleen langer zouden moeten werken dan de deugdzame heren, maar dat ze tevens ook zwaarder zouden moeten worden belast. Meer woorden wil ik aan deze schrijnende onrechtvaardigheid eigenlijk niet vuil maken.

-Negers: Sorry, ik ben geen racist. Als ze fatsoenlijk op zoek gaan naar een job en achteraf bijdragen tot een samenleving die hen- wees eens eerlijk- alleen maar cadeautjes toebedeelt, ben ik allang tevreden.
Neen, negers kunnen soms echt een schone bijdrage leveren aan de samenleving. Zo hou ik van sommige zwarte zangers, bijvoorbeeld.

Nu zijn mijn suggesties misschien niet zo gemakkelijk uit te voeren, maar wat ik met dit schrijfsel vooral wil bereiken is u bewijzen hoe achterlijk en onbedachtzaam de politiek de laatste jaren is tekeer gegaan. Ons land is een totale puinhoop geworden. Men heeft de burger volledig aan zijn lot overgelaten. Het is overduidelijk dat men haast geen enkele maatregel heeft genomen om het grotere belang te dienen, namelijk dat van onze pensioenen.

Want als er één reden is waarom ik als jongere leef en de komende veertig jaar zal verder leven, dan is het om later verdomd mijn pensioen op te kunnen strijken en geen enkele wereldvreemde vakbondsleider, geen enkel laks, links politicus, geen enkele moraliserende opiniemaker zal mij op weg naar mijn zuurverdiende pensioen een strobreed in de weg kunnen leggen.

-

Word nu eens echt volwassen

2011-12-03T01:29:00.000+01:00

Een hele hoop voorspelbare opiniestukken in de kranten gisteren: immers, telkens syndicale acties de hoofdstad plat dreigen te leggen, zwelt de vernietigende kritiek aan het adres van de vakbonden gestaag aan.
Onverbiddelijke commentaren werden geschreven, waarin vakbondslui steevast afwisselend werden afgeschilderd als de onredelijke saboteurs van het algemeen maatschappelijk belang, als irrelevante dronkaards met een kort lontje of als egocentrische salonrevolutionairen, met een zeer bedenkelijke smaak inzake mode en wellevendheid, bovendien.
De ene auteur verschuilt zich achter zijn morele superioriteit om zich zo oprecht te mogen verontwaardigen over de blinde onverantwoordelijkheid van onze vakbondslui- of noem het jeugdige hoogmoed: een kwestie van perspectief is dat- anderen zoals Unizo, trekken resoluut van de kaart van de absurdistische kolder (ik staak niet), sommigen zijn ronduit apathisch.
Er was een tijd dat ik zo'n striemende, polemische schrijfsels en acties kon smaken, al was het maar voor hun stijl en hun branie.
Overigens is er ook een tijd geweest dat ik nog geloofde in het naïeve consensusdenken dat mij reeds in de kleutertuin was bijgebracht, dat mijn eigen kleine heerlijke navelstaarderijtjes me fascineerden en meer nog, dat ik in de ban raakte van mijn nog heerlijker, opgeheven vingertje. Alleen vandaag even niet. De mensen van de krant hebben mij gisteren gezegd dat ik volwassen moest worden.

De titel van één van de spraakmakendste stukken die gisteren zijn verschenen, sprak boekdelen. 'Word eens volwassen impliceert dat de auteurs, stuk voor stuk jonge journalisten, volwassener zouden zijn dan de volwassenen die de vakbonden leiden. Pardonez-moi du peu! Deze nieuwe, moralistische voorhoede van Vlaamse jongvolwassenen, schuwt de grote woorden niet wanneer ze termen hanteert als solidariteit, moed en verantwoordelijkheid, de naam van Daens valt zelfs even- onze ongecontesteerde, collectieve vaderfiguur aangaande sociaal bewogenheid- ze verklaren zich te schamen voor onze hopeloos gênante vakbondslui en menen oprecht bezorgd te zijn voor de toekomstige generaties.
Ik richt mij rechtstreeks tot hen, al excuseer ik mij er onmiddellijk bij dat ik zeer juveniel van inborst ben.

Ik heb het regeerakkoord ook bekeken. Voor de gemiddelde, geprivilegieerde werknemer zie ik ook dat er eten en drinken in het akkoord staat, zoals jullie terecht meenden te zien. Voor andere, minder geprivilegieerde bevolkingsgroepen, mensen die de vakbond bijvoorbeeld verdedigt- wanneer ze even geen kermissen organiseren- riskeert er de komende jaren helaas wat minder eten en drinken op de tafel te kunnen belanden. Jullie begrijpen dat niet, schreven jullie. Nu, onbegrip is misschien officieel geen mensenrecht, maar ik zou zo naar Straatsburg trekken om het voor jullie te laten erkennen- als ik ooit volwassen word, tenminste. Bij deze: geen man overboord.
Ik ben niet de woordvoerder van ABVV Metaal, maar staan jullie mij toe mijn tere vingertjes eventjes te strekken. Hysterisch, verwaand vingerwijzen is toevallig ook één van mijn favoriete hobby's. (We zijn tenslotte generatiegenoten.)
Want er zijn in dit land immers mensen die zich wel degelijk zorgen moeten maken of ze al dan niet zullen eten. Jawel, er zijn mensen in dit land voor wie de plotse daling in koopkracht, uitkering of pensioen betekent dat ze zich niet enkel geen citytrip of geen nieuwe Macbook zullen kunnen veroorloven, maar dat ze ook zullen moeten beknibbelen op voedsel en drank.
Merkwaardig genoeg heeft de crisis ook buiten de middenklasse toegeslagen. I know! Vanuit het perspectief van mijn navel had ik het ook niet gemerkt. Geen erg, natuurlijk.
Jullie kennen hen blijkbaar niet, die klasse mensen voor wie hun toekomstplannen niet afhangen van het aantal nullen van hun uiteindelijk pensioenbedrag, maar van het feit of ze 's anderendaags al dan niet voedsel voor hun kinderen zullen kunnen bemachtigen of van hun gezondheidstoestand. -zelfs de dokter is voor sommigen krabben. Ach, het was mij ook niet opgevallen toen ik mijn navel bekeek in de schittering van het maanlicht (Ik had dat nooit eerder gedaan!)
Mijn eigen, kritisch, opgeheven vingertje vindt desgevallend- pretentieus zoals alleen opgeheven vingertjes kunnen zijn- dat het rechtvaardig is dat de zwaksten misschien mogen behouden wat ze nog hebben en dat het sloganeske 'iedereen moet inleveren'-dogma in sommige gevallen minder billijk is dan op het eerste gezicht lijkt.
Maar vergeven jullie mij, misschien is dat vingertje van mij nog niet bijster volwassen.

Inderdaad, de vakbonden zouden niet mogen klagen met wat ze hebben binnengehaald, maar de cijfers liegen er niet om. Almaar meer mensen in ons land belanden in de armoede, een aanzienlijk aantal zijn erfelijk kansarm. Zelfs mensen met een job slagen er vaker en vaker niet in om rond te komen. Niets aan te doen. (Jullie weten wel, die storende mensen op de bus, die volgens de statistieken ook blijven vederleven wanneer jullie allang van bus zijn afgestapt.) Er wordt in dit akkoord aardig gesnoeid in een aantal sociale vangnetten (Jullie weten wel, die voorzieningen die ervoor zorgen dat diezelfde irritante sukkelaars helaas toch nog met jullie op de bus kunnen zitten.)
Dat is op zijn minst een beetje rituele verontwaardiging waard, ofschoon zij wordt begeleid van vulgaire zwelgpartijen, onbehouwen retoriek en platvloers massavertoon.
Men zou namelijk haast vergeten dat er in dit land mensen zijn die de kost verdienen door ondankbare rotjobs uit te voeren. Want je ziet ze nergens in de politiek, zelfs niet bij links.
Daarom alleen al zijn vakbonden nog steeds relevant. Ze vertegenwoordigen misschien geen eloquente ideeën of geen moderne ideologie, maar ze springen nog steeds in de bres voor de zwakkeren. Jullie lijken dat alvast niet van plan.
Ze zijn een noodzakelijke democratische drukkingsgroep die ervoor zorgt dat de sociale ongelijkheid, die in ons land altijd een feit is geweest, niet volledig ontwricht raakt en ergens wordt gekanaliseerd.
Toegegeven, allicht is er meer moed nodig om met gewapende milities banken en multinationals kort en klein te gaan slaan, maar jullie én ik- gaan 's avonds allicht nog graag de straat op om bijvoorbeeld naar de film te gaan. Persoonlijk kijk ik graag naar de laatste Ken Loach of de nieuwe van de gebroeders Dardennes in een rustige sfeer. Ik durf jullie er niet van te verdenken iets anders te willen.
Het is trouwens niet zo dat de vakbonden ontkennen dat er uitdagingen zijn. Ze hebben alleen eigen oplossingen voor die uitdagingen, gekleurd door de specifieke beleving van de mensen die ze vertegenwoordigen. (Net zoals Unizo, de Boerenbond of VOKA) Ze zitten dan ook niet in een coalitieregering gebonden door de facto consensusdenken. Ik weet niet hoe jullie dit fenomeen noemen, mij is gezegd dat dit fenomeen democratie heet. Het is minder knus dan G1000, maar deze mensen zijn geëngageerd en willen participeren.
Ik weet het, het is niet hetzelfde wanneer er geen intellectueel journalist aan het hoofd staat van een democratisch project, maar mits enige goede wil....

Een beetje realisme zou ons ook nopen in te zien dat we niet enkel in een crisis zijn aanbeland omdat de babyboomers de staatsfinanciën hebben verbrast of omdat we met een zeer ongunstige demografische toestand te kampen hebben. (Jullie hardnekkige focus op de babyboomers, wanneer jullie de vakbondslui eindelijk eventjes met rust laten - ze hebben daarvoor vermoedelijk hun grootstedelijke kermisjes- doet vertederend denken aan dezelfde platte demagogie die vakbonden aan de dag leggen wanneer ze het over het bankwezen hebben. Dat hebben jullie dan weer gemeen met de vakbonden. Mooi zo.)
Maar dat babyboomersbashen, onze verontwaardiging die zich alleen selectief toespitst op ónze onhoudbare vergrijzing of op de repercussies van de bankencrisis op óns leven, doet maar al te vaak vergeten dat het allergrootste probleem is dat onze tierige welvaart grotendeels heeft steunt op de eeuwenlange, systematische uitbuiting van de niet-Westerse landen. Geen (blanke) ziel die ooit heeft gedacht dat een houdbare, geglobaliseerde economie misschien ook structureel nood had aan geglobaliseerde welvaart. (Behalve op 11 november, rond Kerstmis of als wrede Moeder natuur toeslaat, natuurlijk.) Jullie weten wel, die miljarden mensen die niet eens hoeven te piekeren over hun pensioen omdat er in hun land geen universeel pensioenstelsel is, laat staan dat ze geld hebben voor een privé-pensioenfonds.
Niet alleen uit naastenliefde zou een geglobaliseerde verspreiding van onze welvaart steek hebben gehouden, maar ook om onze belangen te vrijwaren op lange termijn.
De geopolitieke wereldsituatie is nu echter aan het veranderen, de BRIC-landen zijn aan een steile opmars bezig (geen crisis in die landen!) en als er iets is wat we onze babyboomers waarlijk kunnen verwijten dan is het dat zich niet te hebben verontwaardigd om het gebrek aan welvaart elders in de wereld. Heden is de wind stilletjes aan niet meer in ons voordeel aan het draaien, dat gaat een prijs hebben. Of we nu sleutelen aan de brugpensioenen, het tijdskrediet, de werkloosheidsuitkeringen, de wachttijden of niet: de vette jaren zijn voorbij.
Allesbehalve prettig nieuws. Gelukkig zijn jullie fans van sociale correctie anders zouden jullie uit pure wanhoop misschien ook Brussel gaan versperren met ongecompliceerde slogans en onbeschaafde tamtam.
Ondertussen zou het weliswaar niet misstaan even stil te staan bij de verworvenheden die de vorige generatie voor ons uit de brand heeft gesleept. Het volstaat een willekeurig fotoalbum van onze ouders open te slaan om te zien dat onze ouders niet in een grotere weelde hebben gebaad dan wij. Wel integendeel. De economische, sociale en materiële verwezenlijkingen hebben zich sinds de babyboomers de macht grepen in sneltempo opgevolgd. Wij plukken daar vandaag nog steeds de vruchten van.
De babyboomers hebben zich na mei '68 niet verstopt achter steriel en egocentrisch geouwehoer, ze hebben hervormd en gereguleerd.
Wij moeten dus aan hetzelfde zeel trekken en die vooruitgang verderzetten, ditmaal met een duurzamere, globale aanpak, met bijhorende verontwaardiging op dezelfde schaal. Kwestie van de proporties van ons vermanend vingertje goed te krijgen.

Want dit is helemaal geen generatieconflict, dit is een goed, oud klassenconflict. Men zegt vaak dat de klassenstrijd een archaïsch gegeven is, dat is ook wel zo, doch, geprivilegieerde mensen die amper wakker liggen van hoe de zwakkeren in hun samenleving leven en die zwakkeren die helaas behept zijn met een beperkt arsenaal aan mogelijkheden om gehoord te worden en bijgevolg moeten teruggrijpen naar de meest rudimentaire drukkingsmiddelen om gehoord te worden, dat lijkt me een behoorlijk eigentijds gegeven.
Zoveel volwassener is onze samenleving beslist nog niet geworden.

Nu ga ik even naar mijn navel kijken in het ochtenddauw. (Maar, ik had dat nog nooit gezien!)

Ergens wel - Hotel Hartscheur

2011-12-02T17:15:00.000+01:00

L'espace d'un coeur qui boît la tasse

-Jacques Dutronc

---

Hotel Hartscheur bevindt zich in een baai bij de zee. Hotel Hartscheur ploetert, baddert, zoals jij en ik.
De muren zijn er vochtig en het behang losgewaaierd.
De radio speelt in de verwaaide lobby glazen sonates van Beethoven die ik ken en dat is perfect, dat is het toeval.
Je zoekt wat je vindt, in Hotel Hartscheur.

Ik zie meeuwen vanuit het raam zilver wezen, zwervend in de zilte zeelucht. Hun levendig gemauw sterft in mijn oorschelp.
Men zegt in het binnenland weleens dat meeuwen ratten zijn met vleugels. Plots teken ik bezwaar aan tegen deze onterechte kritiek
Ik zie roze suikerspin kopje onder gaan.
Ik heb de zon zien zakken in de zee.
Mijn wimpers schitteren. Je handen zijn zo groot. Je bent niet eens een arbeider, toch heb je werkmanshanden. Je bent een denker. Ik ben de prater.
Plots heb ik geen bezwaar meer tegen de sterfelijkheid.

Ik zou het echt niet anders willen, hier in Hotel Hartscheur, en als ik het anders zou willen dan is dat enkel omdat ik het nog beter zou willen, maar ik wil je het niet moeilijk maken.
Je zegt wel dat ik altijd lastig ben, maar ik ben helemaal niet zo moeilijk als je beweert.
Lastige mensen genieten niet van de ondergaande zon.
Al is het wel waar: mijn liefde manifesteert zich soms totalitair. Maar zijn we geen semantische creatievelingen: jij en ik? Laat ons een ad hoc woordenschat bedenken die al onze problemen prompt zal oplossen, terwijl de zee zal zakken in de zon.

Ik wil rode wijn bij mijn eten om dronken te worden, van jou.
Ik zeg dit niet om je te vleien.
Wanneer ik naar je kijk, beeld ik me altijd in dat je een prins bent. Dat is omdat die premisse me vervult met een sensationeel gevoel- ik heb zoveel nood aan sensatie, zoals die woeste zeebries die mijn haren daarnet in de war heeft geblazen. God weet dat ik je niet wil opzadelen met extra druk. Je moet immers weten dat wanneer ik me inbeeld dat je een prins bent, ik stukken minder veeleisend word. Meisjes met een prins aan hun zijde worden plots zeer inschikkelijk. Dan wordt het bijvoorbeeld een vanzelfsprekendheid dat het toch niet zal lukken tussen ons.
Is dat dan geen opluchting ?
Ergens wel, me dunkt.
Ik zie ook zo graag dingen die er niet zijn.
Ik heb de zak zien zeeën in de zon.

Sinds ik je ken ben ik onzekerder geworden, maar het feit dat je met mij vrijt tempert mijn onzekerheid een beetje.
Je bent zo slim, ik ben zo'n vreselijke betweter.
Dat valt des te harder op, hier in Hotel Hartscheur. Ik ben je allerminst aan het vleien, zolang je tenminste mijn zelfverwoorde aantijging van betweterigheid niet ogenblikkelijk gaat ontkennen.
Mijn voornaam betekent in het Russisch letterlijk, 'kleine ziel'. Treffend, vind je niet, want ik ga zowel bezield als zielig door het leven.
Ach, dat wist je al, natuurlijk. Zoals alle anderen.
Wat een geruststelling.

Wat bedoel je wanneer je zegt dat we serieus moeten praten? Ik ben bloedserieus.
Ik huppel bloedserieus.
Ik bereken pi, bloedserieus.
Ik ruik aan je hemd, bloedserieus.
Ik loens in de spiegel, bloedserieus.
Ik pleng enkele tranen, bloedserieus.
Ik frons met mijn wenkbrauwen, behoorlijk serieus.

"Er is iemand anders, Duchka. Ik weet het.", sprak je toen.
Iedereen in het restaurant kon je horen.
"Er is altijd iemand anders geweest, maar ik veins dat hij dood is.", jammerde ik. "Ik doe alsof hij niet meer bestaat."
"Wie denk je dat ik wel ben?", schreeuwde je.
Ik morste rode wijn op mijn jurk.
Nog steeds kon iedereen je horen. Ik kromp in elkaar.
Je had nog nooit eerder je stem verheft. In Hotel Hartscheur riep je voor de eerste keer.
"Een prins", prevelde ik met een gespeelde tederheid die de onverwachte woede uit jouw stem moest verdrijven.
Ik heb echter niets kunnen uitdrijven. Ik moet nog zoveel oefenen om echt teder te kunnen zijn.
"Ik praat niet meer met Dirk Cnudde. Ik zweer het je. Ik heb dat hoofdstuk omgeslagen.", verzekerde ik je.
Nu had iedereen mij gehoord. Mijn tongetjes smaakten een beetje zouter.
Ik heb de zak zien zeeën in de wanhoop en in de schaamte.

Dirk Cnudde verscheurde mijn hart in café Winnetou. Jij verscheurde mijn hart in Hotel Hartscheur.
Ik wist niet dat een hart kon worden gevierendeeld voor we naar Hotel Hartscheur trokken.

Hotel Hartscheur bevindt zich in een baai met blak water en woekerend zeewier. Hotel Hartscheur staat stil en verkommert, zoals jij en ik.
Schimmel krioelt hier op de ontblote muren.
Er speelt Rachmaninov in de lobby, een concerto dat ik niet ken.
Ik vond, wat ik niet zocht, in Hotel Hartscheur.

rouwnagel

2011-12-01T13:14:00.000+01:00

On n'oublie rien de rien, on s'habitue. C'est tout.

-Jacques Brel

---

Die ochtend waren we samengekomen om te horen dat het onze schuld niet was.
Begrafenissen dienen niet de overledene, wel de overblijvers die nog verder moeten.
Onafgebroken bleven we malkander herhalen dat we er niet aan konden doen dat we zo tekort waren geschoten. Men vertelt me dat West-Vlamingen een brutale zin voor het praktische hebben.

Ik voelde mij ellendig, omringd door de rationele architectuur van het crematorium, ingesloten in een eng ontwerp, ontsproten aan de vernietigende nuchterheid van het gezonde verstand en aan die vlakke, Vlaamse degelijkheid, die mij overal te lande verwondt; ellendiger dan toen ik die ochtend was opgestaan en had besloten dat ik niet wilde komen. Ik had 's nachts een bloedneus gehad, toen ik wakker werd bleek mijn hoofdkussen beklad door roestkleurig, opgedroogd bloed.
Na een kopje koffie besefte ik dat mijn besmeurde kussen helemaal geen betekenis had, vermande me alsnog en kwam toch.
Het waren die paviljoentjes, Herlinde, de bombastische, bonzende grimmigheid van de dood die in onze plaats reeds werd ontzenuwd, versneden en verstrooid over het terrein van het crematorium. De ruime parking. De weldoordachte paadjes, bezaaid met industrieel grind. De onbestemde, bleke binnenbekleding van het gebouw waar de rouwplechtigheid zou plaats vinden. Het uurrooster waarop jouw naam in een sereen lettertype tussen andere, onbeduidende en ongewenste doden prijkte. Het wurgende comfort van de zetels in de wachtruimte. De keurige kartonnen dozen met nette zakdoekjes op de bijzettafeltjes. Alles was een totalitaire verordening om ons in te togen, om ons verdriet in te kapselen in platvloerse beheersing. Dit was een proper, ingetogen crematorium. Wij: rouwende, etterende pestlijders.
Als alles kraaknet is, waarop kan je dan echter je smerige verdriet even laten rusten om te bekomen?
Ik wist niet dat men de dood met de bijtendste ontsmettingsalcohol ontsmette, in het crematorium.

Ik had mijn winterjas aan, Herlinde. Het was nog maar september.
We waren handtastelijker met elkander dan had gemoeten. Als de dood toeslaat, lijken alle andere dingen plotseling zo veel meer vertrouwd en aaibaar.
Onze nerveuze aanrakingen waren vormgegeven door het splijtende onheil dat toch was toegeslagen en die voorgewende overtuiging dat het niet onze fout was indien we zo waren gefaald.
Iedereen wist het nochtans. We hadden het zien aankomen en we zijn ledig gebleven.
In West-Vlaanderen blijft men echter niet bij de pakken zitten, dat heeft men mij ook verteld.

Getroffen door het ongelooflijk tragische, wordt men door iedereen voortdurend vrijgesproken van schuld. Dat gaat helemaal vanzelf. Alle voorbijgangers blijken vooringenomen te zijn door de onpeilbare kilte van je relaas en ontpoppen zich onverhoeds tot monotone en nonchalante filantropen. Ongrijpbare tragiek maakt van mensen lakse mensenvrienden en luie gesprekspartners.
"Ik weet zeker dat het je schuld niet was, meisje."
Deze vorm van onverschillig optimisme, leerde ik later, heet gemeenzaam, troost.
Het is toen dat ik voor de eerste keer ondervond dat ik kotsmisselijk kon worden van troost.

De priester preekte dat we moesten denken aan betere tijden. Vandaar dat je naar ons glimlachte vanop de foto die op je doodskist was uitgestald. Je droeg een baby in je armen op de foto, een baby van een andere vrouw die ongetwijfeld gelukkiger was dan ooit mogelijk geweest is voor jou. O, Herlinde, je had al voornamen gekozen voor je toekomstige kinderen.
Maar daar mochten we niet aan denken van de priester. We mochten dit niet proberen te bevatten. Want dat is wat mensen doen uit liefde voor mens en voor leven: ze laten de dingen achter onbegrepen achter zich.
Dus halen ze de baby's boven, betrouwbare zuigelingen, immer lachend, hongerig tegen beter weten in.
Zolang zij er nog zijn, komt alles goed.

Ik denk dat de priester bedoelde dat we opgelucht moesten zijn dat wij wel nog leefden.
Ik wist niet dat opluchting voelde alsof ik geen zuurstof meer kreeg.

We hebben ooit in een jazzcafé de hele avond je marsepeinen radeloosheid geanalyseerd. Je vroeg mij toen wat de zin van dit alles was. Ik kon die vraag niet beantwoorden, Herlinde.
Ik dacht dat ik gewoon afgeleid was omdat we naast de toiletten zaten waardoor ik de hele avond op geregelde tijdstippen de geur van poep, pies en goedbedoeld poetsmiddel in mijn neus geblazen kreeg; ik dacht dat ik later wel wat zou kunnen bedenken. Ik ben goed in die dingen.
Ik ben er echter nooit tijdig in geslaagd. Ik ben gefaald. Ik ben jou tekort geschoten, Herlinde.

Ik vroeg mij af wat de priester dacht over schuldgevoelens. Had ik hier dan geen Rooms-katholieken in mijn midden? Waren de kinderen van Christus, plots fatalisten geworden? Moest ik dit dan zomaar aanvaarden?

We kregen exact zestig minuten om onszelf op te lappen, toen kwamen de zwabbers de ceremoniezaal binnen. Als er moet worden witgewassen kan men alleen maar op de kuisvrouwen rekenen.

"There's no one that can be saved, that can't be saved."
Ik heb John nooit geloofd toen hij dat zong -de naïeve bloemist- maar ik dacht aan de maakbaarheid.
Als ik me schuldig voelde, dan was dat omdat ik toch nog geloofde in de maakbaarheid der dingen.
Echter alles wat we hadden kunnen maken werd op dat ogenblik weggeveegd door het plotse binnenwalsen van de zindelijke, Vlaamse vlijt, haar waardigheid puttend uit haar proletensmetvrees, een geaffecteerd neveneffect van haar zopas verworven welvaart.
Kuisvrouwen zijn hygiënische agrariërs zonden rouwnagels. Zij maken ook niets.

We liepen naar buiten met ons verdriet in een hermetische vuilzak. Het was nog niet voorbij.
Gingen we die zak sluikstorten? Gingen we ermee terechtkunnen in het containerpark?
We kwamen nog even terug voor de slappe koffie, te licht gebakken pistolets en een paar volautomatische handtastelijkheden. Die vorm van onverschillige gastronomie en opgelegde hartelijkheid, heet gemeenzaam ook, troost.

Aan tafel ging het al lang niet meer over schuldgevoelens. Het ging over mijn studies en over die vaste vriend die ik niet had.
Het werd plots duidelijk waarom ik de nacht voorheen een bloedneus had gehad.
Van die dingen gaat men bloeden in de kleinste kamertjes van ons huis, wanneer niemand kijkt. Die dingen zijn vuile vlekken die opdrogen, maar hardnekkig blijven kleven aan je hoofdkussen.

Ik heb nog steeds geen antwoord kunnen bedenken, Herlinde.
.

Duchka, wat zoek jij in een man? (1)

2011-11-28T00:21:00.000+01:00

hovaardige verslagen over mijn botsingen met potentiële partners voor gevorderde minnekozing en andere kandidaat-tijdverdrijvers

Duchka is een meisje dat alleen is.

Echter, biologisch gezien is Duchka welbeschouwd niet langer een meisje, ze is al zesentwintig jaar en een half - volgens Marie Claire hebben haar eicellen hun onherroepelijke aftakeling al ingezet. Doch niemand kan haar enigszins ernstig nemen als vrouw aangezien ze nog altijd geen fatsoenlijke, vaste vrijer heeft gevonden, heelder dagen met juveniele bommetjes gooit, van haar ouders grote, wakkere ogen, een knorrige pruillip en een verlegen boezem meekreeg, in een denkbeeldige ménage à trois hitsig samenleeft met haar eerste liefde en een oudere Joodse intellectueel, weleens een strikje in haar haren poogt te dragen en nog steeds geen strak plan heeft uitgedokterd- die lastige meisjesachtigheid, toch. Bijgevolg noemt iedereen Duchka gemakkelijkheidshalve een meisje.
Ze mekkert daar vaak over, met die ongevaarlijke, brute lichtgeraaktheid die haar zo typeert, maar ze houdt stiekem best wel van de veilige begrenzing die men haar schenkt door haar niet manu militari uit haar frivole meisjesachtigheid te ontzetten.
Duchka wil immers hoegenaamd niet au sérieux genomen worden, al tracht ze zich bijvoorbeeld overijverig van een serieuze woordenschat te bedienen- hetgeen het tegendeel zou kunnen suggereren- Duchka is echter allang tevreden als de jongens op gezette tijden iets met haar willen gaan drinken en haar hartje nadien enkele bokkensprongen kan stuiteren.
In deze rubriek verslaat Duchka voortaan afspraakjes die ze heeft gehad met mannen, jongens, vlegels, sukkels en eikels, die haar hartje al dan niet hebben doen stuiteren.
Omdat Duchka sinds 2003 niet meer in de ware liefde gelooft zal u hier geen liefdesverhalen lezen. Daarvoor zijn er immers al Jane Austen-romans voorhanden of misschien is het eens tijd dat u zich in godsnaam gaat vermannen.
Het spreekt voor zich dat Duchka enkel strikt waargebeurde feiten zal rapporteren. Duchka zou namelijk niet anders durven.
-----------------------------------------------------------------------------------------------

1. Peter Schandevyl (geboren te Jette, 8 juli 1984)

Februari laatstleden werd mijn vriendin, Valérie, zesentwintig jaar. Ter gelegenheid van het bereiken van die banale mijlpaal organiseerde zij een sympathiek verjaardagspartijtje in de parochiezaal van Sint-Martens-Bodegem.
Tijdens onze atheneumjaren dronken Valérie en ik 's ochtends voor de school begon weleens appeljenevertjes op de pendelparking van het station van Denderleeuw, haast stikkend in ons olijk pubergeproest. Geen enkele leraar sprak ons ooit aan op onze veelvuldige, ochtendlijke dronkenschappen. Wij waren immers zo: ongenaakbaar, onvolgroeid en beneveld.
Een vriendin met wie je ooit bij zonsopgang je tienerverveling hebt verdronken, is een vriendin die voor eeuwig je vriendin zal blijven. Mijn loyaliteit heeft geen complexere motivaties nodig, want mijn loyaliteit is gewillig en behoorlijk nostalgisch van inborst.
Valérie en ik zijn tegenwoordig van lieverlee van elkaar aan het vervreemden, doch nooit ofte nimmer zal ik volledig vervreemden van verjaardagsfeestjes met een gegarandeerde alcoholtoevoer en samenkomsten waar een irrationele heimwee naar vroeger zoveel bestaansrecht heeft
Bijgevolg zakte ik op een beloftevolle zaterdagavond in februari af naar Sint-Martens-Bodegem om mijn oprechte verjaardagswensen aan mijn voormalige drinkzuster over te brengen en me gelijkerwijs ongebreideld te storten op het aldaar beschikbare bier en de melancholie, zeker ook een vaste waarde in mijn wankel bestaan.
Er is namelijk niet zoveel veranderd sinds ik 's morgens met Valérie op de parking van het station afsprak om samen bezopen te worden voor de les begon.
Het is op die bewuste februariavond in Sint-Martens-Bodegem dat ik Peter leerde kennen.

Als meisje is het ongebruikelijk veel pinten te drinken. Van meisjes verwacht men immers dat ze beheerst witte wijn en cocktails nippen. Ik drink echter heel erg graag slo-ten pilsbier. Meestal tracht ik mezelf een meer sociaal aanvaardbaar drinkpatroon aan te meten, maar soms kunnen sociaal aanvaardbare drinkpatronen mij gewoon gestolen worden.
Die avond had ik besloten dat ik zeer veel pinten zou drinken.
Ik was met Cleo, een andere vriendin uit mijn atheneumjaren met wie ik samen met Valérie op de pendelparking ook nog appeljenevertjes als ontbijt had gedronken, aan het kletsen over haar cocker spaniel en de aanslepende hernia van haar moeder, toen Peter me de allereerste keer aansprak.
"Ik heb dat graag, een meisje dat bier drinkt", beproefde Peter ongevraagd mijn alcoholconsumptie. Ik was toen al aan mijn derde pint begonnen.
Peter en ik hadden elkaar nog nooit ontmoet. Hij bleek een jeugdvriend te zijn van Valéries kersverse verloofde, Valère- ik vind dit niet uit. Peter was een blonde, slungelachtige dromer met ingevallen kaken. Hij zag eruit als een drugsverslaafde die het leven wél zag zitten. Die avond droeg hij een kaki, afgewassen houthakkershemd en een zwarte jeans die rond zijn O-benen zwom. Zijn onverbloemde glimlach maakte mij erg ongemakkelijk en bezorgde mij claustrofobische rillingen.
Ik identificeer me vaag met de derde feministische golf. Betuttelende tussenkomsten zoals de opmerking die Peter net had gemaakt maakten mijns inziens deel uit van het soort patriarchale vernederingen waartegen iedere zelfbewuste, hedendaagse vrouw zich dient te verzetten- ik ben bij tijden een zelfbewuste, hedendaagse vrouw, moet u weten. Een gepaste, feministische represaille mijnentwege bleef dus niet lang uit. Ik rolde geërgerd met mijn ogen en zette ogenblikkelijk het gesprek over de Hongaarse kennel waar Cleo haar puppy had gekocht verder, zonder Peter ook nog maar voorts een blik te gunnen.
Ik kan er ook niet aan doen dat ik niet zo'n kwaaie ben.

Later op de avond, stevig in de wind zoals men dat noemt, stond ik met Valérie en Cleo in T-shirt op de parking van de parochiezaal te gekscheren. Ik droeg een groen, versleten Ramones- T-shirt dat ik speciaal voor de gelegenheid had aangetrokken. Ik had dat T-shirt tijdens mijn atheneumjaren intensief gedragen en het kledingstuk deed me aan Valérie en Cleo denken en alle dingen die we toen deden die we nu niet meer doen. Het was bijzonder koud die nacht, maar wanneer ik acht pinten heb gedronken ben ik in staat in T-shirt en met een beetje steun van mijn jeugdvriendinnen de koudste winternachten te trotseren.
Het is toen dat Peter me voor een tweede keer aansprak
Peter was naar buiten geslopen om te telefoneren en was achteraf nog doelloos op de parking blijven rondhangen. Hij sloeg nauwlettend, nonchalant gade hoe we alle drie in het maanlicht zwalpend de exacte choreografie van de Macarena probeerden te reconstrueren.
Toen zeeg ik plots lomp neer op mijn achtersteven. Peter kwam naar me toegesneld.
"Een meisje zoals jij zou niet zoveel mogen drinken, Duchka.", sprak hij verontwaardigd. Hij wilde mij recht helpen, maar werd prompt tegengehouden door het plotse besef dat we elkaar niet kenden. Ik zag dat besef in de bedeesdheid die terstond was neergedaald in zijn asgrijze ogen.
Jongens die weten wat meisjes zoals ik niet mogen, maken mij kregelig. Lamlendig, klauterde ik weer recht.
"Je heet toch Duchka, hé?", verifieerde hij iets wat hij klaarblijkelijk reeds minutieus had nagevraagd.
Ik chargeerde een nieuwe, feministische represaille en rolde scheel van ergernis mijn ogen naar Peter toen ik het afgepeigerde parochiezaaltje binnenstapte om een nieuwe pint te halen. Enkele uren voorheen had Peter mij nog vrijpostig laten weten dat hij meisjes die bier dronken wel kon waarderen. Ik had hem kattig willen vragen waarom hij plots van mening leek te zijn veranderd, maar ik kan er ook niet aan doen dat ik niet altijd de juiste woorden vind op het juiste moment.

Negen dagen later voegde Peter me toe op Facebook met de boodschap of we iets konden gaan drinken. Maar al te vaak voegen jongens mij op Facebook toe zonder boodschap of afdoend voorstel. Peter had mij echter onmiddellijk ondubbelzinnig uitgevraagd. Ik vond Peter een gigantische, malse, bemoeizieke klier, maar zijn eenduidigheid en zijn durf- ik had hem tenslotte tijdens het feest herhaaldelijk geschoffeerd- vond ik verrassend en enigszins prikkelend.
Ik was het beu om met jongens eerst een ziljoen berichten te moeten uitwisselen met allerlei delicaat uitgekozen ontboezemingen en geestig opgeleukte anekdotes, voor we eindelijk konden afspreken. Dat maakte zo'n uitgestelde ontmoetingen alleen maar onwennig en kunstmatig en gaat mijns inziens volledig in tegen het vrijbuitende karakter van de hofmakerij. Peters franke daadkracht was dus behoorlijk welgekomen.
Sinds ik 's ochtends geen appeljenevertjes van Filliers achteroversla moet ik mijn kicks wel ergens vandaan halen.

"Ik ben een kutwijf, ik heb je helemaal niets te bieden en ik ben een drankorgel, al heb ik wel geen drankprobleem, dus mag je er mij niet eens op aanspreken.", waarschuwde ik Peter tijdens de eerste minuten van onze ontmoeting. We hadden afgesproken in een café dat hij had uitgekozen in het centrum van Brussel. Peter werkte als consultant in Elsene.
"Je bent uiteindelijk best wel charmant als je dronken bent, Duchka.", glimlachte Peter afwachtend.
Ik nipte knorrend van mijn pint.
"Dat is weer zo'n typisch kleinerende uitspraak.", zuchtte ik terwijl ik met mijn tong mijn lippen droog veegde. Ik dacht opnieuw aan het derde golf-feminisme, want ofschoon ik zelf officieel geen feministe ben, ben ik evenwel een vrouw met gevoelens. Peter had Orval besteld. Jongens als Peter drinken altijd abdijbier. Ze hebben minstens één cd van dEUS en temperen mijn donkere maatschappijvisies altijd. Niet omdat ze socioloog zijn, maar omdat ze denken dat ik daar beter van zal worden.
Ik zei dat ik niet zomaar na een eerste ontmoeting met jongens sliep. Peter grapte dat hij dat spijtig vond. Hij glunderde alweer. Telkens Peter lachte voelde ik een sidderende claustrofobische golf onwennigheid over me heen gaan. Ik vond dat bizar, want Peter kwam zelf niet zo onwennig over, hij was behoorlijk vlot in omgang. Het moet iets in hem zijn geweest, iets diep ingegraven.
Plots besefte ik dat Peter eigenlijk niet de nietsnut was voor wie ik hem aanzag. Ik realiseerde dat hij allicht goed in de markt lag bij de vrouwen. Dat verklaarde zijn speelse zelfvertrouwen en zijn ontspannen houding.
Peter had zich bij mij zopas geopenbaard als een seksueel roofdier op kousenvoeten. Het was kristalhelder: hij was er enkel op uit om mij te neuken en mij dan te laten vallen zoals een zoveelste baksteen.

Ik kneep mijn ogen geconcentreerd tot een spleetje en trachtte nu even te denken zoals de uitgekookte zwendelaar die Peter overduidelijk was, met zijn innemende scharreltactiekjes uit de solden en zijn claustrofobische, verdorven grijns.
Op het feestje moet mijn ostentatief, losbandige drankgebruik zijn snode aandacht hebben getrokken, waarop hij is gaan veinzen om mijn waardigheid te geven door mij een preek te geven over mijn overmatig drankgebruik om mij op die manier te misleiden middels een in allerijl aangebracht laagje ethisch vernis zodat ik me vandaag argeloos ladderzat zou drinken in zijn gezelschap en hij zich zo terend mijn vergrote meegaandheid later op de avond onstuimig in mijn weerloze broekje zou kunnen wurmen. Ik was niet van gisteren! Ik wist hoe zo'n dingen werken! Ik ging immers de hele tijd iets met jongens drinken!
Het is niet zo dat ik niet van seks hield of dat ik de idee an sich op termijn niet zag zitten- Peter was uiteindelijk best aantrekkelijk was mij zojuist opgevallen, al zag hij eruit als een gezonde drugsverslaafde- alleen mocht ik niet zo snel toegeven, dat zou hem te veel macht hebben gegeven. Ik had zelfrespect, verdomd, en ik was geen slet.
Als ik zou willen zou ik echt wel een derde golf-feminste kunnen zijn, bedacht ik. Dus rolde ik weer geërgerd met mijn ogen.

Peter vertelde dat ik hem op Valéries feestje was opgevallen omdat ik daar een Ramones-T-shirt had gedragen. Hij legde uit dat hij ook een behoorlijke Ramonesfan was. Dat kledingstuk had hem doen besluiten dat ik wel moest deugen. "Er zijn niet veel meisjes die van The Ramones houden.", voegde hij een beetje somber toe.
"Nou, dat wil nog niet zeggen dat we elkaar aardig vinden, toch?", reageerde ik sceptisch.
"Het is toch al dat.", mijmerde hij. Zijn asgrijze ogen lichtten terstond op. "Ik weet het niet, je lijkt mij gewoon een bijzonder meisje, Duchka.", stamelde hij.
"Ik zei toch al dat ik niet met jongens naar bed ging na een eerste afspraakje?", bestrijdde ik zijn verdachte vleierij onmiddellijk
"Maar waarom zeg je dat toch? Ik wil niet met je slapen. Misschien later wel , maar niet nu. Ik ben zo niet.", verdedigde hij zich bedremmeld
"Oh, en hoe ben je dan wel?", vroeg ik neerbuigend.

Soms lopen mensen elkaar voorbij.
Het lijkt aanvankelijk anders uit te kunnen pakken. Ze naderen elkaar schuchter, raken elkaar haast aan en toch lopen ze elkaar schielijk voorbij.
Dat is wat zopas met Peter en mij was gebeurd. De verleiding is groot desgevallend impulsief in allerijl terug te keren op onze passen om de zopas gemaakte mislukking ongedaan te maken, maar de menselijke geest zit niet bijster praktisch in elkaar. Op zo'n momenten valt niets meer te herstellen.

Ik sloot vernederd door de realisatie van die mislukking even mijn ogen. De abrupte sereniteit die dit veroorzaakte deed me beseffen dat ik iemand zoals Peter, iemand met zo'n goede bedoelingen, best wel kon gebruiken, al waren zijn bedoelingen bijna wurgend goedaardig. Dat klare besef voelde weliswaar aan alsof het getimmerte dat mijn hart stutte in elkaar aan het storten was.

De rest van de avond hebben Peter en ik nog veel gedronken. Teveel.
Ik was aan het overgeven boven een rioleringsrastertje, Peter reikte mij een zakdoekje toe, toen ik prevelde dat een meisje zoals ik inderdaad misschien minder zou mogen drinken.
Hij bevestigde de urgentie van mijn voornemen en sprak met mij af dat we dat zouden evalueren op de bruiloft van Valérie en Valère, die twee maanden later in het echt zouden treden.
"Ik vind het overigens briljant dat die twee elkaar hebben gevonden.", grinnikte ik geamuseerd toen ik al wat meer van het overgeven was bijgekomen. "Want Valérie en Valère: wat waren de kansen? En iemand van onze generatie die uitgerekend Valère heet? Zoiets verzin je niet.", merkte ik begeesterd op.
"Ja, dat is zo.", glunderde Peter, nu minder claustrofobisch.
Ik was weer gefatsoeneerd. We liepen verder.

"Nou, dan zijn we het vandaag tenminste toch ergens over eens geraakt.", knikte Peter tevreden.

de vergeten groenten

2011-11-25T04:46:00.000+01:00

of 'hoe zat dat nu ook weer met de fysica van het medelijden?'

Het ware verlangen van de hysterica ligt in de bestendiging van de onvervuldheid van haar verlangens.

-Jacques Lacan

---

Je gaat vanavond spaghetti eten in café Winnetou.

Spaghetti eten in een café is als een gehandicapte een gemeende kans geven om een opdracht uit te voeren die een niet-gehandicapte eigenlijk in zijn plaats had moeten uitvoeren.
Men gaat er al te regelmatig van uit dat onze goede bedoelingen automatisch een gunstige invloed zullen uitoefenen op het uiteindelijke resultaat van de uitvoerder, in casu de gehandicapte. Er valt echter in vele gevallen helemaal geen legitiem causaal verband tussen de twee waar te nemen. De eerste frustratie die we ooit zullen tegenkomen is dat we minder invloed hebben op andere menselijke wezens dan wel wel zouden willen. We zijn niet de herauten van het onverhoopte succes, de kleine vreugdes en de glorieuze goedschiksheid. We zijn niet de tekenaars die de natuur in het net kunnen overtekenen. We zijn niet de gipsgieters die alles wat gebroken is, kunnen bepleisteren. We zijn slechts onszelf.
Ziedaar de tweede frustratie die ons pad zal kruisen.
De moderne mens doet nochtans in de regel zijn best om te weerstaan aan het fata morgana van de valse causaliteiten, maar dat is niet makkelijk. Vooral als er gehandicapten of spaghetti bij komen kijken.

Maar je bevindt je dus thans in een intrieste situatie: je gaat spaghetti eten in een café. Dat café zál daarbij onvermijdelijk tekortschieten. In cafés hijst men namelijk pinten, men eet er geen degelijk bereide spaghetti's. Wanneer je bijgevolg spaghetti bestelt in een café doe je opzettelijk moeilijk en zal je geheid in je eigen veeleisendheid struikelen; achteraf zal je klagen dat het pijn heeft gedaan. Je zal jezelf dan niet verachten omwille van het feit dat je jezelf hebt bezeerd of omdat je een slechte spaghetti hebt gegeten, maar omdat je alweer aan het klagen bent. Je bent nochtans niet verzuurd voor zover je weet, maar je klaagt heelder dagen en wat haat je dat als je weer eens begint te klagen; al heb je nog nooit iets ernstigs ondernomen om je immer opwellende klaaglyriek in te tomen, want zoiets is ontzettend pijnlijk. Op die manier zou jou een vitale uitlaatklep worden ontnomen: dat zou ronduit ondraaglijk zijn.

(Teneinde mijn analogie fatsoenlijk verder te zetten schakel ik nu opnieuw over naar het beeld waarmee ik was begonnen: namelijk dat van de gehandicapte versus de niet-gehandicapte.
Analogieën horen immers netjes te worden uitgewerkt en gehandicapten lenen zich meer tot beeldspraak dan spaghetti. Dat is misschien contra-intuïtief, maar daarom niet minder accuraat.)

Niet-gehandicapten zijn bekwamer dan gehandicapten.
Dat is een onweerlegbaar feit, maar dat kan je nu even niet horen, je wil je daar niet zomaar bij neerleggen: je bent immers gefrustreerd.
Zo gefrustreerd door je eigen afstandelijkheid, de mist die 's ochtends te traag opklaart, het hardnekkige eelt op je hielen. Alles moet even anders worden.
In een zeldzame vlaag van bekommernis voor je medemens, die andere mens, die kapottere mens, denk je onverhoeds: "Hoeveel rek zou er kunnen zitten op mijn verwachting en op die van zo'n willekeurige gehandicapte?".
Je wil zoiets toch eens gezien hebben: de uitrekking der dingen.
"Hoe zat dat nu ook weer met de fysica van het medelijden? ", vraag je jezelf af, terwijl je de regenplassen op het trottoir tracht te ontwijken. "Ben ik wel een goed mens? Slaapt er in mij een soortement weldoener?"
Jawel, als je wil kan je even liefdadig zijn als die schoonheidskoninginnen met glanzende oogschaduw en universitaire diploma's, barmhartiger dan die prettig gestoorde mensen van de radio met Kerst, zachter dan die beeldschone echtgenotes van wereldleiders en liever dan Audrey Hepburn. Dat moet enigszins haalbaar zijn. Je ouders doen op gezette tijden toch ook aan liefdadigheid? Dat soort genetische liefdadigheid moet dan toch ook in jou zitten? Zo'n gewichtig lot kan je toch niet zomaar zijn ontsprongen?
Plotsklaps ga je duizelen door de roes van een barmhartigheid, onverhoopt aangetroffen in je tochtige hart, kreunend onder het gewicht van die teruggekeerde eigenliefde, een liefde die je ooit verloren waande. Echter, gauw zal je jezelf opnieuw haten, met die vertrouwde passie, omdat het meelijwekkende schepsel die milddadige kans die je het net hebt geboden met beide verminkte handen heeft gegrepen en nu een ondraaglijk geklungel ten berde brengt dat je ogenblikkelijk krikkel kregelig heeft gemaakt, maar bovenal meedogenloos en zonder rek heeft achterlaten. Jouw spontane, schaamteloze ergernis werd niet beteugeld door de beschaving die men jou al meer dan twintig jaar lang tracht bij te brengen. Het zal pijnlijk duidelijk worden dat je dat defect dingetje met je ruwe, ijdele vrijpostigheid gewoon met rust had moeten laten. Rest je enkel die bekende frustratie omdat gehandicapten nu eenmaal in wezen teleurstellende wezens zijn.

De frustratie doemt opnieuw op. Had je dan gedacht dat die zomaar zou kunnen verdwijnen?
Je hart zal dan bovendien opnieuw even tochtig aanvoelen als voordien. Tochtiger zelfs misschien. De wind zal van dan af aan uit het oosten waaien.
Want wat had je toch gedacht, kuiken?
Dat er een soort Florence Nightingale in je schuilde?
Nou, niet bepaald, dus.
Je bent immers één van die wrede mensen voor wie het tedere gebaar alleen niet volstaat. Je wil altijd weer resultaat boeken, op onmiddellijke, middellange en eeuwige termijn.
Toch zoek je altijd weer diezelfde frustraties actief op. Heb je al eens bedacht dat je misschien iets hebt met frustratie?
Je bent ook helemaal niet lief.
Allicht ben je ook gehandicapt. Immers, iedereen is iemands gehandicapte. Dat wist je toen nog niet. Ze hadden je dat toen nog niet verteld. Mensen moeten je dat soort dingen altijd weer opnieuw komen uitleggen.
Klein, klein, triestig kuikentje dat je bent.
Iedereen heeft in de mot dat je een klein, ontgoocheld, kortademig kuikentje bent.
Iedereen heeft daar allang weet van.

De spaghetti viel tegen.
De spaghettisaus van café Winnetou bleek te zuur, bevatte geribbelde stukjes overgare, vezelachtige selder en de spaghetti waren niet genoeg gekookt. Je had nog nooit spaghetti opgediend gekregen die niet voldoende waren gekookt. Je vaste frustratie kon daardoor even getemperd worden door een plotse doorbraak van oprechte verbazing.
Maar je bent niet het soort mens dat erg lang oprecht verbaasd blijft. Dat was die avond in café Winnetou niet bijster anders.

---

Niels De Jaegher en ik waren die avond naar café Winnetou gegaan om spaghetti te eten.
Nadien zouden we naar de housewarming van Wesley van de zaalvoetbal gaan. Niels De Jaegher hield niet van housewarming feestjes.
Terwijl we aan onze teleurstellende spaghetti begonnen, vroeg hij zich af waarom mensen altijd zo'n lelijke anglicismen gebruikten voor de naamgeving van dat soort hemeltergende sociale aangelegenheden. "Hou-se-war-ming par-ty", sprak hij zijn willekeurige taalpurisme walgend uit met een haast gebroken Engelse bastaardtongval.
Ik opperde dat housewarming party's in het Frans bijvoorbeeld crémaillères heetten. "Crémaillère betekent letterlijk tandheugel", legde ik enthousiast uit. "Tandrad als het ware. Bij de inwijding van een nieuwe woning deed men vroeger immers..."
Niels De Jaegher onderbrak mij.
"Ok, maar dat is nog steeds geen keurig Nederlands woord, Duchka.", voerde hij lichtjes vermanend aan.
"Ik wilde gewoon helpen en je iets bijleren.", verontschuldigde ik mij, beschaamd door mijn vrijpostige uitgesponnenheid. Ik spatte vervolgens verward door mijn krampachtige ongemak een vlek spaghettisaus op mijn wang.

Ik had Wesley van de zaalvoetbal nog nooit ontmoet.
Niels De Jaegher kende Wesley van de zaalvoetbal trouwens niet van het zaalvoetbal, want hij speelde geen zaalvoetbal. Niels De Jaegher was tegen sport in het algemeen en tegen strakke sporttenues in het bijzonder. Maar Niels De Jaegher en Wesley van de zaalvoetbal hadden wel een gemeenschappelijke vriend, Robrecht De Pril. Robrecht De Pril was keeper in het zaalvoetbalteam waar Wesley van de zaalvoetbal ook speelde
Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik noch met Wesleys voornaam, noch met het zaalvoetbal bepaald hoog opliep.
Zaalvoetbal leek mij een gecastreerde versie van klassiek voetbal, dat ik sowieso al een jeanettensport vond. Bovendien gooien alle mannen die een geïnteresseerde relatie onderhouden met hun lichaam in mijn ogen hun viriliteit onverbiddelijk door de gootsteen.
Ik weiger mijn kleine, private kleingeestigheden langer te bekampen. Toch niet zolang we het gevaar lopen in een mondiale recessie gestort te worden.

Niels De Jaegher legde zeer nadrukkelijk zijn bestek neer.
"De postelein, de rammenas, de aardpeer en de pastinaak: niemand eet die groenten nog!", fulmineerde hij met een plotsklapse, gedreven gloed.
"Besef je wel hoeveel groenten in de vergetelheid dreigen te verdwijnen terwijl wij inert toekijken? We moeten onze vergeten groenten verdomme dringend heropwaarderen, Duchka.", zuchtte hij overstuur.
Hij keek me nadien even aan met een resolute toegeknepen indringendheid om de ernst van zijn woorden meer spankracht te geven. Hij mompelde dat ik tomatensaus op mijn wang had. Zijn stem klonk behoorlijk bezorgd voor een kerel die er uitzag alsof hij zijn kicks uit rood vlees haalde en niet uit roze artisjok.
"Maar waarom moeten we vechten tegen wat een soort onvermijdelijkheid is? Vergeten groenten zijn niet meer dan een soort Darwinistisch containerpark. Begin maar eens iets tegen uitgerekend Darwin. Ik voorspel dat je op je bek zal gaan." reageerde ik schamper terwijl ik het weerbarstige restje tomatensaus op mijn gezicht trachtte weg te vegen. Niels de Jaegher schudde met zijn hoofd om me duidelijk te maken dat de vlek nog niet was verdwenen. "Ga je nu enkel nog maar in ongenuanceerde en defaitistische slogans spreken, Duchka?", hekelde hij vervolgens driftig mijn woorden.
"Vergetelheid lijkt me gewoon een te monsterlijke entiteit om ze zomaar impulsief te gaan bekampen. Vergetelheid is namelijk de natuur zelf.", maakte ik mijn gedachte defensief af terwijl ik met mijn servet verder doelloos over mijn linkerwang bleef wrijven.
Niels De Jaegher trok daarop kordaat mijn servet uit mijn handen en maakte mijn wang eigenhandig schoon. Ik voelde me een beetje vernederd omdat ik door zijn overdonderende actie plots gereduceerd werd tot een klein, onbeholpen, voormalig vies meisje. Anderzijds wil iedereen wel aangeraakt en opgeschoond worden door die ene persoon die verschoning lijkt te willen aanbieden. Ik ben daarin niet anders dan de andere mensen, al neukten Niels De Jaegher en ik wel elke vrijdagnacht, dus zo bijzonder en schoon was dit tafereel nu ook weer niet.
Nu hij mijn linkerwang schoon had gemaakt ging Niels De Jaegher vaster in zijn stoel zitten om vervolgens genoegzaam schalks achterover te leunen. Hij hernam zijn betoog.
"Niemand is bijvoorbeeld Jezus Christus ooit vergeten. De vergetelheid is allesbehalve een voldongen feit.", legde hij bevlogen uit.
"De populariteit van Jezus lijkt mij anders wel tanende.", stelde ik sceptisch vast.
"Je hebt geen recht van spreken, want je bent niet gedoopt, Duchka', antwoordde Niels De Jaegher bitsig.

Niels De Jaegher was de ondervoorzitter van de Bonheidense CD&V-afdeling. Hij was nog maar vierentwintig, doch hij werd vorige maand verkozen tot de op één na jongste, Bonheidense, christendemocratische ondervoorzitter ooit. Niels De Jaegher was best trots op zijn verkiezing, al was hij trotser op zijn baard. Die was tijdens zijn puberteit maar moeizaam beginnen groeien. Dat had toentertijd zijn prille mannelijkheid een weinig gefnuikt, een verborgen krenking die hem nog steeds achtervolgde. Niels De Jaegher haalde twee jaar geleden echter opgelucht adem toen hij eindelijk in staat was gebleken een aanzienlijke hoeveelheid gezichtsbeharing te groeien. Hij kon eindelijk met zijn jongensachtig enthousiasme zijn nieuwbakken mannelijkheid beginnen kneden en bewerken. Dagelijks kon hij nu bijvoorbeeld zijn baard scheren. Maar het was zo veel meer geweest. De geestelijke transitie die gepaard was gegaan met het gedijen van zijn baard was zijns inziens nog ingrijpender geweest dan de ontkiemde beharing van zijn gezicht alleen. Zijn eindelijk ontkiemde baardgroei verschafte hem sindsdien ook de mogelijkheid keuzes te maken inzake de snit van zijn gezichtsbeharing. Het ontroerde mij dat ik aan de huidige compositie van zijn baard kon zien welke bedachtzame denkprocessen er aan de totstandkoming van zijn baardje waren voorafgegaan. Ik beeldde mij in hoe hij voor de spiegel zijn eigen, persoonlijke ontwerp van gedomesticeerde mannelijkheid had bepeinsd en nauwkeurig uitgevoerd had. Die bedachtzame ontwerpen van gedomesticeerde mannelijkheid bleven gewoonlijk grotendeels onderbelicht; hij liet me niet toe tot bij zijn specifieke kleine kwetsuurtjes, zijn bevlogen scherptes en zijn verlegen aarzelingen. Ik vond dat spijtig, want ik keek graag naar Niels De Jaegher doorheen die gleufjes van zijn gebarsten intimiteit
Zijn vader werkte bij de spoorwegen. Ik wist niet wat zijn vader daar deed. Zijn vader reed alleszins niet met de trein, wat erop neerkwam dat ik helemaal geen interesse had in wat zijn vader bij de NMBS precies uitvoerde. Niels De Jaegher nam het niet dat mensen zomaar zonder kennis van zaken kwaad spraken over de Belgische spoorwegen. Dat waren er de laatste tijd almaar meer geworden.
Ik van mijn kant, sprak nimmer kwaad over de Belgische spoorwegen en was onverholen lovend over zijn baardgroei. Als men mij daaromtrent tenminste expliciet mijn mening vroeg.

Niels De Jaegher zat nog steeds zelfgenoegzaam achterovergeleund op zijn stoel en streek zijn beide handen tevreden heen en weer over zijn borstkas.
Ik maakte Niels De Jaegher verontwaardigd duidelijk dat ik mijn gezicht zelf kon schoonmaken als ik dat zo wilde en dat hij dat niet in mijn plaats hoefde te doen. Onmiddellijk nadien kreeg ik al spijt van de potsierlijkheid die ik daarmee had tentoon gespreid. Temeer ik te lang gewacht had om mijn punt duidelijk te maken en ik mij eigenlijk niet door die daad an sich geschoffeerd voelde. Het waren al die andere, ontastbare dingen die me aan hem grenzeloos stoorden. Hij reageerde niet, maar vroeg me wel waarom ik geen parmezaan op mijn spaghetti had gedaan. Ik legde uit dat de parmezaan in café Winnetou op verschaald overgeefsel leek.
"Waarom moeten we dan volgens jou voor die vergeten groenten strijden,?", wierp ik vervolgens geprikkeld op teneinde onze discussie over vergeten groenten te kunnen beslechten.
"Om te vechten tegen de eenheidsworst van de supermarkten, meisje! En tegen de verstikkende uniformisatie die het systeem ons oplegt.", antwoordde Niels De Jaegher, onstuimig, zelfingenomen en blasé, alsof ik hem had gevraagd een onbenullige vanzelfsprekendheid te duiden.
"Er is niet zoiets als "het systeem".", wees ik hem terecht. Ik wilde me verdedigen tegen zijn agressieve slordigheid. "Als politicus- al ben jij louter een lokaal politicus- mag je zo geen platte terminologie hanteren.", berispte ik hem. "Dat is populistisch en ik haat populisme."
"We mogen alleszins onze groenten niet vergeten. Ik weiger dit mordicus te laten gebeuren, Duchka. Ik ben dat soort politicus.", reageerde Niels De Jaegher daarop besluitvol.
"Ik wil in ieder geval geen rammenas op mijn bord. Rammenas smaakt vies en pastinaak en postelein zeggen mij ook al niets.", zeurde ik smuilend. .
"We mogen de rijkdom en de variëteit van onze vaderlandse tuinbouw niet zomaar naar de vaantjes laten gaan. Dit is een zaak van een gemeenschap, niet alleen van Duchka Walraet overigens. Ik ben bovendien een idealist pur sang, ik ben niet zoals jij.", brieste hij mijn kleinzerig gezeur weg.

Ik wist dat Niels De Jaegher hoegenaamd geen echte idealist was. Niels De Jaegher was namelijk een politicus in spe. Hij was wel met stip de meest sexy man met wie ik ooit de lakens heb gedeeld, al wilde ik zoveel liever dat ik dit kon zeggen over Dirk Cnudde.
Dirk Cnudde was een zevenentwintigjarige, blonde, Kortrijkse haikuschrijver met platvoeten, schoenmaat 47. In zijn vrije tijd werkte hij in een bank. Wat hij daar precies uitvoerde kon mij niets schelen, want hij deed dat niet met mij.
Dirk Cnudde heeft kuiltjes in zijn wangen wanneer hij lacht. Daarmee is alles over zijn verbijsterende sexappeal gezegd.
Dirk Cnudde is de man van mijn leven, een evidentie die hij al twee jaar weigert onder ogen te zien, want Dirk Cnudde heeft mij op 17 augustus 2009 afgewezen, vervolgens nog eens op 8 november 2009, nadien nog een keer op 11 november 2010 en nog een laatste maal op 21 maart 2011. Dat laatste weet ik nog bijzonder goed want die finale afwijzing vond plaats op de eerste dag van de lente. Dirk Cnudde verknalde zo mijn hele lente, maar dat was niet bijzonder erg aangezien hij de afgelopen twee jaar ook al grotendeels had verknald.
Bij elke afwijzing jammerde Dirk Cnudde verontschuldigend dat hij mij niet zo zag. Tot op heden weet ik niet wat hij daar precies mee bedoelt. Dirk Cnudde draagt wel wegwerpbare contactlenzen, al doet dat er nu niet langer meer toe, want ik ben boos op Dirk Cnudde. Het is namelijk de fout van Dirk Cnudde dat ik tevergeefs de scheuren in mijn hart tracht te dichten door met christendemocratische klootzakken spaghetti te gaan eten en dat ik moet aanmodderen met nog andere, nog minderwaardigere, plakkerige mannen. Dat die scheuren tegenwoordig overigens kraters zijn geworden, bewijst hoe kwaad ik op dit moment wel niet ben op Dirk Cnudde.
Niels De Jaegher van zijn kant was gelukkig verdienstelijk sexy, hetgeen mijn liefdesverdriet enigszins kon verzachten, in het bijzonder op vrijdagavond want dat is de vaste avond waarop we samen de liefde bedreven. Niels De Jaegher en ik deelden bovendien eenzelfde appreciatie voor uitgekiende planning. We hadden ook toevallig alle twee dezelfde Moleskineagenda. Dat was natuurlijk hoegenaamd geen toeval.
Voorts deelden Niels De Jaegher en ik niet veel, want Niels De Jaegher was een monumentale eikel. Ik durfde hem niet voor te stellen aan mijn vrienden omdat zijn onhebbelijkheid onverdedigbaar was en omdat hij op de koop toe ook nog eens CD&V'er was. Mijn vrijzinnige vrienden houden niet van onbeargumenteerde intermenselijke relaties en tsjeven. Ik neem hen dat kwalijk, maar ze zijn mijn vrienden.
Niels De Jaegher was trouwens niet echt wat ik een vriend zou noemen en joeg mij geregeld op stang.
Zo ergerde ik mij mateloos aan zijn passeïstische maatschappijvisie, zijn totale onvermogen te verstaan wie ik was, zijn voorliefde voor Marco Borsato en de primaire manier waarmee hij zijn mes vasthield wanneer we samen aten.

Ik draaide mijn vork doelloos doorheen de hoop harde spaghettislierten die op mijn bord lagen. Ernaast prijkten veertien stukjes selder die ik behendig uit de saus had weten te vissen. Ik had er een boeltje van gemaakt.
"Als men als samenleving zaken begint te vergeten zonder iets te ondernemen, zoals bij de dreigende verdwijning van de vergeten groenten bijvoorbeeld, dan zet men de deur wagenwijd open voor de barbarij.", zei Niels De Jaegher terwijl hij zijn mondhoeken schoonveegde. De ingehouden gravitas die hij daarbij poogde te belichamen, stierf daar waar zijn bonkende ernst overmatig was beginnen opzwellen.
"Is dat niet ons gemeenschappelijk standpunt als samenleving, maar dan betreffende de herdenking van de holocaust? Ik wist niet dat dit ook ons standpunt was inzake vergeten groenten.", vroeg ik me luidop af.
"Mijn moeder zit bij de Boerenbond, Duchka!", verdedigde Niels De Jaegher zich. "En zeg nu zelf: is het verleden niet iets wat ook jij diep koestert, met al jouw grijze plaatjes van The Beatles, Jacques Brel, etcetera?". Die etcetera fungeerde als een laatste zucht minachting.
"We zijn zo verschillend, Niels De Jaegher.", mompelde ik teleurgesteld.
"Wel, probeer dan maar eens de opticien te zijn van een blinde. Verdomme.", foeterde Niels De Jaegher. Hij was het kennelijk net spuugzat geworden.
Ik vroeg hem toen of hij die uitdrukking net ter plekke had bedacht.
"Inderdaad", gniffelde hij verkneukeld. Ik feliciteerde hem uitgebreid met zijn schrandere vondst.
"Dit gezegd zijnde", verduidelijkte ik alsnog. "Ik geef geen ruk om het feit dat je moeder bij die tsjevenagrariërs van de Boerenbond zit. Ik haat die keutelbandieten en de spaghetti van café Winnetou doet me walgen."

---

Ik ben altijd gefrustreerd geweest.
In den oorsprong kende mijn frustratie gegronde lijdende voorwerpen, zoals daar zijn: mijn beperkte gestalte, mijn mislukte liefdes, priemgetallen, langdradige dagen van regen en vorst en onvolledige sokkenparen. - penisnijd ook- maar tegenwoordig ben ik alleen nog maar gefrustreerd omdat ik al gefrustreerd ben.
In die hoedanigheid is frustratie een ongeneeslijke aandoening. Men kan er wel een aantal oprechte lachbuien uit putten. Af en toe helaas ook wel lichte nausea, al kan dat misschien ook aan mijn ambitieuze rode wijn-consumptie liggen.
Ik geloof natuurlijk wel in vooruitgang, maar ik kan die idee maar niet visualiseren.
"Er hangt mist zoals erwtensoep.", zei de weerman deze morgen op de radio. Dat raakte mij diep in mijn ziel, als een fundamentele openbaring als het ware, en niet alleen omdat de weerman van de radio een zeldzame, fijne dictie van de Nederlandse taal heeft.

Niels De Jaegher en ik waren koffie aan het drinken als dessert om onze smerige spaghetti weg te spoelen. Koffie maakt mij zenuwachtig en onbezonnen.

"Ik ben eigenlijk nog altijd verliefd op Dirk Cnudde.", vertelde ik impulsief toen ik mijn laatste teugje koffie had ingeslikt.
"Hoezo? Wat bedoel je Duchka?", vroeg hij verbaasd. Hij legde zijn kopje beheerst neer. Zijn grote wijsvinger bleef vasthaken in het nauwe koffiekopoortje. Mannelijkheid die een tikkeltje te veel plaats inneemt charmeert mij zonder mate.
"Ik weet niet hoe het komt.", legde ik ongemakkelijk uit "Hij blijft mij keer op keer afwijzen maar dat lijkt geen invloed te hebben op mijn innerlijke gevoelenswereld. Ik weet niet wat ik ermee moet ."
"Wel", antwoordde Niels De Jaegher aarzelend. Hij schraapte zijn keel even bij elkaar. "Ik wilde je nog zeggen dat ik eigenlijk samen ben met Wesley van de zaalvoetbal."
"Ik wist niet dat je homoseksueel was. Dat had ik niet zien aankomen.", fluisterde ik verbaasd. Mijn verrassing werd lettergreep na lettergreep verbijsterd voor mij afgebroken.
"Ik ben biseksueel, Duchka.", verklaarde hij. "Daarom moest ik ook geen moeite doen om met jou naar bed te gaan. Geen trauma's dus. Al vind ik wel dat je te veel praat en dat je eigenlijk uit je nek kletst. Op jou ben ik dus niet verliefd, maar op Wesley van de zaalvoetbal dan weer wel. Sportmannen praten niet veel. Ik hou daarvan."
Ik ademde hoorbaar uit. "Wel wanneer dacht je mij hierover te informeren?", opperde ik toen met een zekere vrijblijvendheid, maar die absoluut beschuldigend bedoeld was.
"Nu.", zei Niels De Jaegher bondig kalm. Hij glimlachte oprecht. Ik ontwaarde medelijden.
"Ik vind jou heel grappig, Niels De Jaegher", smaalde ik. Mijn glimlach moest op zijn beurt toedekken dat ik enigszins gekwetst was, maar dat ik geen compassie nodig had. "Je bent een christendemocraat, jongen. Hoe kan je zoiets ideologisch verdedigen?"

Niels De Jaeghere zweeg.

"Ik denk dat ik maar beter naar huis kan gaan.", stelde ik toen voor.

"Waarom zijn we nu ook weer spaghetti eten gaan eten in café Winnetou?", vroeg Niels De Jaegher vertwijfeld toen ik opstond.

"Ik denk dat we het ons graag ingewikkeld maken, of iets dergelijks.", mompelde ik schouderophalend. "Al herinner ik mij dat jij koos voor café Winnetou omdat je dat zogezegd makkelijk vond. Dat zijn exact het soort leugens die moeilijke mensen vertellen. Niet altijd voor hun bestwil."
"Ik weet het niet, Duchka.", stamelde hij, "Ik wilde café Winnetou gewoon een faire kans geven om zich te bewijzen. Wie zegt dat alle cafés per definitie slecht eten verzorgen?"
"Naïviteit maakt je dik in combinatie met dat groen van je hemd.", tartte ik hem grijzend.

Mijn jas was nu dichtgeknoopt. Ik wilde Niels De Jaegher kussen uit gewoonte, maar leidde die liefdevolle impuls die ik plots misplaatst achtte weg tot een bittere wenkbrauwfrons.

"Zorg nog goed voor de vergeten groenten, Niels De Jaegher.", drukte ik hem op het hart met nog meer ondubbelzinnige bitterheid. "Van nu af aan wil ik je weliswaar nooit meer zien. Vaarwel."

"Ik zal je nooit vergeten, Duchka.", sprak Niels De Jaegher plechtig.

"Zeg dat niet.", corrigeerde ik hem. "We hebben nooit zo'n innige relatie gehad. Ik wens jou veel geluk met Wesley van de zaalvoetbal. Echt waar."

Ik liep weg zonder een laatste keer oogcontact met hem te maken. Dat had ik opzettelijk gedaan. Al weet ik niet of ik hem mijn laatste blik nu uit vergelding, trots of zelfbescherming had ontnomen.

"Hé, doe me een lol en maak eens een stoofpotje met rammenas en abrikoos, Duchka", riep hij me na terwijl ik me naar de voordeur van café Winnetou begaf.

Ik draaide mij nijdig om. "Geen denken aan.", bromde ik nukkig.

Ik had ongenaakbaar, gracieus willen glimlachen in plaats van platvloers te brommen, mijn lach als een kokette façade, opgetrokken uit gewapend beton, maar ik droop af, besmeurd, bitter en geraakt door alle frustratie en vermoeidheid waarvan ik pertinent wist dat ik ze technisch had kunnen mijden, maar waarvan ik des te zekerder wist dat ze altijd in mijn baan zouden terugkeren, trefzeker, om mij op zulke onbewaakte momenten te genadeloos te blijven raken.

Ik wist ook dat mijn dagen in café Winnetou geteld waren en dat ik nooit meer naar café Winnetou zou terugkeren. Café Winnetou was geen café waar ik zesentwintig in wilde worden.

Ik moest dringend op zoek gaan naar een nieuw café.

---

Niels De Jaegher en ik hebben de vrijdag daarop opnieuw met elkaar afgesproken. Ik mocht het dan wel anders hebben voorzien en aangekondigd, maar het liep anders. We wilden onszelf immers niet onnodig frustreren door te tornen aan onze vaste routine. Wij waren degelijke mensen met een Moleskineagenda. Degelijke mensen met een Moleskineagenda morrelen niet zomaar aan belangrijke afspraken en routines.

Vrijdag daarop belsisten we opnieuw dat we onze agenda niet in de war mochten sturen.

Enkele maanden later hielden we ons nog steeds trouw en strak aan onze planning.

Wesley van de zaalvoetbal is nooit meer ter sprake gekomen. Na enkele weken besefte ik dat Niels De Jaegher helemaal geen relatie met Wesley van de zaalvoetbal had en hoegenaamd niet biseksueel was. Het was één van die dingen die hij had gezegd. Dat was niet zo hinderlijk want ik heb een mantel der liefde en daarmee kan ik dingen bedekken die mensen zeggen, wanneer het mij goed uitkomt tenminste. Ik heb een grote mantel der liefde die verschillende vierkante meters beslaat.

Niels De Jaegher en ik zijn elke vrijdag ook samen maaltijden met vergeten groenten beginnen koken, telkens voor we met elkaar sliepen.

Die maaltijden gaven een burgerlijk vernis aan onze afspraakjes. Als CD&V'er waardeerde Niels De Jaegher dat enorm. Ik apprecieerde onze etentjes grenzeloos maar dan als benepen neuroot. Al hou ik nog steeds niet van rammenas, zelfs bedolven onder gekonfijte abrikozen.

"Weet je, eigenlijk ben ik een socialist, Duchka", vertrouwde hij mij ooit in alle ernst toe tijdens het voorspel. "Je moet begrijpen dat ik gezien onze familiale verzuiling gewoon niet anders kan."

Ik zei dat ik eigenlijk geen ruk gaf om zijn politieke affiliatie en dat zijn ongevraagde confidentie mij bovendien niet veel geiler had gemaakt.

Daarop preciseerde hij dat hij wel een consensuelere socialist zou zijn. Zeker geen anti-klerikaal. Hij gaf ook toe dat hij nog af en toe geloofde. Hij leek dat positief te vinden. Ik streelde zijn rug. Dat is wat ik doe als ik niet weet wat gedaan wanneer mensen materie ontboezemen waar ik niet mee vertrouwd ben.

Het is niet zo dat ik Niels De Jaegher tijdens die weken aan mijn vrienden of aan mijn ouders had kunnen voorstellen- hij was nog steeds een monumentale eikel- maar ik kon me voorstellen dat we nog veel vrijdagavonden samen hadden kunnen doorbrengen.

Toen heb ik echter het meisjeszaalvoetbalteam van De Kriekelaar vervoegd. De trainingen vonden plaats op vrijdagavond. Niels De Jaegher en ik konden elkaar daardoor niet meer zien. Het bleek onmogelijk onze Moleskineagenda's nog langer op elkaar af te stemmen. Dat was niet erg want Niels De Jaegher was een monumentale eikel en het was niet alsof ik een toekomst kon uitbouwen met een christendemocraat. Laat staan dat ik oprecht had kunnen houden van een christendemocraat.

Ik ben met stip de slechtste zaalvoetbalster van het team.

Ik ben een klein, klein, triestig kuikentje dat niet kan zaalvoetballen. Mijn benen zijn zo kort. Ik heb nog nooit gescoord. Er zit altijd bloed in mijn longen.

Mijn glimlach is even oprecht als de glimlach van een hyena, wist u dat al?
Ik heb een zeer intieme relatie met mijn innerlijke frustraties en een zeer oppervlakkige relatie met de mannen in mijn leven. Maar bovenal: we zijn allemaal wat we beminnen.
Ik ben louter wat ik waarlijk bemin.

Ik was dat vergeten.
Mijn vrijzinnige vrienden zeggen mij dat ik gehandicapt ben in de liefde. Ik antwoord dan altijd dat ze best luidop mogen zeggen dat ik hen teleurstel en dat ik het nooit zal leren.
Er zit rek op mijn draagkracht.
Ik zeg dan altijd dat het niet hun fout is. Dan zijn ze wat beledigd. Maar vrijzinnige vrienden zijn per definitie altijd beledigd. Dat is niet erg.
Trouwens, hoeveel lentes kan een mens mathematisch verknallen?

Dirk Cnudde is hulptrainer van het meisjeszaalvoetbalteam van het gemeenschapscentrum De Kriekelaar.

Dirk Cnudde bevindt zich elke vrijdagavond op een boogscheut van mijn huis in een short en met een fluitje rond zijn nek. Behalve tijdens de schoolvakanties. Dat was een kosmisch signaal.

Ik zou het ware liefde kunnen noemen of het lot, maar een passende term kwantificeren zou dit alles beroven van zijn belangrijkste kenmerk: zijn onmiskenbare ondefinieerbaarheid.

Vroeger zou dit een nieuwe bron van frustratie zijn geweest.

Dat was toen.

Want vandaag is alles eindelijk wat opengetrokken en uitgerekt.
Heden was er rek.

ik kan dit alleen maar bevestigen

2011-11-18T16:48:00.000+01:00

In de centrifuge vertel je slechte grappen.
Dan hou ik meer van jou dan wanneer je zegt dat je me graag ziet.
Want hoe je enthousiasme je immer opnieuw kwetst: ik aanschouw dat graag.
Doet me denken aan mezelf en aan al de dingen achter de dingen.
Opgelucht ook, dat je maar op mij lijkt.
Het had zoveel erger kunnen zijn.
Middelpuntvliegende dwaas.

Enthousiasme kan soms dodelijk zijn; dwaasheid ook.
Wat doet dat dan met jou?
Een clou is er nooit geweest, wel veel valse vouwen.
Vertel nog eens een grap, voor we slapengaan.
Vouw alsjeblieft nog zo'n Japanse zwaan.
En scheur nog een keertje, voor we uit elkaar zullen gaan.
Je weet dat ik er steeds zal zijn, toch?- om te lachen.

Ik ben een simpel meisje: ik kijk graag naar de zonsondergang.
Je ging weg, nadien kwam je terug.
Ik leg niet snel verbanden, enkel voor de grap misschien.
Hoe je komen en gaan me immer opnieuw kwetst: ik aanschouw dat graag.
Je lijkt zoveel op hem. Zei ik dat al?
Dat doet iets met mij.
Je grappen zijn er niet beter op geworden.
Wel, het had zoveel erger kunnen zijn.
Middelpuntvliegende dwaas.

dit stuurse meisje laat zich niet zomaar achterlaten.

2011-11-15T16:18:00.000+01:00

Tot ze inziet dat ze is zoals al de rest; met haar mist, haar pillen en haar parels.

-Bob Dylan

Bij het krieken van de zomer heb ik gedacht dat ik eindelijk vrouw zou worden.
Er zijn onderhand vier zomers voorbijgegaan.
Ik dacht telkens weer wanneer de ernstige herfst aanving dat ik het kleine meisje in mezelf achter mij ging kunnen laten, dartel huppelend in de zonovergoten hoogzomer.
Maar dit stuurse meisje laat zich niet zomaar achterlaten.

Ik heb dan maar mevrouwenschoenen gekocht met een hakje. Illusies hebben een zetje nodig, dat is geweten.
Ik heb de oude halssnoer van mijn grootmoeder om mijn hals gedaan. Mijn grootmoeder was een hele dame. Ik had gehoopt dat er nog damesrestjes van haar zouden naschitteren in de parels die bij elke beweging van mijn hals meeslingerden op mijn oneffen meisjeshuid, over mijn nieuwsgierige sleutelbeen heen.
Maar een halssnoer is maar een halssnoer.
Ik heb mijn haren naar achteren gekamd, om de grilligheid van mijn krullen plat te strijken. Ik heb een ingehouden knotje gemaakt. Die overmoedige volwassen intentie is jammerlijk gestruikeld in mijn vrijpostige krullen.
Het is niet gelukt.
Weet je dat ik niet eens lang met de poppen heb gespeeld? Ik begrijp het allemaal niet meer.
Ik zie mevrouwen in stations met grote handtassen sjouwen waarin hun hele leven lijkt verpakt te zijn en met lippenstift op hun mond gestift, rood dat de aandacht niet afleidt. Natuurlijk krijs ik de hele dag amechtig dat ze allemaal naar mij moeten kijken, maar ik leid ook gauw graag de aandacht weer van mij af. Ik moet dat nog leren: de aandacht vastberaden vasthouden en mijn hoofd niet giechelend wegdraaien wanneer men eindelijk naar mij kijkt. Als ik een mevrouw wil worden, immers.
Ik zou ook confituur kunnen maken met kweepeer en affectie of vrijwilligerswerk doen in een kinderziekenhuis of in een dierenasiel werken. Maar ik heb geen bodemloos vrouwenhart dat zoiets kan. Ik haat kinderen en ik heb geen voeling met dieren. Mijn meisjeshart is altijd een krap poppenhuisje met stoffige spinnenwebben gebleven.
Ik heb ook veel geweend, kleine meisjes wenen als ze hun zin niet krijgen. Ze weten nog niet dat wenen niet helpt en dat ze er een opgeblazen, verfomfaaide, rooie kop van krijgen.
Uiteindelijk heb ik vorige winter geprobeerd de vrouw te zijn van een man. Maar die man is mij altijd zijn meisje blijven noemen. Hij begon zijn haren te verliezen, hij bleef tegelijkertijd zeggen dat ik poppenharen had.
Het is echt niet gelukt.

Dit stuurse meisje laat zich niet zomaar achterlaten.
Ze is hardleers.
Ze drijft mij ergens tussen wanhoop en kerselaars.
Ik wacht vooralsnog.
Dat hebben vrouwen en meisjes immers gemeen: ze wachten.
Ze wachten, ze schudden met hun hoofd, knippen hun nagels.
En dan gaan ze dood.
Ook dat hebben ze gemeen.

dat is niet wat ik wilde zeggen

2011-11-14T00:27:00.001+01:00

een promenade, zaterdagmiddag in de stad

Niet één, maar twee regenbogen.
God, wat hebben we het toch getroffen.
Zaterdagmiddag in de stad.
De wereld bulkt van de doellozen, van de onwetenden.
Maar wij hebben aan regenbogen gedacht.
Zomaar.

Superlatieven, ja maar in de voorwaardelijke wijs.
Alles loopt enigszins vlot.
Zaterdagmiddag in de stad.
Het mierennest is opengebarsten, het volk verhuist.
Wij kijken toe, we hebben onze vuisten al gebald.
Om er in te schaterlachen.

Niet één, maar drie regenbogen.
Je bent aan het beloven.
Zaterdagmiddag in de stad.
Dat je niet bent zoals je voorgangers. Niet bijster origineel.
Wat wil je dat ik hiertegen inbreng? Jij weet de weg.
En je bent welbespraakt.

Neen, geen regenbogen voor mij.
Ik ben nooit zo geweest.
Zaterdagmiddag in de stad.
Ik loop heden weer op mijn eentje, een beetje verloren
Wat kon ik ertegen beginnen? Het gaat me wel af.
Ik ben trouwens zelf ook welbespraakt.

het is toch al dat

2011-11-13T22:30:00.001+01:00

Mijn ouders zijn nog niet overleden.
Dat is aangenaam.
Ik ben er niet bepaald dankbaar voor, maar ik waardeer het gebaar.
Deze keer heb ik mijn sjaal niet laten liggen op de trein.
Dat is tof.
Ik heb dus alles nog een beetje in de hand, zo lijkt.
Freija zei dat ik eruitzag alsof ik mijn zaakjes op een rijtje heb.
Wat een geruststelling.
Ik kan het nog steeds. Blijkbaar.

Zolang je kan doen alsof, mag je niet klagen.
Zolang je kan doen alsof, hoef je ook niet zo verdomd serieus te doen.
Het is niet dat iedereen goedgelovig is, maar het moet overzichtelijk blijven.
O gewoon.

ik had het mij gewoon anders voorgesteld

2011-11-13T20:27:00.001+01:00

Niet alles is uitgekomen.
Maar kan jou dat iets schelen?
Ze zeggen dat we moeten doorgaan tot wanneer alles uitkomt.
Wel, heb je daar nog zin in?

Ja, wij zijn geen mensen die überhaupt iets moeten. Inderdaad.
Want mij kan het niet zoveel schelen, vooral als het jou niets kan schelen, trouwens.
Oh, doe maar zoals je wil: je bent hier thuis.
We zijn eindelijk thuisgekomen.

Misschien is niet alles uitgekomen.
Maar dit pakken ze ons niet meer af.
Ik heb geen zin om te vechten, maar als ik wilde zou ik ervoor vechten, als een leeuwin.
Bekritiseer mijn metaforen niet en ik beloof dat ik jouw gebreken onvermeld zal laten.

De dromen die ik droom zijn altijd te groot voor mijn hoofd geweest.
Dat is exact zoals het hoort: ik ben dan ook geen luie droomster.
Niet alles is uitgekomen
Het zou niet anders mogen zijn.

naakt

2011-11-10T22:41:00.001+01:00

De jongste tijd zijn er alsmaar meer mensen die via google op zoek gaan naar naaktfoto's of prentjes van mijn 'tetten' op internet. Alsof elke jongedame zo'n foto's standaard op het wereldwijde web heeft staan. Nou, dat was bij mij dus nog niet het geval. Kale reis en kin kloppen voor al die gelukszoekers.: niet fijn.
Doch gedienstigheid is één van mijn meest overheersende eigenschappen, daarom vond ik het hoog tijd om wat aan die enorme lacune te doen.
Ziezo, dus.
EINDELIJK.
Mijn blote tetten. Hoera.

Ik heb weliswaar geen echte foto van mijn blootje online gezet omdat ik uiteindelijk de ambitie heb een familiale blog te runnen , toch doe ik een gul gebaar door jullie dit waarheidsgetrouwe, naakte zelfportret met borsten te presenteren.

Tast toe.
En nu kan u weer op zoek naar de poes van al die andere meisjes. Er zijn er nog een ruime drie en een half miljard te gaan, jongens!
Dolletjes.

de kat van Schrödinger

2011-11-07T22:34:00.004+01:00

Blijf dus vooral lang dralen.

Mensen die ooit hun ware liefde verloren, lijken allemaal aan dezelfde beschrijving te beantwoorden.

Elliott Smith

Maar je dacht tenminste dat je het wilde, dat is zoveel meer dan ik kan zeggen.

Jerry Chesnut

---

De uitstrooiing van mogelijkheden over het veld van de waarschijnlijkheid betekent dat zolang er geen empirische waarneming is gebeurd alle mogelijkheden kunnen gelden. Zolang er geen observatie heeft plaatsgevonden, is het niet anders te zeggen.
Dit betekent niet dat er geen zekerheden zijn, wel integendeel. De onzekerheid zit louter bij de waarnemer die wacht op een afsluitende waarneming.

---

Roeljan en ik kwamen uit de bioscoopzaal.
We hadden net een lijzige, Aziatische arthousefilm gezien. De film bleek geen meesterwerk te zijn, maar we hadden genoten van de tijd die we samen hadden doorgebracht in een verduisterde ruimte.
Bijwijlen zochten we samen vrijwillig de duisternis op, nadien gingen we onopvallend terug het daglicht tegemoet : wij waren zo'n mensen.
Jonge mensen, ook.

"Die film liet eigenlijk niet de minste aanzet zien tot een verhaal", snoof Roeljan. "Ik denk dat de regisseur zelf niet wist wat hij bedoelde.", raasde hij terwijl hij de houten stokjes in de lusjes van zijn marineblauwe dufflecoat sloot.
Roeljan kon nog oprecht verontwaardigd raken wanneer het dagelijkse leven hem onopzettelijk ontgoochelde. Die verontwaardiging kon mij mateloos irriteren omdat ik ze nodeloos vermoeiend vond, maar tegelijkertijd bezorgde ze me een zeker gevoel van veiligheid. Uit zijn lichtgeraakte verontwaardiging kon ik immers opmaken dat hij nog alert was. Ik was bereid veel van mijn ideeën te slachtofferen voor een beetje alertheid. Ik dreigde maar al te vaak knikkebollend te verzaken aan een waakzaamheid die ik maar al te vaak futiel had gevonden, omdat ze nog nooit in staat was gebleken het onvermijdelijke onheil op een efficënte manier af te wenden. Via machtiging trachtte ik me iets van Roeljan toe te eigenen, dat ik rationeel allang had verworpen. Zo smokkelde ik onrechtmatig zijn alertheid en zijn ongeschonden vermogen zich nog te kunnen verontwaardigen mijn inerte bestaan binnen. Die dingen waren niet bijster aanstekelijk gebleken, maar zo kon ik tenminste niet in die gevaarlijke leegte rollen die naarstig naar mij lonkte en die ik nooit het hoofd had kunnen bieden als ze mij had opgeslokt.
Althans, dat is wat ik toen nog wilde denken.
Toen wilde ik nog nadenken. Dat was tevens de reden waarom Roeljans verontwaardiging en alertheid mij zo hard irriteerden.
Ik was toen ook nog verliefd. Zo'n details dreigt men zeer snel te vergeten wanneer men een spijtig verhaal tracht na te vertellen.
"Maar kan je mij hier ogenblikkelijk één persoon noemen die wel weet wat hij eigenlijk bedoelt?", antwoordde ik onbevangen opgeruid door de kwestie. Ik had haar terstond gereduceerd tot een louter theoretische aangelegenheid.
Roeljan begreep onmiddellijk dat mijn vraag retorisch was.
We waren bijzonder goed op elkaar ingespeeld; allicht op het routineuze af.
Routine kon toen nog gewoon argeloos zijn.

We keerden nu huiswaarts, maar ik voelde me nog beschut, ingeduffeld in de bekleedde gerieflijkheid van de bioscoopzaal. Er zijn niet veel plekken die over zo'n bekleedde gerieflijkheid beschikken. De beschutte gerieflijkheid van mijn ouderlijk huis bijvoorbeeld, heeft een te intieme directheid - één die te hard wrijft- om me dat soort ongedwongen gerieflijkheid te kunnen bieden. Er hangt daar ook te veel leed met lange tenen rond en de frons van mijn ouders die met haar inwonende bedenkelijkheid vervelende vouwen blijft plooien in de aanwezig gebleven knusheid van de vertrekken waar ik heel mijn jeugd heb doorgebracht.
Roeljan was gezellig, maar dus ook heel alert. Die dingen gaan in wezen niet samen.
Het is daarom dat ik bijwijlen graag wat onpersoonlijke gerieflijkheid opzocht: ik was een mens die dat nodig had.

Roeljan en ik liepen de trap af om ons naar de uitgang van de bioscoop te begeven. Een stekende grimas verscheen plotsklaps op mijn gezicht. Ik legde uit dat de trapleuning elektrisch geladen was en dat ik net een schok had gevoeld in mijn rechterarm.
Roeljan gaf mij een kusje, een achteloos tekentje van empathie; een werktuiglijk kusje. Ik kon best appreciëren dat hij zich een dergelijke alerte automatisch handeling van genegenheid had kunnen eigen maken. Dat onbedachtzame, machinale van zijn alertheid beschouwde ik als een manifestatie van zijn toewijding.
Ik was dankbaar voor alle toewijding die ik van Roeljan kreeg.
Buiten was het nog klaar.

"Weet je dat Yvonne en Niels niet meer met elkaar praten?", vertelde Roeljan me terwijl we langs een slordige sliert van bevlekte kebabtenten, futloze nachtwinkels en afgebladderde woonkazernes naar het metrostation liepen.
"Nou, ze zijn uit elkaar. Wat had je verwacht?", reageerde ik verbaasd. "Ik bedoel dat ze geen enkel woord meer met elkaar willen wisselen.", preciseerde hij. "In feite kunnen ze zelfs niet meer in dezelfde ruimte staan. Zoiets vind ik schrijnend. Alsof wat ze hadden nooit bestaan heeft."
Ik onderbrak Roeljan om mee te delen dat ik nog duimspijkers wilde kopen voor de winkels gingen sluiten. "Waar in deze buurt zou ik duimspijkers kunnen kopen?", trachtte ik van hem te weten te komen. "In een supermarkt?"
"We kunnen dat alleszins proberen.", stelde Roeljan welwillend voor.
Ik knikte, mijn lippen zuinig gekruld.
"Wat ze hadden was eigenlijk enorm breekbaar, Roeljan. Je moet dat niet onderschatten.", beschouwde ik de verdoolde woorden van Roeljan nog even na, terwijl ik mijn hals dieper in de kraag van mijn jas begroef.
Ik werd plots getroffen door de stuitende lelijkheid van de wijk waarin we rond liepen. Die vaststelling hief mijn schouders dichter tegen mijn oren aan. Alsof dat enigszins kon baten na het aanschouwen van zoveel ontblote lelijkheid.

"Uiteindelijk zijn wij net zoals Yvonne en Niels. We bevinden ons enkel in een ander stadium van ontbinding", bemerkte ik terwijl ik een kleine GB-superette in de verte zag.
Ik legde verder uit dat we ooit opnieuw onbekenden voor elkaar zouden worden, dat mensen nu eenmaal kwamen en gingen.
"In wezen ben je gewoon een voorbijganger, Roeljan.", sprak ik een beetje krampachtig, duizelig, plotseling geïntimideerd door het plotse besef dat ik over de verpletterende wezenlijkheid der dingen beginnen praten was.
Vervolgens mompelde ik dat ik een superette had gezien.
Ik betwijfelde dat zo'n kleine buurtsuperette duimspijkers verkocht en ik vroeg Roeljans mening teneinde mijn verwarring op te klaren.
"Wel, we zullen het erop moeten wagen.", antwoordde Roeljan terwijl hij mijn rechteroorlel vluchtig streelde om mij gerust te stellen. "Ik weet namelijk niet echt hoe de stocks van buurtsuperettes worden samengesteld. Om eerlijk te zijn, betwijfel ik of veel mensen daarvan op de hoogte zijn.", bedacht hij luidop. Mijn oorlel gloeide nog na door Roeljans kortelingse beroering.
"De wereld heeft meer databanken nodig", grapte ik flauwtjes. "Maar ik heb geen zin om die winkel binnen te stappen als de kans zo groot is dat ik bot ga vangen. Laat maar vallen.", besliste ik ontmoedigd.
"Jij kiest. Ik volg je.", verklaarde Roeljan. Hij glimlachte vrijgevig.
Ik ging niet in op zijn vrijgevigheid, want ik had geen zin om in een voor mij onbekende winkel op zoek te gaan naar iets wat ik eigenlijk niet eens hoogdringend nodig had. Ik kon niet om met de eventuele vruchteloosheid van die daad. Die duimspijkers compromitteerden bovendien mijn fysieke integriteit niet onmiddellijk. Zoals zo weinig dingen.
Het tegendeel zou de dingen af en toe zoveel eenvoudiger maken.

"Dus ik zei dat je onmiskenbaar een voorbijganger bent die wat draalt", vervolledigde ik nadien mijn gedachtengang die ik ondertussen wat meer bij elkaar had kunnen sprokkelen.
"Je bent een voorbijganger die mij erg na aan het hart ligt- blijf dus vooral lang dralen- niettemin blijf je een voorbijganger die ooit verder zal lopen en weer zal verdwijnen in dezelfde schichtige voetstappen waarin hij eerst was gekomen. Terwijl je verder zal lopen, zal je vaststellen dat ik allang niet meer hetgeen ben waar je ooit naar op zoek was geweest. Later zal het zijn alsof we elkaar nooit hebben gekend en onherroepelijk zullen we terugkeren naar onze oorspronkelijke en natuurlijke staat van eenzaamheid. Zo zal het zijn. Alsof we nooit wat anders zullen hebben gekend. Alsof we nooit wat anders kunnen kennen. "
Ik versnelde mijn tred om aan te geven dat ik mijn betoog zou afsluiten.
"Daar kan niet aan getornd worden en al zeker niet door jou.", besloot ik vastberaden. "Dat zou zijn zoals tornen aan het algehele geldende vergankelijkheidsprincipe.".
We liepen de duisternis van de valavond tegemoet.

Roeljan is toen met uitgesteld relais woedend geworden.
Ik hield vol dat ik gewoon de waarheid had gesproken.
"Niemand vraagt hier dat je de waarheid uitspreekt", riep Roeljan verbolgen en overstuur, "Vooral wanneer je die waarheid ten eerste al niet met een allesomvattende zekerheid kan uitspreken en al zeker niet wanneer die waarheid ook nog eens even pathetisch blijkt als jijzelf."
Roeljan omsloot misnoegd de onderkant van zijn gezicht met zijn potige rechterhand.
"Ik begrijp niet wat je wil.", wierp hij even later op. "Op een gegeven moment moet je gewoon je best doen om ervan uit te gaan dat wat je beet hebt nu eenmaal de beste definitie is van datgene waar je naar op zoek was."
"Ik heb nooit beseft dat ik überhaupt iets zocht.", stamelde ik ontdaan.
Ik voelde me plots zo onbeschut. Weggewaaid door de storm. Ik mocht dan ingeduffeld zitten in mijn jas, ik was mijn jas, mijn sjaal, mijn handschoenen en Roeljans ontdooiende handen in wezen kwijt.
"Je bent mij toch een destructief hoopje bitterheid, Duchka, en weet je, niemand houdt ervan.", blies Roeljan.

Gedurende de hele terugweg had ik met alle opzettelijke bitterheid die uit mijn mond was gegutst, getracht de hemeltergende goedheid van Roeljan teniet te doen, toch had ik niet verwacht dat ik hier alles wat we hadden terstond kon vernietigen en zomaar kon zien verdwijnen. Dit was nochtans wat zonet was gebeurd, want als een dwaas had ik plotsklaps instinctief de drang alles vast te houden wat ik al heel de tijd onderweg met voorbedachten rade en met zoveel vastberadenheid had proberen los te laten.
Alles leek opeens beter dan blote, lege handen.

"Ik ben niet destructief en bitter.", loog ik. De intentie van mijn dwaze ontkenning was merkwaardig genoeg wel oprecht. Vertwijfeling maakt een mens niet bijster coherent. "Niet ik, maar de waarheid en de liefde zijn destructief en bitter. Dat is mijn fout hoegenaamd niet. Bovendien ben je nodeloos gemeen, Roeljan", legde ik beschaamd, maar verbeten uit terwijl ik zijn blik trachtte te omzeilen door met mijn voeten maniakaal de voegen van de straatstenen te vermijden. Die neurotische bezigheid verschafte mij ook de nodige energie om verder te kunnen stappen, want alles in mij was geleidelijk aan het stilvallen.
Ik ben nooit eens mens geweest die het geluk in zijn hand kon houden zonder het tussen zijn vingers te laten wegsijpelen. Alle verkrampte vingers ten spijt. Het geluk is voor mij altijd te vloeibaar geweest.
Roeljan van zijn kant, heeft mij nooit kunnen overtuigen mijn geluk een vastere vorm te geven.
Ik heb hem nooit geloofd, ondanks zijn oprechtheid en zijn goedheid.
Roeljans goedheid had mij in het prille begin geboeid meegelokt. Nadien heeft ze mij vertederd en is ze in mijn blote hand gesmolten. Toen werd ze vuil en ben ik ze gaan verfoeien. Ze moest weg.
Alleen niet meteen.
"Ik meen niet alles wat ik meen, Roeljan", mompelde ik.
"Dit kan niet meer zijn", zuchtte Roeljan.
"De nacht is aan het vallen. Zie je niet hoe mooi de nacht is gevallen, Roeljan?", merkte ik gelaten op."Met al die roze plukjes wolk in de hemel. Net donkerroze suikerspin."

Mijn bittere woorden waren niet uitsluitend woorden van bitterheid geweest, legde ik jaren later uit aan Roeljan, toen we ons met hernieuwde naïviteit afvroegen hoe het allemaal zo ver was kunnen komen. Ze waren vooral de stuiptrekking geweest van een wanhopige koestering voor iets wat tot op heden nooit meer is overtroffen.
Het besef dat onze liefde vergankelijk was, was geen gebrek aan respect voor Roeljan geweest. Het was het besef geweest dat ik mijn liefde niet kon zien verdwijnen in het onoverkomelijke veld van de onzekerheid.

Roeljan en ik liepen de duisternis tegemoet. We liepen niet langer uit vrije wil. Het metrostation was niet ver meer.
Ik heb gedurende de metrorit tevergeefs nog met allerlei metaforen gegoocheld om het proces van de scherming te vertragen en te verlichten, maar het vallen van de avond, de grote opslokking door de duisternis, kon door geen van ons beiden tegengehouden worden.
Wij waren geen mensen meer die dat nog langer konden.

---

De self-fulfilling prophecy ontstaat uit een foutieve vooronderstelling van een gegeven dat vervolgens een optreden teweegbrengt dat het oorspronkelijke, verkeerde denkbeeld "waar maakt". Uit de realisatie van die onrechtmatig aangenomen vooronderstelling, de zogenaamde zelfbevestigende voorspelling, komt vervolgens een opeenvolging van fouten voort. De voorspeller zal die opeenvolging van gebeurtenissen nadien als bewijs aanhalen om aan te tonen hij vanaf het begin af aan gelijk had.

---

Drie dagen later namen Roeljan en ik afscheid. Ik had noten uit de tuin van mijn ouders voor hem meegebracht. Mijn ouders hadden onthouden dat Roeljan van noten hield en hadden mij een zakje voor hem meegegeven. Ik was vergeten dat Roeljan van walnoten hield. Mijn ouders wisten niet dat ik naar hem toe ging om afscheid van hem te nemen. Misschien hadden ze me desgevallend wat anders meegegeven. Ik was bijgevolg niet zeker of een zakje noten wel een geschikt afscheidscadeau was, maar niemand leert je wat over afscheidscadeaus, dus kon ik hiervoor allicht op Roeljans milddadigheid rekenen.

Toen ik het zakje noten aan Roeljan overhandigde, legde hij uit dat hij vooral genoot van het kraken van noten en dat hij zeer ingenomen was met de attentie die ik had meegebracht.

"Ik had gelijk.", stamelde ik.

"Dat doet niet meer ter zake, Duchka.", antwoordde hij. " Maar je hebt het jezelf in de eerste plaats aangedaan. Ach, het geeft niet meer. Ik vertrek volgende maand naar Argentinië."

"Ga je steak eten in Buenos Aires?", vroeg ik.

Roeljan antwoordde niet op mijn vraag en vroeg in de plaats wat ik ging doen. Ik stond met mijn mond vol tanden.

Plots werd het me duidelijk dat ik niemand meer ging hebben die in mijn plaats alert en verontwaardigd ging kunnen zijn of die mijn oorlel ging strelen wanneer er verwarring heerste rond de beschikbaarheid van duimspijkers in supermarkten. Hier ging ik straks alle machinale toewijding achterlaten die ik maandenlang van Roeljan had gekregen.

We hebben toen nog enkele noten gekraakt en dan ben ik vertrokken.

"Tot ziens", sprak ik stokkend toen ik zijn huis verliet.

Dat was louter een beleefdheidsvorm geweest, want ik had voorheen duidelijk gezegd dat we elkaar nooit meer konden zien en Roeljan vertrok sowieso naar Argentinië.
Ik vond het jammer dat de beslissing hierdoor gemeenschappelijker werd dan ik voor ogen had gehad.

Nadien ben ik onmiddellijk naar de bioscoop gegaan om een Deense arthousefilm te bekijken. Ik had nood aan de onpersoonlijke gerieflijkheid van een bioscoopzaal. Onderweg verloor ik een armband die ik gekregen had voor mijn veertiende verjaardag. Afscheid nemen van Roeljan had mij behoorlijk verward.

Ik wilde nog op mijn passen terugkeren om mijn armband terug te vinden, maar ik liet dat plan varen. Dan had ik namelijk getornd aan het algehele vergankelijkheidsprincipe. Ik was niet het soort mens dat aan het algehele vergankelijkheidsprincipe tornde. Ik was niet zoals Roeljan.
Ik moet toegeven dat ik niet begreep wat de Deense regisseur met zijn film had bedoeld. Ik snapte het scenario niet.
Dat zat me heel de avond dwars.

Die avond was de avond voor Wapenstilstand in 2004. Men heeft de neiging details te vergeten wanneer men een spijtig verhaal navertelt, maar ik ben graag volledig.

De wereld is an sich al zo onvolledig. En vergankelijk.
Te vergankelijk.

---

aangaande plakkerige handen

2011-11-04T16:02:00.001+01:00

Wanneer ik een banaan open stroop met mijn blote handen, dan doe ik dat niet graag, want dan plakken mijn handen.
Jakkes.
Wanneer ik mijn gebroken theepot weer aan elkaar tracht te hechten met secondelijm, dan hààt ik dat, want dan plakken mijn handen.
Fuck.
Luister.
Luister eens goed.
Wanneer ik de snoet van een dwergkonijntje aai, dan doe ik dat hoegenaamd niet graag, want dan plakken mijn handen achteraf.
Verdomme, toch.
Elke keer opnieuw.

Elke dag plakken mijn handen meer en meer. Altijd weer zijn mijn handen vies. Het plaksel kruipt dan onder mijn nagels, droogt in zijn eigen kleverigheid op mijn huid en gaat niet meer weg. Zelfs met Marseillezeep en Aleppozeep is er geen beginnen aan.
Het plaksel is hardnekkig. Dat plaksel wordt mijn ondergang. Probeer maar eens de statenbijbel, dat boek van Roubini of een cupcakekookboek te lezen met plakkerige handen. Het zal je niet lukken.
O jee...
Waarom plakken mijn handen toch altijd?
Is het omdat ik altijd huil wanneer mensen weggaan?
Is het omdat ik nog steeds mijn schoenen niet keurig kan strikken?
Is het omdat ik mijn vader soms een hond noem?
Het voelt niet aan alsof ik het verdien.
Het is alsof er in mijn handpalmen permanent suiker en lijm aan het sterven zijn. Een onverwijderbare ranzige ontbinding van de zoete samenhang op mijn huid.
Ik verdien dit niet en ik denk niet dat ik zo verder kan leven.

Want wanneer ik een boterham met confituur moet smeren voor mijn neefje, dan wil ik zelfmoord plegen achteraf, omdat mijn handen alweer plakken.
Want wanneer ik nadien zijn besmeurde bek moet schoonvegen met een zakdoekje, dan moet ik terwijl zijn nek wel breken, omdat mijn handen weer zijn gaan plakken en wanneer gaat dit in godsnaam stoppen?
Neen, serieus, wanneer komt hier eindelijk een einde aan?
Want wanneer ik Léon gisteren zag in de afdeling kunstboeken van de Fnac in de Veldstraat, stopte ik verbijsterd mijn rechterhand in mijn zak en mijn rechterhand voelde klam. Dat was vreselijk, omdat mijn hand toen alweer plakte.
Mijn hand plakte...
Shit.
Want ik ging nadien koffie drinken in een koffiehuis om bij te komen. Ik tastte met mijn hand de onder het tafelblad en daar kleefde een oude kauwgom. Daar was het plaksel terug. Warm en kleverig. En het was ranzig. Het was ondraaglijk. Het was wraakroepend, zeg ik jou.
Toen heb ik mijn handen afgehakt.
Met weinig poespas.
Zo ben ik.

Zolang je een goed stel hersenen en een schattig snoetje hebt is er geen reden om dramatisch te doen over een afgehakt hand.
Wat is dat uiteindelijk, een afgehakt hand?
Het is alleszins niet iets om zich nodeloos druk over te maken.
Alles is nu trouwens weer gezellig. Ik heb dat boek over cupcakes uit en ik heb massa's cupcakes gebakken. Mijn theepot staat er weer. Léon heeft gisteren een email gestuurd.
De prijs voor gezelligheid is een afgehakt hand.
Denk er eens aan wanneer de gezelligheid weer wegtrekt.
Sommige dingen duren iets minder lang dan andere.
Goedenavond.

Jouw kusjes op mijn wang plakken, trouwens. Stop daarmee.
Ik zal het maar één keer zeggen.
Afgesproken?

Dat kan de bedoeling niet zijn

2011-10-30T23:19:00.000+01:00

Ik heb je nooit graag gehad, maar je bent behoorlijk groot.
Je bent één meter negenenzeventig. Dat tikt al aardig aan.
Ik ben niet kieskeurig: als het maar groot is dan ben ik altijd verzadigd.
Neen, het is niet alleen omdat ik klein ben dat jij groot moet zijn. Je moet gewoon groot zijn.
Punt uit.
Jawel, het is inderdaad allemaal oneerlijk en ik ben een verwend nest en je hebt hooikoorts; enzovoort, je vader, mijn vader, die annulatie, de notionele aftrek, je flanellen hemd- kan je het raam openzetten, alsjeblieft?
Het kan me allemaal niet veel schelen, zolang je maar groot blijft.

Ik heb je nooit graag gehad, al heb ik je nooit laten gaan.
De middelmaat went sneller dan men aanvankelijk denkt. Ik kan de middelmaat tegenwoordig zelfs niet meer onderscheiden van het allerbeste.
Een dag telt vele zegeningen.
Als ik de tel niet kwijt raak tenminste, omdat ik aan het dagdromen bent, mijmerend, terugblikkend op de avond voordien met die andere jongen die ik niet kan krijgen, maar waar ik wel even over mocht wrijven nadat ik vakkundig mijn nonchalante haar rond mijn wijsvinger had geklost terwijl ik mijn holle gegiechel trachtte te dempen met mijn verontschuldigende handpalm.
Blondie speelde op de radio.
Ik kan niet zeggen dat ik niet heb genoten van Blondie op de radio. We zaten in café Winnetou.
We konden een uur langer blijven, want er werd naar het winteruur overgeschakeld.
We hebben gisteren een uur gewonnen, zoals dat heet.
Na die overschakeling naar het winteruur verlies ik echter ieder jaar mijn levenslust tot het weer april wordt.
Ik ben dus wel verplicht mijn genot in de kleinste hoekjes te gaan zoeken. Zie je dat dan niet?
Dit kan je mij überhaupt niet ontzeggen. Je bent immers zo weldenkend. Dat vond ik vroeger zo aantrekkelijk aan jou.
Ik heb gisteren bovendien niet eens echt gegiecheld. Gisteren was alleen mijn verontschuldigende handpalm enigszins oprecht.
Voor zover ik dat nog precies weet.
En alsof ik op het einde van de dag nog energie zou hebben gehad om ondeugend te zijn. Verdomme. Elke keer geloven die jongens dat opnieuw.
Ach, goed voor hen. Goed voor de welvaartstaat ook.
Zo gaat het iedere dag opnieuw.
O jee, ik ben niet kieskeurig: als het maar middelmatig is dan ben ik verzadigd.
Och, ik ben dezer dagen zo verzadigd dat ik er weer misselijk van word.
Niemand heeft wat aan mijn misselijkheid. Motilium is trouwens kankerverwekkend. Wist je dat niet?

Ik heb je nooit graag gehad.
Maar kan je niet gewoon proberen? Kunnen we niet even doen alsof dit vroeger is?
Als we nog een fles wijn kraken, zou het ons dan niet kunnen lukken?
Dat moet ons toch lukken.
Ik zal 's nachts nooit meer zonder jou naar café Winnetou gaan.
Wij waren toch zo bijzonder? Dat herinner ik mij nog.
Een beetje.
We kunnen toch niet nu al gaan slapen?
Kom aan!
We zouden dan uiteraard louter alsof doen, maar geef toe: we doen al de hele dag alsof. Waarom kunnen we dan nu niet heel even nog verder alsof doen, net nu het zo cruciaal is?

Auw.
Ik moet nog naar mijn moeder bellen.
Ik wilde eigenlijk mijn teennnagels ook nog lakken.
Ik ben daarnet broccoli vergeten kopen.
O, en ik heb krampen, liefje.
Gelukkig ben je een meter negenenzeventig.

Dit kan toch allemaal niet de bedoeling zijn?
Auw.
Ik heb mezelf trouwens ook nooit graag gehad.

objet trouvé #3

2011-10-22T01:41:00.000+02:00

De inspanning maakt de acteur kapot.

Elliott Smith

----

Dit fragment werd vrij geselecteerd uit een afgeluisterd gesprek dat op 20 oktober 2011 plaatsvond in een onbeduidend, vaag stedelijk landschap

-Je kan erg mooi schrijven, Duchka.
-Bedoel je dat ik een mooi handschrift heb of heb je het nu over mijn schrijfstijl?
-Sorry, ik heb het over je schrijfstijl en de verhalen die je schrijft. Je moet daar echt iets mee doen.
Tegenwoordig heeft niemand trouwens nog een mooi handschrift nodig. Tegenwoordig is er Helvetica.
-Nou, ik post mijn verhaaltjes op het internet. Als ik zo vrijpostig mag zijn, dat is een handeling die ik zou durven omschrijven als zijnde 'iets'.
Wat betreft wat je aanhaalt over handschrift: de teloorgang van het belang van een mooi handschrift is inderdaad een spijtige zaak, maar tegelijkertijd ook een opluchting voor iedereen die een lelijk handschrift heeft.
-Dat klopt. Dit kan alleen maar een zekere kloof dichten. Er zijn te veel nog te dichten kloven in onze samenleving. Dit is bijgevolg goed nieuws.
- Goed nieuws of slecht nieuws: ik heb een latte macchiato nodig.

Dit is echt onzin. Dit is quatsch. Dit is stierenstront.
Is dit een objet trouvé?
Verdomd, ik kan hier geen touw aan vastknopen. Waarom wil men toch alles neerschrijven? Waarom probeert men alles halsstarrig bij te houden? Waarom tracht deze samenleving alles te registeren?
Weet je waarom?
Iedereen is tegenwoordig een anale nostalgicus.
Daarom.

objet trouvé #2

2011-10-20T17:21:00.000+02:00

Gisterennacht, 20 oktober 2011, grasduinend op het internet, stootte ik op het volgende artikel. Ik word niet vaak meer ontroerd, doch ik werd tijdens het lezen ervan diep geraakt in mijn mensenziel.
Teneinde mijn ervaring maximaal te doen schitteren en ze ook een klein beetje langer te rekken, vertaalde ik dit Engelstalige artikeltje naar het Nederlands.
Interstellaire bucolica, tast toe.
----------------------------------------------------------------------------

Minuscule, mislukte ster is het koudste object dat we ooit fotografeerden

Stel u voor, een broeierige zomerdag in het midden van de woestijn. De temperaturen zouden er naar aardse normen gevaarlijk heet zijn, maar voor een ster weliswaar, haast ondraaglijk koud.
Dat is de behoorlijk zielige situatie van een recent ontdekte bruine dwerg.

De bruine dwerg, die WD 0806-661 B, werd gedoopt, is de koudste sterachtige die men ooit rechtstreeks op beeld kon vastleggen. Een NASA-kunstenaar maakte onderstaande weergave van de bruine dwerg en zijn sterrenkompaan, een witte dwergster, die zelf een overblijfsel is van een ingestorte zon. De bruine dwerg bevindt zich op 63 lichtjaren van de aarde en heeft een temperatuur die schommelt tussen de 80 en 160 graden Fahrenheit (26°C en 71°C). Dit betekent dat er 25% kans is dat deze ster kouder is dan de menselijke lichaamstemperatuur.

Hier kan u een beeld zien van de twee kompanen, gemaakt door Spritzer infraroodtelescoop van de NASA. Kevin Luhrman, astronoom bij Penn State, beschrijft de vondst als volgt:

Deze planeetachtige kompaan is het koudste object ooit rechtstreeks gefotografeerd buiten ons sterrenstelsel. Zijn massa komt overeen met die van gelijkaardige, door ons gekende exoplaneten en weegt ongeveer zes a negen keer de massa van Jupiter - maar het object heeft ook allerlei kenmerken van een ster. Wat we in feite hebben gevonden, is een heel kleine ster met een dampkringtemperatuur die haast even koel is als die van de aarde.

Adam Burgasser, vorser bij het UC San Diego voegt toe:

De afstand tussen de witte dwerg en zijn kompaan, de bruine dwerg, is 2500 astronomische eenheden (AE), ongeveer 2500 keer de afstand tussen de aarde en de zon, de baan die hij volgt is bijgevolg veel langer dan die bij planeten, die gevormd worden uit de schijf opdwarrelend stof die vrijkomt bij de geboorte van een ster.

De twee kompanen ontstonden naar alle waarschijnlijkheid miljarden jaren geleden onder de vorm van een binair sterrenstelsel. De witte dwerg is nu op het einde van zijn levenscyclus, zijn brandstof raakte op, en is ingestort in zijn huidige, ontaarde toestand. De bruine dwerg daarentegen, is nooit zover geraakt en trotseert het heelal al miljarden jaren als minuscuul, lichtarm omhulsel. Men kan best stellen dat die twee niet echt veel leven in de intergalactische brouwerij hebben gebracht.

Doch is deze bruine dwerg meer dan een ijskoud curiosum, zijn temperatuur is immers zo gelijkaardig aan de temperatuur op aarde dat hij een geschikt studieobject is bij het onderzoeken van de dampkring van planeten. Het is immers gemakkelijker om de dampkring rondom een bruine dwerg te bestuderen en die informatie later te gebruiken om te kunnen bepalen hoe de dampkring van verschillende planeten eruit zou kunnen zien.
Burgasser legt uit:

Bruine dwergen die ver van hun kompaan zijn, gedragen zich als betere studieobjecten dan planeten, die gewoonlijk moeilijk te observeren zijn, omdat ze verloren raken in de schittering van de sterren waarrond ze zich een baan draaien. Bruine dwergen met aardse temperaturen kunnen ons toestaan theorieën te formuleren over de dampkringen van objecten die zich buiten ons sterrenstelsel bevinden en een koele dampkring hebben, gelijkaardig aan die van onze eigen planeet.

Meer : http://science.psu.edu/news-and-events/2011-news/Luhman10-2011

havermoutpap in een gematigd klimaat (volgens de klimaatclassificatie van Köppen-Geiger)

2011-10-18T16:56:00.001+02:00

Dag lieve vriend, ik heb havermoutpap voor je gemaakt.
Havermoutpap mag je dan een indringende zuiveladem bezorgen, zo eentje met een zurige afdronk: havermoutpap is heel gezond.
Dit is een ochtend zoals alle ochtenden die voorkomen in een gematigd klimaat.

Je gaat de laatste tijd slordig om met je gezondheid, lieve vriend. Besef je dat?
Zo ben ik wel genoodzaakt in jouw plaats aan die verwaarloosde gezondheid van je te denken. Ik wil immers dat je aan iets compleet zinloos sterft. Niet aan één of andere vulgaire beschavingsziekte.
Ik wil niet dat je sterft.
Het stoort je toch niet als ik je mijn vriend noem?

Dag lieve vriend, ik heb te veel speeksel in mijn klieren, maar niet genoeg perzik in mijn wangen. Laatst zei Koen me dat ik een zwakke handdruk had. Daar kan wel aan gewerkt worden, legde hij mij achteraf uit.
Het leven komt in werkpunten, kleine vriend. Alleen zo blijft een mens bij de les.
Ik wil je trouwens geen levenslessen meegeven. Het lijkt me duidelijk dat ik alleen maar een beetje gezelschap wil; praten over koetjes en kalfjes.

Dag lieve vriend, ik heb het leven grotendeels opgegeven voor wat het is: doodlopend, uitgestorven, beschamend en onduidelijk.
Dat valt best mee. Ik ben niet erg rancuneus.

Toe, neem nog wat havermout, lieve vriend. Ik gooi niet graag overschotjes weg.
Even was ik suïcidaal, maar die zelfmoordneigingen zijn van lieverlee kleine, zeldzame oprispingen geworden, onderweg zijn ze bijna helemaal uitgedoofd.
Zoals je ziet was ik ook niet bepaald begiftigd met een buitengewoon talent voor zelfmoord. Dat heeft ongetwijfeld een beduidende rol gespeeld. Ik heb nooit veel geduld gehad voor dingen waarin ik niet uitblonk.
Men moet echter iets eerst geprobeerd hebben, om te kunnen vaststellen dat men ergens schandelijk weinig aanleg voor heeft.
Dat is één van die vervelende wetmatigheden. Men kan niet blijven hangen bij simulaties, ramingen en gissingen.
Ik heb niet bepaald een reusachtig talent om dingen te proberen.
Het stoort je toch niet dat ik over zelfmoord praat terwijl we havermout eten?

Dag lieve vriend, het is echter nooit beter geworden.
Anders, voorzeker.
Vergroeid met de goede hoop. Ik was vroeger vergroeid met de goede hoop, kleine vriend.
Niet omdat ik op zoek was geweest naar enige hoop. Dat was nog niet nodig geweest. Het waren toen tijden van concentrische vanzelfsprekendheden. Dagen van mercurochroom en schouderklopjes.
Ik wist ook gewoon niet beter, dan al die goede hoop die ik koesterde, omdat die er steeds was geweest en uiteindelijk altijd terugkwam, zoals de zomerzon elk jaar tijdens de hoogzomer weer verheven in de hemel verscheen. Af en toe werd mijn geduld wel op de proef gesteld, maar ze werd uiteindelijk nooit beschaamd.
Op een dag werd die hoop abrupt weggesneden. Ik weet niet hoe het is gebeurd.
Ik weet enkel dat ik plots aan het tafelblad met oude broodkruimels speelde. Plots was er geen ander speelgoed voorhanden.
Elke dag speelde ik met uitgedroogde broodkruimels van eergisteren.
Nadien ging ik naar bed.
Die dagen van vermoeide broodkruimels kwamen geruisloos, ik dacht dat die dagen ook geruisloos heen zouden gaan.
Ik wacht niet meer, kleine vriend.
Het wachten ben ik verleerd.

Wat ik echter niet opgegeven heb, is het escapisme, lieve vriend.
Alles wat men kan doen tussen het leven in. Ontsnappen, verdwijnen, verzwinden; oplossen.
Oplossen, in pointillistische dronkenschap bij valavond, bijvoorbeeld.
Verbrokkelen, in het vlees van iemand, zijn geboortevlekjes die men nog niet is vergeten. Zou men ze dan ooit kunnen vergeten?
Verzwinden, in de allesverzwelgende absurditeit, wanneer mensen oprecht verklaren dat ze verliefd zijn. Misschien zijn zij niet krankzinnig, want echte krankzinnigheid is immers nooit zo absurd.
Verdwijnen, opgeslokt in de gouden sereniteit van een klavecimbel die de Goldbergvariaties van Bach speelt. Dat goud dat er al was toen alles nog vanzelfsprekend was.
Vanzelfsprekendheden zijn pas een schat wanneer ze na lange afwezigheid in fel vermagerde hoedanigheid terugkomen. Enkel in hun almaar afgezwakte verschijningsvorm bieden ze ware troost. Het gebrek werkt de dankbaarheid in de hand.
En havermout, kleine vriend. Er is havermout, met brokken, tijdens een normale ochtend, zoals deze, in een gewoon gematigd klimaat.

Ik heb het leven opgegeven, lieve vriend, dat zal ik niet ontkennen, maar de troost, die heb ik nog niet van me kunnen afschudden. De troost is een kracht die haast sterker is dan het leven zelf, moet je weten.
Je zal het mij nooit luidop horen verkondigen, maar ik ben heimelijk dankbaar dat ik heden de troost nog heb en haar kan koesteren, in de zwakke morgenwaterzonneschijn, bij deze lauwe havermoutpap. Die troost is ook helemaal geen troostprijs, zoals men zou kunnen vermoeden.
De troost is de hoofdvogel.

Ze hebben de mond vol over geluk, lieve vriend. Maar ze dwalen als ze zich niet eerst en alleen laven aan de troost.
Er is niet veel anders wat men kan doen, weet je.
Misschien raakt men zelfs nooit volkomen gelaafd; dat kan ook niet de bedoeling zijn.

Ik wilde je geen levenslessen meegeven, lieve vriend. Het lijkt me duidelijk dat ik alleen maar een beetje gezelschap wil. Samen havermout delen in een gematigd klimaat; volgens de klimaatclassificatie van Köppen-Geiger- tenminste.
Je moet trouwens echt iets doen aan die verwaarlozing van je gezondheid. want je verpulvert mijn hart in duizend splinters telkens ik je in die verkommerde toestand moet gade slaan.
Maar dat zijn zorgen voor later.

objet trouvé #1

2011-10-16T03:01:00.001+02:00

Ik vond op 14 oktober 2011 omstreeks 23u47 op de trein Brussel-Gent-Oostende een briefje geklemd tussen het uitklaptafeltje bij het zeteltje waarin ik neerzat.
Dit is wat er op het briefje stond:

Lieve Michiel

Ik maak liever ruzie met jou dan iemand anders te zoeken.
Er is haast niets in jou wat ik aanbid, maar je bent zo schattig.
Ik wil je volgende week trakteren op glutenvrije spaghetti.
Mijn mama haat jou. Mijn vader vindt jou wel een toffe peer, zegt hij. Wat hij echt denkt, ben ik nog nooit te weten gekomen.
Toch wil ik dat je mijn date wordt op het trouwfeest van Katrijn en Kevin. Katrijn is mijn nicht.

Ik ben het gewend om iedereen die ik liefheb te veranderen en te verbeteren. Niettemin probeer ik van je te houden zoals je bent.
Ik tracht echt mijn best te doen. Hopeljk werpt mijn inspanning gauw zijn vruchten af.

Ik zie je graag, Michiel.
Liefs

jouw Natasha

PS Kan je nieuwe inktpatronen voor mijn printer kopen? Ik heb je de gegevens vroeger al eens doorgemaild. Zoek ze op. Sms mij nadien om mij te bevestigen wanneer je ze hebt gekocht.

Het korte liedje van Sneeuwklokje

2011-10-14T17:31:00.000+02:00

Heb je ooit woorden gesproken, luidop, zonder ze te zingen, mijn kind?
Hoe hadden we kunnen vermoeden?
Je was te lui voor behangpapier, te nauwlettend voor bruisend plezier
Maar de hele tijd zong je liedjes
Liedjes van laster en limoen
Ach, iedereen heeft altijd wat beters te doen, wanneer de muziek begint
Noem het stuitend optimisme, wanneer je jouw ogen zwart verft
Noem het ondraaglijk pessimisme, wanneer je de tongval van je moeder erft

Wat je nog wil koesteren gromt ingeslikt onheil, mijn kind
Dit is dus geen verrassingsaanval, al zal je er ooit wel aan kapot gaan
Kom, zing nog eens dat liedje. Toe, trek je witte laarsjes aan
Nog een vochtige klapzoen in die stijve nek van je- en dan
Iets wat lijkt op wiegendood.
De wetenschap is nog altijd niet in staat alle natuurfenomenen te verklaren
Noem het stuitend optimisme, wanneer je jouw ogen zwart verft
Noem het ondraaglijk pessimisme, wanneer je de tongval van je moeder erft

Er is niet genoeg voor iedereen

2011-10-13T00:00:00.000+02:00

Ik dacht dat ik begrepen wilde worden. Doch alles wat ik wilde is mijn mond openen en ze dan opnieuw sluiten.

"De klassenstrijd woedt vandaag heviger dan voorheen.", gierde Oskar terwijl hij zijn pint een weinig overenthousiast op het tafelblad neerplofte en zo onverhoeds een onzindelijk plasje bier deed spatten op het tafeltje dat we die avond in cafe Winnetou deelden. Het was alsof hij op mijn wang had gepostilloneerd. Al was er geen sprake van een zuivere inbreuk op mijn lichamelijke integriteit. Alles aan Oskar was onzuiver.

"Kijk maar naar alles wat er in de wereld gebeurt. Er is een revolutie op til. De jongeren willen verandering.", orakelde hij verder, gulzig opgeslorpt door zijn ongeregelde geestdrift.
"Ze lijken niet echt een plan te hebben, Oskar. Dit is geen nieuwe Oktoberrevolutie.", temperde ik zijn in bier en in gemakzuchtige hoogmoed gedrenkte profetieën. "De meeste jongeren willen nog altijd een kind en een tuinhuis. Dit zijn postrevolutionaire tijden. We zijn immers allang in slaap gewiegd. We leven in een staat van collectieve narcolepsie, niet van revolutie. We zijn allen ingedommelde Doornroosjes, met immer welige doornstruiken, rondom onze hemelbedden woekerend. Ik denk dat we niet eens zouden ontwaken, mocht er een prins aan komen galopperen."
Ik tastte in mijn broekzak.
"Dat is de huidige staat van onze samenleving, Oskar. Wen eraan.", veegde ik zijn ijl, prerevolutionair discours resoluut van de tafel.
Ik haalde daarop een zakdoekje boven en depte het vochtige, besmeurde tafelblad weer schoon.

Oskar antwoordde dat ik de latente macht van het proletariaat niet moest onderschatten.
"Ik heb het proletariaat nooit enige macht toegekend", zuchtte ik ontwijkend in de hoop een diepere, maar vooral lozere politieke discussie te kunnen vermijden.
Ik houd al enige tijd geen politieke discussies meer op openbare plaatsen. Ik volg daarin tegenwoordig dezelfde strenge lijn die ik volg inzake overgeven, seks en nagels knippen.
"Dus kan ik jouw aanbeveling inzake de macht van het proletariaat ook niet opvolgen, lieve Oskar.", verklaarde ik kordaat terwijl ik mijn armen vouwde teneinde mijn vastberadenheid te demonstreren en de discussie keurig af te sluiten. "Het is zoals met het cijfer nul; nul kan men ook niet delen."

"Maar ze moeten weer naar het volk luisteren, Duchka.", zuchtte Oskar zichtbaar teneergedrukt.
"Dit is een representatieve parlementaire democratie. Wat wil je nog meer?", weerlegde ik zijn ijdele klacht.
"Ze moeten luisteren, verdomme.", jammerde hij ratelend alsof hij een bejaarde man was met versleten ledematen. Zijn geest was allicht wel al echt versleten. Hij was zich niet bewust dat zijn tragische, jonge lichaam toch nog enkele mogelijkheden met zich mee droeg.
"Jij moet luisteren.", schreeuwde hij nu, nadrukkelijker. "Tom Barman moet naar mij luisteren. En Marc Reynebeau en Scarlett Johansson. Ik wil dat iemand naar mij luistert.".

"Je hebt een blog nodig.", stelde ik toen plotsklaps voor.
"Denk je echt dat er een blogger in mij schuilt?", vroeg hij zichtbaar aangedaan door mijn suggestie, die eerder als muilkorf dan als schouderklopje dienstdeed.
"Natuurlijk.", antwoordde ik opgelucht, glimlachend. "Iedereen kan bloggen."
"Nou, dankjewel, Duchka. Je doet mij blozen.", stamelde hij.
"Eigenlijk ben je best wel empatisch. Je lijkt zo nors, maar je ziet nog wel het goede in de mens, denk ik. Wil je nog wat drinken?", stelde hij toen opgetogen voor.
"Over empathie weet ik niet zoveel. Maar ik weet best hoe ik met mensen moet spreken.", grijnsde ik.
"Geef mij trouwens maar een koffie, Oskar.", gaf ik hem nog mee voor hij zich naar de toog begaf.

Tijdens Oskars afwezigheid bedacht ik dat vechten met agenten mij misschien de kicks zou kunnen verschaffen die ik in mijn huidige bestaan ontbeerde.
Gooien met stenen en artisanale bommetjes naar de arm der wet, leek me plotseling wel wat. Ik mijmerde een bloederige stedelijke omwenteling vol puin en scherven. Duizend scherven die ook nog eens geluk zouden brengen. Voor later. Of neen. Geen later meer.
Maar ik had eerst nood aan koffie.

te weten komen

2011-10-09T02:34:00.002+02:00

Je weet.
Je weet iets over de regel van drie. Je weet iets over processors, over het kofschip en over de perfecte cuisson van chateaubriand.
Je wist iets over Joris, maar toen heeft hij jou verraden. Zo goed kende je hem ook weer niet, zo bleek. Je hebt toen besloten om nooit meer te doen alsof je iets over mensen afwist. Of over vriendschap, godbetert.
Je hoopt ooit wel nog iets te weten te komen over astronomie en Franse wijn. Dat moet enigszins lukken.
Je weet stellig dat iedereen ooit zal doodgaan. Sommigen zeggen dat dit het enige is wat men pertinent kan weten. Die stelling vind je enigszins radicaal en niet van toepassing op jouw leven.
Je vindt het fijn om te kunnen spreken over 'jouw leven', alsof dit leven jouw bezit is. Je wil niet weten of je woordkeuze eigenlijk een weinig verhulde weerspiegeling is van je kleine, private, gerieflijke begoochelingen.
Soms hoef je gewoon niet te weten.

Onwetend en vergeetachtig kwam je ter wereld.
Alwetend en scrupuleus, is wat je werd toen de rugpijn de eerste keer de kop opstak.
Dom en verward, kermend, die avond waarop je een pak rammel kreeg.
Wijs en vol van genade, wachtend op een geestestoestand die nooit komen zal.

Als je nu eens wist...

Vroeger las je encyclopedieën en woordenboeken in de wetenschap dat je misschien ooit iets zou kunnen te weten komen als je maar genoeg boeken zou hebben gelezen.
Nu lees je nog steeds. Maar je bent een doelloze lezer geworden. Je gelooft niet meer dat je ooit nog zoveel zou kunnen weten.
Er is echter geen andere optie dan te blijven lezen.
Van dromen word je moe en je verliest er je kostbare concentratie door.

Is het nu al geweten?

Als je dit vroeger had geweten dan zou alles uiteindelijk toch hetzelfde zijn gebleven. Irrelevant en dof.
Onwetendheid doet zo'n pijn, onzalig veel pijn.
De wetenschappen verdoven je zintuigen, maar niet helemaal.
Uiteindelijk sukkelt alles in de vergetelheid. Maar het blijft. Ergens.

Ik wilde je wat vertellen over de weinige dingen die ik weet.
Maar ik kan nu al niet verkroppen dat je ze volgend jaar al vergeten zal zijn.
Leg je hand dus maar op mijn borst, mijn vlees, dat je lijkt te verlokken tot een tragische verbijstering van je verstand en laten we in slaap vallen, om beter te vergeten.
We willen het niet meer weten.

Ik ben goed met woorden

2011-10-06T19:48:00.001+02:00

Alsjeblieft. Hier zijn enkele woorden.
Hopelijk ben je er wat mee.
Je zegt altijd dat je een minnaar der letteren bent.
Ik vind dat grootspraak, maar je lijkt er gelukkig mee. Dus laat maar vallen .
Ik heb iemand nodig naast me die gelukkiger lijkt dan mij. Al bedient hij zich voortdurend van opzichtige grootspraak.
Ik ben immers een minnares van het oneindig kleine.
Wat hebben we het nogal getroffen met elkaar.
Ik wist niet dat zoiets nog kon.
Dezer ijstijd. Dezer snippertijd. Dezer pruimentijd.
Hoe is het toch mogelijk?

Ik ben goed met woorden.
Ik ben weliswaar niet goed met harige huisdieren en met kleuters met plakkerige confituur aan hun vingertoppen, maar woorden voel ik dan weer wel goed aan, met een zekere gevoeligheid in mijn vingertoppen.
Ach, kom, bemin mijn zorgvuldig uitgekozen woorden. Wees niet zo lui.
Ik heb zoveel voeling met woorden.

Woorden die ik ooit vond onder je schoenzool, vertrappeld.
Woorden die ik vorige week vond op de tramsporen, overreden.
Woorden die ik gisteren nog vond in je jaszak, vergeten.
Woorden die ik heb gestolen; dat hoef je niet te weten.

Ik was vroeger stukken beter met woorden dan nu. De juf zei dat ik later schrijfster zou worden. Ik bedacht toen elke dag nieuwe woorden.
Noodzakelijke neologismen. Iedereen veranderde. Alles verwerd. Ik beende alles bij zolang ik maar de juiste woorden bleef bedenken.
Al die levensnoodzakelijke, verzonnen neologismen.
Ja, ik was een speciaal karaktertje.
Neen, ik speld je niets op de mouw.
En kom, bemin mijn woorden, alsjeblieft. Wees alweer niet zo lui.

Ik bedacht vroeger woorden met losse eindjes touw. Ik ben nooit een beginner geweest.
Ik bedacht woorden van rode wijn. Ik heb die nieuwe woorden altijd een beetje te enthousiast uitgesproken.
Ik bedacht woorden, ook voor jou. Uiteindelijk bleek mijn woordenschat ontoereikend.
Alsnog.
Altijd weer ontoereikend.
Hier zijn we dan.
Alweer.

Kom, bemin mijn woorden, nog een keertje. Het is zo gemakkelijk. Wees toch niet zo lui.

Op een dag zoals deze

2011-09-24T23:55:00.000+02:00

Alles waar ik van hou wringt en schuurt een gaatje door de wrijving
Veroorzaakt zoveel deining waar het zo lang windstil is geweest
Ik kan het niet benoemen, doch ik word weer beroerd, geroerd
Wat heb ik toch geluk
Op een dag zoals deze

Wat moet een mens met kleffe handen?
De wakke entiteiten van het leven heb ik altijd vurig geminacht
Ik denk niet dat ik geboren werd voor het geluk
Doch wat een gelukzaligheid.
Een dag zoals deze
Er is zelfs vanilleijs-verdomme

Alles waar ik van hou heeft al andere plannen gemaakt
Voor de noorderzon, de Antillen, het café, een appartement
Alles waar ik van hou ben ik al eens verloren, maar alles heb ik uiteindelijk teruggevonden
Ontdooid en veranderd, anders zou ik er niet van kunnen houden, vandaag
O, die snerpende, onafwendbare verandering, O, die smerige, plakkerige dooi
Maar wat een geluk, ik kan immers nog liefhebben
Uitgerekend, op een dag zoals deze

Alles wat ik wil, wil ik kneuzen, zal mij kneuzen
Ik verlang niets meer, ik verlang enkel nog de kneuzing, de bijtende terugkoppeling
Ik was ooit een ongeschonden knie , nu ben ik een blauwe plek, een geraakte plek
Het komt niet meer terug, dat weet ik nu wel zeker
Maar wat een geluk- wat een geluk!
Ik ben nog in leven, waarlijk nog in leven, gekrast door het leven
Op een dag zoals deze

Alles waar ik van hou
Ik hoor je te bedanken, maar ik voel mij zo misselijk
Je verstaat dat wel, met al jouw begrip, tevens met inbegrip van je welwillendheid
De vleeswording van de goede bedoeling, jouw opgezwollen goedheid, jouw liefdevolle holheid

Alles wat ik wil,
Wil ik niet loslaten, maar god wat voel ik me misselijk
Ik heb nooit genoeg uithouding gehad om zo hard te hollen, alles achterna, jou achterna
Wanneer het hevig waait, kan ik maar moeilijk ademen en dat gaatje in mijn schoen, die blaren onder mijn sokken, ook

Alles wat kneust,
Is eveneens misselijkmakend, walgelijke wonden, een gewaarwording, ondanks
In die kneuzingen zindert ook nog wat lichaamswarmte na
Dat tedere zeer, een verwond aandenken, gekoesterde pijnscheuten, brokstukken van jou

Alles wat mij niet dood heeft gemaakt
Maakt mij heden doodziek
Ik heb jouw vanilleijsje overgegeven, ik had helemaal geen trek
Je had het nochtans beloofd
De zangers hebben erover gezongen
Ik ook
Er is ook de houvast van de logica, die frons op mijn voorhoofd, de kraalogen van mijn grootmoeder
En toch, alles komt niet terug.
Zelfs op een dag zoals deze .

De man die terugkeek

2011-09-23T00:43:00.001+02:00

Die avond hadden we samen nasi gemaakt.
Je zei dat verse groenten me goed zouden doen omdat ik de laatste tijd zo bleek zag.
Ik antwoordde daarop dat ik niet bleek, maar geel zag.
Terloops voegde ik toe dat je je teveel zorgde maakte.
Ik wist wel dat zoveel bezorgdheid geen kwade oorsprong kon hebben, maar jouw opgedrongen bekommernis waar ik uiteindelijk niet om had gevraagd, maakte mij die avond enigszins bitsig.
Eigenlijk wilde ik die avond ook helemaal geen nasi maken, ik wilde die avond Italiaans koken.

Toen vroeg je of ik nog wel genoot van eten.
Ik bevestigde moeizaam dat ik niet meer genoot van eten.
Mijn kaken trokken nadien langzaam samen, terwijl een langgerekte pijnscheut zich onder mijn ogen nestelde .

Je had immers gelijk.
Ik genoot niet meer van eten.
Ik genoot niet meer van Abba.
Ik genoot niet meer van piano spelen.
Ik genoot niet meer van rode wijn.

Ik ben beginnen huilen.

Jij hebt daarop alleen gekeken naar mijn gezicht dat plotsklaps verfomfaaide en schudde op het ongeregelde ritme van mijn opwellende, onverteerde verdriet.
Je was de man die louter terugkeek
Je trachtte mijn tranen niet te bedwingen.
Alle anderen zouden tenminste gepoogd hebben een einde te maken aan mijn onverwachte huilbui.
Maar jij was niet het type dat impromptu huilbuien stopzet.
Jij bent zo niet.
Jij bent een vriend.

Je bent niet naarstig op zoek gegaan naar zakdoekjes en goede bedoelingen.
Je bent niet komen aandraven met toevallige troost en enkele aangeleerde handelingen.
Je hebt geen ad hoc zinnetjes geformuleerd; overschotjes en zoethouders.
Je vond geen pijnstillende woorden, zachtere lettergrepen of een sussendere prosodie in je stem om mijn staandevoetse somberheid te verlichten.
Je hebt de verkramptheid in de rug van mijn hand niet trachten weg te strijken.
Je wilde niet die ene man zijn die je niet bent en die toen zou zijn tekortgeschoten.

Je deed helemaal niets wanneer ik die avond ben beginnen huilen

Ik heb je die avond onbeschroomd overstroomd met mijn overweldigende verdriet. Je hebt de vochtige vlekken verdriet die ongevraagd op jouw schoot biggelden nooit van je afgedroogd.

Je was die avond de man die slechts terugkeek.

Een vriend kijkt niet weg.
Een vriend bedenkt geen oplossingen.
Een vriend kijkt alleen maar terug.

Ik heb die avond enkel maar speculaas gegeten en kamillethee gedronken.

God, het is al september

2011-09-21T17:57:00.000+02:00

Het blauwe waakvlammetje flikkert.
Ik heb het nooit anders geweten.
Alle tochtige onvoorspelbaarheid, de wispelturige trekwind, de ontgoochelde verzuchtingen en onze hijgende onbevredigdheid hebben dat iele waakvlammetje nooit kunnen doven.
Hoop moet men kleinschalig houden om er niet aan ten onder te gaan.

Laten we het nooit doen.
Dan hoeven we er sowieso nooit aan te beginnen.
En zal het ook nooit moeten eindigen.
Noch die verlammende koudwatervrees, noch die noodlottige verlatingsangst, lieveling.
We kunnen nog ontsnappen.
We kunnen onszelf al die schrik besparen als we nu even ons verstand gebruiken.
En onze verbeelding, bovenal.
Zeg niet dat je geen rijke verbeelding hebt.
Het is misschien die verbeelding die ik in jou het meeste koester, liefste.
Een verbeelding, zo onverhoopt soms.
Zo kleinschalig.

Ik heb ook een rijke verbeelding. Ik was vroeger altijd het meisje dat veel fantasie had.
Jaren eenzaamheid, dat is de verdovende verbeelding die uiteindelijk de kop opsteekt.
Ik ben nooit erg dankbaar geweest. Doch ik ben dankbaar voor al die jaren eenzaamheid.
Zie je, ik ben ook nooit echt alleen geweest.
Kom, geef mij je hand.
De ondergrond is verraderlijk koud aan het worden.
Het is al september.

Ik heb hier al een miljoen keer aan gedacht.
Zo vaak dat ik onderhand de waanzin alweer voorbij zou moeten zijn.
Een tijdrovende geruststelling.
Alle details zijn al eens door mijn geest gewaaid. Elke kleinigheid heb ik ondertussen nauwkeurig overwogen.
Ik ben nooit een grote aanhanger geweest van het toeval.
Maar na de miljoenste keer komt er sleet op een gedachte.
Weet je dat?
Dan verdwijnt haar glans en duikt de matheid op in de gedachte; een matheid die alles weer effen maakt.
Maar geef mij je hand.
Ik ben mijn handschoenen vergeten.
Het kan toch al zo verdomd koud zijn in september.

Het later en het nooit zijn vanuit dit eigenste oogpunt hetzelfde tijdsvak; het tijdsvak van het ongewisse.
Ik had je dus willen vragen om te blijven wachten op mij, zoals ik op jou zal blijven wachten, maar in een wereld waar later en nooit, uiteindelijk hetzelfde zijn, zal dat niet lukken, lieveling.
Ik moet overigens nog een warmere winterjas kopen voor het echt koud wordt.
Ik vat zo snel koud.

Jaren eenzaamheid hebben mij zelfredzaam gemaakt.
Ook hierover heb ik al een miljoen keer gedacht.
Maar ik kom nooit voorbij de waanzin.
Ik kom nooit voorbij de onrust.
Ik dacht dat ik een man nodig had aan mijn zijde, maar alles wat ik nodig heb is een flikkerend waakvlammetje in de verte, lieveling.
Ik houd mijn hoop veel te graag kleinschalig om het de overweldigende gedaante van een man te kunnen geven.
Ik kan er amper over dromen waarlijk. Laat staan dat ik een man en zijn schaduw aan mijn zijde zou kunnen verdragen.
Ik zou er aan ten onder gaan.

God, het is al september.
Kan je dat geloven?

Ik had het mij toch anders ingebeeld

2011-09-21T01:16:00.000+02:00

Zou de laatste dodo beseft hebben dat hij de allerlaatste dodo ter wereld was toen hij dood ging?
Mocht hij dat terdege hebben beseft: wat een tristesse.
Want er was toen niets wat die dodo nog kon doen, buiten moederziel alleen doodgaan op een stralend, wit strand op het eiland Mauritius.
Stel je voor dat hij begiftigd zou zijn geweest met een zeker messiascomplex, dan nog had hij niets kunnen doen. Een eenzame messias is geen messias.
Zou het toen regenseizoen zijn geweest toen de allerlaatste dodo stierf? Ik denk dat het ergens in de zeventiende eeuw moet zijn geweest wanneer de dodo volledig uitstierf.
Aan de andere kant, was die dodo ook maar gewoon aan het doodgaan. Misschien stierf hij gewoon aan ouderdom. Gewoonlijk doet dat niet eens zoveel pijn, sterven aan ouderdom.
En uiteindelijk is doodgaan gewoon stoppen met ademen met de ogen dicht, ook voor een dodo.
Zelfs voor de allerlaatste dodo ter wereld.
Bovendien, heb je ooit iemand ontmoet die de dodo echt miste?
Is dat niet intriest?

Mensen vergeten vaak hoeveel dingen erger zijn dan de dood.
De eeuwigheid is bijvoorbeeld zoveel erger dan de dood. Tristesse en teloorgang zijn eeuwig, het gevangen gefluister in holle boomstammen ook.
De dood mag dan overweldigend zijn, ze heeft een kwalijkere reputatie dan ze werkelijk verdient.Maar wie ben ik om zulks rond te bazuinen: ik ben uiteraard nog nooit doodgegaan.
Er is weliswaar haast niets leukers dan dingen rond te bazuinen over dingen waar men eigenlijk niets van af weet.

Ik weet ook erg weinig af over dingen zoals soelaas en troost.
Knoop het in je oren, het leven is waardeloos als je er niet in slaagt de mensen te troosten die je graag ziet.
Gelukkig zie ik maar weinig mensen oprecht graag.
Dat zit dus goed.
Maar ik slaag er weliswaar nooit in die weinige mensen te troosten.
Dat zit minder goed.
Dat zit me waarlijk dwars.

Gatver, je had gezegd dat deze keer alles anders zou zijn.
Er zit trouwens kots in mijn oor; van gisteren.Hoe kan dat nou?
Ik heb het moeilijk de laatste tijd. Dat spijt me.
Ik dacht dat we mensen waren die zo'n dingen samen konden overwinnen, maar ik heb me vergist.
We zijn van vlees en bloed en we kunnen niet winnen, al kunnen we niet tegen ons verlies. Goed alsof doen kunnen we evenmin.
Je had nochtans gezegd dat alles anders zou zijn. Waarom zei je dat dan?

Omdat je dat altijd zegt?
Tegen iedereen?
Maar ik ben toch anders...

Als je zegt dat ik weer te veel nadenk, zal ik je heel erg veel pijn moeten doen. Ik ben een vrouw met hersenen. Verdomd. Wat had je van mij verwacht?
Ik zal mijn verstand intensief blijven gebruiken tot de laatste snik. Dat neem je mij nooit af.
Het is mij overigens al veel beter van pas gekomen dan jij. Dat kan ik toch wel met enige pertinentie verklaren.

Ik wil er ook niet meer over praten.
Over dodo's wil ik dan weer wel praten, maar je zegt dat dodo's te lelijk zijn om er woorden aan te verspillen. Pinguïns inspireren mij niet zo.
Schoonheid, of erger, koddigheid, heeft mij nooit geïnspireerd.

Bedoel je dat we uit elkaar gaan?
Ik besefte niet dat we uit elkaar aan het gaan waren.
Ik had mij altijd ingebeeld dat we anders uit elkaar zouden gaan.
Niet echt heel precies.
Maar niet zo, alleszins.

We moeten nog altijd morgen milkshake gaan drinken met Marjan en Pieter.
Kunnen we nog even alsof doen tot morgen?
Er zit trouwens nog wat kots in mijn oor.
Ik snap niet hoe dat kan.

Snap jij dat dan?

permafrost

2011-09-19T12:55:00.002+02:00

Als ik alleen nog maar over sletten zou schrijven, dan zouden veel mensen mijn schrijfsels lezen. Mensen lezen graag verzamelde woorden over sletten en hun frivole levensloop.
Het is zo'n dankbare thematiek.
De mensen zijn gauw verstrooid met een ronddwarrelende lichtekooi in een plot.
De mensen zijn ook wel gauw verstrooid.
Ik kijk neer op mensen die zo gauw verstrooid zijn.

Men moet enigszins lef hebben om als slet door het leven te vlinderen. De meesten mensen hebben slechts genoeg lef om af en toe iets over sletten te lezen en chips te eten onderwijl, stokmannetjes droedelend op een verdwaald papiertje van bij de telefoon. Dat is de enige sletterigheid die ze zich ooit zullen kunnen veroorloven.
Al verlangen ze natuurlijk alleen naar de matte glans van sletterigheid en niet naar blauwe steen en een Jack Russel. Ze kunnen er echter louter over lezen.
Ach, ik kijk niet neer op dit soort ledigheid; dit soort menselijkheid.

Als ik alleen nog maar zou schrijven over mijn eigen sletterigheid, dan zou ik op den duur misschien echt succesvol kunnen worden. Ik zou daar niet eens echt een slet voor moeten zijn.
Ik weet niet echt hoe succes werkt, maar er is ongetwijfeld een zekere component van sletterigheid die het succes bewerkstelligt.
Ik kijk niet neer op dat soort sletterigheid.

Als ik zou schrijven over fatsoen, dan zou ik allicht fatsoenlijker worden.
Men schrijft en men wordt.
Ik zou een klein beetje fatsoenlijker willen zijn.

Maar ik maak er geen drama van.
Ik schrijf niet eens in het net, alleen in het klad.
Ik weet zelfs niet of ik überhaupt ooit heb geschreven.

Ik heb wel veel gedacht, bedacht, verdrongen en gedroomd.
En ik heb nooit ergens een drama van gemaakt.

narcistische omzwervingen via het hiernamaals

2011-09-14T14:10:00.002+02:00

La Poupée Qui Fait Non - 3. De Uitmelkerij

Ik heb een derde aflevering van La Poupée Qui Fait Non gemaakt.
Het lijkt mij overbodig om er tientallen zinnen over bij elkaar te schrijven.
La Poupée Qui Fait Non is mijn anarchistische boomhut, waar alle anderen al naar huis zijn gegaan om bij hun moeder worteltjes met erwtjes te gaan eten.
U hoort mij niet klagen, zo'n boomhut is ook alleen maar leuk als iedereen eindelijk weg is.

Til er dus niet te zwaar aan: het is louter mijn boomhut.

In deze derde aflevering ben ik al in het hiernamaals beland.
Ik heb met andere woorden al mijn scenaristische kruit nu al verschoten.
Maar dat geeft niet.
U ziet bloedneuzen, een spelletje dat we speelden toen we klein waren met zo'n gevouwen ding maar ik kan niet meer op de naam komen, roomijs, geneuzel, meer gebazel en dat ik gewoon zoals alle anderen ben.

ik wil gewoon weer plezier maken

2011-09-12T01:03:00.001+02:00

Plezier is er om die striemende aftakeling te vergeten.

Thomas zei dat het tijd was om weg te gaan. Ik jammerde dat ik nog geen plezier had kunnen maken.
Thomas antwoordde daarop dat er nu eenmaal avonden waren waarop er geen plezier te maken viel.
Wat Thomas niet wist is dat ik me niet eens kon herinneren wanneer ik nog echt plezier had gemaakt.
Onvervalst en zorgeloos plezier.
Ik weet niet wat er mis is met mij.
Het voelde onrechtvaardig aan dat Thomas mij niet nog even langer wilde laten proberen.

"Ik zou trouwens willen dat je daar onderweg niet onafgebroken treurig over gaat doen, Duchka.", sneerde hij mommelend toen hij aanstalten maakte om te vertrekken uit de Winnetou en mijn jas van mijn stoel haalde. "We gaan naar huis."
"De enige reden waarom ik nog altijd bij jou wil zijn, is omdat ik net tegen jou altijd ongebreideld kan zaniken, Thomas. Neem me dat alsjeblieft niet af.", zuchtte ik.
Doch ik trok gedwee mijn jas aan, die Thomas met een attente kordaatheid achter mijn schouders voor mij had open geslagen.
"Plezier is een straatje zonder einde, Duchka.", merkte Thomas op voor we de deur uitliepen.
"Wij zijn zo niet."

Thomas verstond het niet.
Hij verstond veel. Ook veel dingen die ik niet versta. Zo verstond hij mij ooit. Maar dat is nu niet meer het geval.
Ik weet niet wat er precies is misgelopen, buiten een soort natuurlijk en onvermijdelijk aftakelingsproces.
Dat maakt mij moedeloos, niet zozeer omdat ik en Thomas uit elkaar aan het groeien waren, maar omdat ik het nog altijd niet kan verdragen dat alles onafwendbaar aftakelt.
Ondertussen zou ik daar toch mee om moeten kunnen gaan.

Het is toen beginnen miezeren.
De regen was koud.
Die weerbarstige regen voelde aan als een vernederende bezegeling van de ellende waarin we ons bevonden, opgedrongen door een beul wiens gelaat we maar niet te zien konden krijgen.

"Ik wil alleen zijn vannacht, Thomas.", prevelde ik toen we aangekomen waren aan een zebrapad, lichtjes amechtig, gefrustreerd door de ongelegen miezer.
Ik gaf hem een kus als afscheid, die meer de uiting was van een vredesgezinde begrenzing dan van zuivere liefde. Toen ik terug zijn blik zocht zag ik weerkaatsingen van verdriet. Ik glimlachte breed om zo zijn verdriet te kunnen breken. Hij glimlachte flauw terug.
"Hé, wij zijn zo niet.", fluisterde ik en ik streek over zijn rechterwang.

Toen liet ik hem achter aan de verkeerslichten.

Uiteindelijk is het net wanneer we onze bruutheid onhandig trachten te verpakken, opdat de doornen van onze ruwheid onze geliefde niet zou raken, dat onze meest oprechte genegenheid aan de oppervlakte komt; die kleine momenten waarop we niet onze geliefde, maar onze eigen duisternis trachten weg te knuffelen.

Ik word nooit bewoond door zoveel welbehagen dan wanneer ik terug op mijn eentje kan zijn.
Natuurlijk ben ik graag in gezelschap, ik wil zo graag plezier maken, ik blijf alsmaar proberen om ooit weer van de dingen te kunnen genieten, maar ik voel me altijd zo bevrijd wanneer ik opnieuw alleen kan zijn.
Ik vind dat ik dat niet tegen Thomas mag zeggen.

Ik heb nog een uurtje kubussen getekend toen ik thuis was. Perfecte kubussen.
Als ik de perfectie in haar meest rudimentaire vorm ooit volledig vatten, komt het misschien nog goed met me.
Dat kan niet anders.

Doch, alles wat ik wil is een beetje plezier. Het is niet eens noodzakelijk dat Thomas mij weer verstaat. De regen moet niet eens stoppen. De Winnetou mag sluiten. Ik wil heus gaan slapen.
Maar ik wil gewoon weer plezier maken.

Een potvis sterft maar één keer

2011-09-08T18:13:00.000+02:00

Ramptoerist...

Nou, ik zou mezelf geen ramptoerist noemen, maar ik maak graag eens wat mee. Dat kan ik niet ontkennen. En ik hou van menselijk contact en emoties. Is dat een misdaad, misschien?
Ik ben louter mens, mevrouw.
En het is toch niet omdat ik niet graag in mijn zetel achterover leun dat men mij zo vreselijk moet gaan taxeren.
Ik weeg trouwens nog steeds evenveel als toen ik vijfentwintig was. Dat kunnen de meesten niet zeggen.
Dat is omdat ik zo vaak buiten kom, mevrouw.

Gisteren zat ik op een trein die een persoonsongeval kende.
Dat is de term die ze gebruiken om te zeggen dat er iemand onder de trein is gesprongen. Mij maken ze niets meer wijs, hoor, bij de spoorwegen.
We moesten in Schellebelle allemaal uitstappen om plaats te nemen in een ander voertuig.
Aan de andere kant van de spoorweg heb ik het zien liggen.

Het was een man, denk ik.
Bloederig.
Ik denk niet dat ik hem kende, maar hij was wat mij betreft onherkenbaar. Hij leek op een boterham met gehakt van bij slagerij Roger met een beetje curryketchup, maar dan een beetje tragischer.

Om zoiets te doen moet men toch al behoorlijk ver zitten, denk ik dan.
Ik zie het mij niet doen.
Ik heb nooit echt ver gezeten, omdat ik het nooit zo ver heb laten komen.
Uiteindelijk heeft men zoiets altijd in de hand.
Bovendien heb ik het het afgelopen jaar ook niet gemakkelijk gehad toen ons Figaroke gestorven is aan teelbalkanker, maar ik ben mij altijd blijven beheersen.
Meer wil ik er ook niet over kwijt.

Ik haat het wanneer mensen niet diezelfde inspanningen kunnen leveren die ikzelf constant lever.
Dat vind ik zo oneerlijk. Ik doe zo mijn best en de rest die veegt er gewoon grof weg zijn voeten aan.
Zucht.

En zoiets doet men ook niet, vind ik.
Maar ik wil geen mensen veroordelen. Zo steek ik niet in elkaar.

Ik ben ook gaan kijken naar de Dender toen die begin dit jaar overstroomde. Marcella van de personeelsdienst zei dat ik dat niet had mogen doen. Maar zo'n rivier die uit zijn oever treedt: ik moet dat gezien hebben. Die emotie, mevrouw. Er was zoveel water dat er zelfs speelgoed en tuingerief door de modderstroom dreef. Eigenlijk is dat poëzie, mevrouw.
En men gaat mij hier toch niet taxeren omdat de menselijke emoties recht in de ogen durf te kijken?
Dat dacht ik, inderdaad.
Denkt u dat men zoiets sterks meemaakt als men achterover leunt in de zetel, mevrouw?
Ik dacht het niet.
U gaat mij toch niet veroordelen omdat ik niet flets ben?
Dat gaan we dus inderdaad niet doen.
Ik ben geen fletse.

In de jaren negentig heb ik ook eens een potvis zien sterven op het strand van Koksijde. Ja, dat beestje heeft veel geleden, maar wij waren bij hem. Het zal dat wel gevoeld hebben.
God hebbe zijn walvisjeszieltje.

Allez, dat was eigenlijk toch wel een serieus ding, hoor.

Het stonk ook. Maar kom, als dat sterft moet men een inspanning en een geste doen, vind ik. Zo'n potvis sterft ook maar één keer. En dan nog in ons Belgenlandje. Dan doe ik wel een inspanning, hoor. Ik weet niet hoe dat bij de rest is.

Ik doe echt een inspanning.
Echt waar.
Ik weeg nog altijd maar 57,235 kg. Net zoals in 1994.
Echt waar.
Ik heb mij nooit laten gaan.
Noem mij dus geen ramptoerist.
Noem mij gewoon mens.

En ja, ik doe dat omdat ik iemand mis. Maar ik wil er niets over zeggen.
Ik ben één van die weinige mensen die zich nog kunnen beheersen, mevrouw.
Dat is mijn trots.

ik vind dit niet uit

2011-09-06T16:52:00.002+02:00

Dit is een prins.
Hij heeft maar één teelbal, maar hij heeft wel een visitekaartje van bristolpapier en daar staat in kleine lettertjes op dat hij een prins is.
Je bent weliswaar je bril vergeten op het dressoir, doch je gelooft hem wel, die lauwe, gebrekkige prins. Hij heeft immers zo'n regale Habsburgse neus en kin.
Wat een lelijkaard.

Dit ben jij.
Je hebt maar één talent, maar je moet er nog achter komen wat dat talent precies is.
Jij vergeet nooit en dat maakt je droevig. Mensen zeggen wel dat je een schattig neusje hebt, maar je hebt een gekke, hoekige kaaklijn.
Het had allemaal wat mooier afgewerkt mogen zijn.

Je bent wel dankbaar voor alles.
Voor de eenvoudige pracht van de natuur, voor de sociale vangnetten, voor speculaas en koffie en omdat de Albanezen jou niet koelbloedig doodschieten met opgeblonken kalasjnikovs wanneer je op de bus wacht in de septembermiezer.
Je bent ook dankbaar voor droge sokken.
Elke zondag geef je jouw mama drie kussen. Dat noemt men gemeenzaam ook dankbaarheid. Al is dat veeleer een kwestie van routine dan een kwestie van primaire dankbaarheid.

Vorige week heb je tegen je mama gezegd dat je een prins hebt ontmoet.
Je mama heeft toen haar wenkbrauwen gefronst.
"Zo'n prins is misschien wat te hoog gegrepen voor een eenvoudig meisje zoals jij", suggereerde je mama gereserveerd.
"Nou, dat is zo, mama, maar hij heeft slechts één teelbal. Dus kan het net nog, denk ik.", legde je kalm uit.
Je moeder knikte daarop zwijgzaam vol instemming.
Toen is ze opgestaan om ananas te snijden in de keuken.

Je bent met de prins naar het parkje gegaan om op een bankje te gaan zitten.
De prins sprak: "Ik ben de prins van Kommersbonten, maar voor jou ben ik de prins van jouw hartkleppen."
Je bloosde. Want meisjes blozen ook in de films. Weet jij veel meer.
De prins van Kommersbonten draaide je toen een tong en je ben gestikt.

Je tong raakte noodlottig opgezwollen na die prinselijke kus. Die zwelling heeft jouw luchtwegen belemmerd tot je dood neerzeeg naast het bankje.
Het is allemaal erg snel gegaan.

De prins had Snickers gegeten als vieruurtje. In Snickers zitten pinda en je bent allergisch aan pinda.
Bij de autopsie bleek je ook nog eens allergisch aan prinsen met één teelbal. De wetsdokters konden echter geen precieze doodsoorzaak isoleren.
Dat hoort wel bij jouw soort persoonlijkheid, die onbeslistheid.
Je was echter liever helemaal doorregend theatraal afgeslacht door Albanese patsers aan de bushalte, nu je eraan denkt.
Maar je bent vreselijk dankbaar voor alles, het steekt dus niet zo nauw.
En bovenal ben je nu dood.

Dat ging sneller dan voorzien.

Het had alleen allemaal wat mooier afgewerkt mogen zijn.

speelgoed

2011-09-05T00:17:00.001+02:00

Je hebt zoveel van je papa losgepeuterd toen je klein was.
Nu ben je volwassen, maar je bent dat overijverige lospeuteren nooit verleerd.
Je kent nu alleen een hoop nieuwe mannen aan wie je speelziek kan peuteren. Mannen zijn om aan te peuteren.

Ze hadden het onmiddellijk in de mot.

Als je jongens de eerste keer ontmoet, weten ze onmiddellijk hoe je in elkaar steekt.
Eindelijk.
Er zijn geen grotere mensenkenners dan al die jongens die je voor de eerste keer ontmoet.
Het is niet dat jongens veel bredere schouders hebben, waar je dat loodzware hoofd van je geborgen op kan neervlijen, dat is bijzaak: het is dat ze zoveel mensenkennis bezitten.
Over meisjes in het algemeen, maar ze zijn overduidelijk gespecialiseerd in jou.
Dat treft.

God, wat zou je doen mochten alle jongens morgen naar de oorlog vertrekken?
Je zou onophoudelijk huilen en uiteindelijk uitgeteerd sterven aan een fataal gebrek aan mensenkennis.
Hopelijk gaan alle jongens die je kent en die je zo graag ziet, nooit meer weg.
Er is gewoon geen andere optie.

Als ze later op de avond zeggen dat je naïef bent, dan moet je dat halsstarrig ontkennen.
Dat vinden ze amusant.
Dat bevestigt hen ook in hun mannelijkheid, vraag me niet waarom.
Zoals toen je je nummer op een post-it had geschreven, die ene keer.
Zo'n keurig meisje dat de jongens bevestigt: dat is wat je bent.
Vroeger heb je nogal getalmd als het op bevestigen aankwam.
Nu ben je ermee weg.
Dat is behoorlijk amusant, vind je.

Je moet ook nooit vergeten te zeggen dat je dit nooit eerder hebt gevoeld.
Zij kunnen immers nooit weten wat je ooit al hebt gevoeld. Dat doet er ook niet toe.
Het is bovendien niet geoorloofd scheutig om te gaan met teleurstelling en nostalgie. Dat weet je. Als je erop staat vrijgevig te zijn -want je bent tenslotte echt wel vrijgevig- dan ben je dat met de begoocheling en met al die verzinsels die je hen met veel toewijding toevertrouwt; verzinsels die niet zo verzonnen zijn, maar ook weer niet zo waarachtig zijn.
Wanneer ze zich met zoveel wellustige gewilligheid aanbieden, twijfel je niet om al die dichterlijke vrijheden die zich onderweg manifesteren met beide handen mee te rukken.
Als men niet echt vrij is, moet men tenminste proberen te doen alsof, vind je.
Uiteindelijk heb je na al die jaren toch een paar standaarden overgehouden, die je steeds bent blijven hanteren bij het leiden van je leven; dat fletse meisjesleven van suikerspin en tranenvocht.

Doch, bovenal lach je.
Je lacht schaterlachjes, verderlichte giechels, bedeesd loerend vanuit die alledaagse verlegenheid die van jou zo'n meisje heeft gemaakt: dat flatteert hen mateloos.
Het is belangrijk dat je hen doet geloven dat zij alleen jou dit soort onverhoopte schalksheden kunnen uitlokken.
Ze moeten geloven dat je voorheen alleen maar hebt geslapen in uitgerafelde spinnenwebben van verveling.
Het komt erop neer dat je hen altijd moet doen blijven geloven.
Sinds jij niet meer gelooft, zorg je er altijd voor dat de jongens naarstig wel blijven geloven. De jongens, moeten ten allen prijze blijven geloven. Anders is het afgelopen.
Je weet verdomd goed wat je moet doen met jongens.

Maar neen...
Je bent hoegenaamd niet gevaarlijk. Jongens weten namelijk erg goed waar gevaar op lijkt.
Jongens weten alles over gevaar.
Jij lijkt daar hoegenaamd niet op.
Ze weten overigens dat je op een bepaalde manier net heel goed voor hen zou kunnen zijn.
Als alles anders zou zijn, bijvoorbeeld.
En wat dan ook? Ze hoeven toch ook niet alles op voorhand te weten?
Het echte gevaar kan men trouwens pas echt inschatten als het reeds is geschied. Dat is de onvermijdelijke logica van het gevaar.
Neen, je straalt helemaal niets gevaarlijks uit.
Je bent ook zo naïef.
Ze hadden het onmiddellijk in de mot bij die eerste ontmoeting.
Het is alsof ze je altijd al hebben gekend.

En dat is zo verdomd bijzonder.
En het tiereliert.
Het zoemt, het tolt en het kronkelt..
En het is allemaal ook nog eens zo plezant. Ik denk dat het haast pijn doet.
Dat moet wel als het zo plezant is.

----

De dag dat je tien jaar werd, heb je aan je vader gezegd dat hij jouw poppen naar de zolder mocht brengen. Je was het beu langer met de poppen te spelen.
Het spelletje was je beginnen te vervelen.
Nu ben je pakken ouder. Er zijn een hoop nieuwbakken spelletjes die je tegenwoordig ook mateloos zijn gaan vervelen.
Maar je vader kan je niet meer helpen.
Hij is een grijsaard met rugklachten geworden.
Je moet dus verder blijven spelen, tot wanneer al je spelletjes versleten zijn.
Dan kan je ze uiteindelijk weggooien in de vuilbak en is het allemaal voorbij.

Was die speeltijd nu maar al voorbij.

wanneer de percolator stopt met tikken

2011-08-30T15:02:00.001+02:00

Het getik van de secondewijzer van mijn klok is soms oorverdovend.
Ik doe het mezelf aan.
Want eigenlijk ben ik partieel doof.
Ik ben alweer naar de Winnetou gegaan om koffie te drinken.
Het getik van de percolator is er soms ook oorverdovend.
Ik breng te veel tijd door in de Winnetou.
Ik doe het mezelf allemaal aan.

Zijn naam was Johan.
Hij dronk een glas chocomelk dat hij aan de toog had besteld. Johan was al eind de twintig. Ik vond dat zijn keuze voor chocomelk bijgevolg getuigde van een zekere durf. Ik ben makkelijk onder de indruk van mannen die eind de twintig zijn.
Mijn naam was Duchka.
Ik las de krant van gisteren. Dat stelde mij gerust.

Men kon niet zeggen dat we mensen waren die met onze beide voeten in het heden vertoefden.

Johan was ongevraagd bij me komen zitten en trachtte een gesprekje met me aan te knopen.
Ik heb nooit zin in een ongevraagd aangeknoopt gesprekje, maar ik heb ook nooit zin om neen te zeggen.
Johan had blauwe ogen.
Dat ook al.

Ik had Johan al eens eerder ontmoet op een tuinfeestje bij Jolien. Hij had mij toen verteld dat hij de hengsten van zijn moeder afreed. Ik wist niet wat dat exact betekende.
We zouden langer gepraat hebben, hij had mij haarfijn kunnen duiden wat dat precies betekende, ware het niet dat ik otitis had en ik bijgevolg vroegtijdig naar huis was gegaan.

Johan vroeg me of ik Kortrijk begreep.
"Ik antwoord niet op metaforen.", knorde ik terug. Ik was mijn ogen nog niet helemaal van mijn krant gaan afhouden.
Ik maak het jongens als Johan nooit makkelijk in het begin. Nadien ga ik volledig door de knieën. Jongens als Johan maken het dan op hun beurt, wanneer het einde nadert, nooit makkelijk voor mij.

Johan zei dat hij al mijn dromen in vervulling zou doen gaan.
Ik antwoordde dat ik allang niet meer had gedroomd. Hoogstens af en toe een rêverietje na het middagmaal om beter te verteren.
Hij vertelde daarop dat elke mens grootse dromen herbergt in de vochtige hoeken van zijn hart en dat ik vooral niet bang moest zijn om grootse dromen te koesteren omdat hij brede, robuuste schouders had die de grootsheid van mijn dromen moeiteloos konden stutten.
"Ik denk niet dat ik iets dergelijks kan bezigen.", lachte ik zijn woorden delicaat weg en ik streelde zijn knie.
Zijn knie, was een knie die nood had aan een streling. Dat zag men zo.
Ik had zijn knie allicht met meer tederheid moeten strelen om die prangende nood echt te kunnen inlossen.
Ik zou alles met wat meer tederheid moeten doen.

Toen ik mijn hand wegtrok, richtte Johan zijn blik nadrukkelijk naar mij.
Johan had lichtblauwe ogen en donker haar. Daardoor leek zijn blik moeiteloos doordringend. Ik zag dat hij daar geen enkele inspanning voor moest leveren. Hij was iemand die in een permanente staat van doordringendheid vertoefde.
Hij stootte een zucht van beproeving uit en fluisterde toen enkele weloverwogen woorden.
"Soms moet je geloven in dingen die niet bestaan, Duchka.", prevelde hij gedempt.
De tikkende percolator onderbrak haast zijn zorgvuldig gekozen woorden.
"De rode ridder heet ook Johan.", merkte ik kirrend op wanneer de percolator was gestopt met tikken.

Toen zuchtte ik op mijn beurt.
"Het is niet mooi om de grote romanticus uit te hangen in koffiehuizen.", sprak ik vervolgens. "Vooral niet in een grootstad zoals Kortrijk, Johan. Dat hoort niet."
"Weet je überhaupt wel wat je van me wil?", vroeg ik geïrriteerd.
"Moet dat?", antwoordde hij verrast.

Ik voelde een pijnscheut in mijn linkeroor. De pijn viel van mijn gelaat af te lezen.
Johan vroeg me wat er scheelde.
"Ik denk dat ik weer otitis aan het krijgen ben.", legde ik uit. "Je geeft mij altijd otitis, Johan."
"Ben je daar wel zeker van?", betwijfelde Johan mijn plotse aandoening.
"Daar ben ik zeker van.", stelde ik vastbesloten vast.

Johan heeft toen alle ongemakkelijkheid die hij nog niet had tentoongespreid over mij heen gestort. Het was wel geweest.
Ik ben toen naar huis gegaan om daar uit te gaan zieken.
Thuis is waar men uitziekt, ook al tikt de secondewijzer er oorverdovend.

op de tast

2011-08-29T17:32:00.002+02:00

"Het is recessie, Duchka.", sprak Jan." Ik weet niet hoe ik er mij bij moet voelen en kleden, maar ik denk dat ik zal moeten vrezen voor die enkele zekerheden die ik koester."
"Wat je vooral niet moet doen is krijtstreep dragen.", raadde ik Jan ernstig aan.
Jan is een man die ernstige raad kan gebruiken. Al zal hij er nooit wat aan hebben, maar daar kan ik mee om.
"Maar, ik dacht dat streepjes een man net slanker maakten!", riep hij verward door mijn onaangekondigde advies.
"Krijtstreepjes zijn voor maffiosi, Jan.", preciseerde ik. "Het soort maffiosi die bovendien ook nog hun echtgenotes in elkaar timmeren. Niemand wil eruit zien als een maffioso die zijn vrouw in elkaar timmert. Iedereen wil eruit zien alsof hij de vrouwen van zijn vijanden in elkaar timmert. Dat wel. Desgevallend moet je een gouden ketting kopen. Dat volstaat. "

Zo'n recessie maakt de tongen los.
Ik heb echter een hekel wanneer mensen die helemaal geen economisch relevante job hebben, klagen over de recessie. Jan is een vastbenoemde leraar technologische opvoeding in een lyceum. Jan moet niet nadenken over hoe de recessie zich zal manifesteren. Jan is geen doorslaggevend economisch element. Jan moet lesgeven aan verveelde pubers die nu al een routineus seksleven hebben.
Jan heeft geen seksleven.

"De recessie zal wellicht ook geen positieve uitwerking hebben op de wispelturige geesten van de meisjes.", voegde hij nog terloops toe.

Jan verklaarde vervolgens dat alle meisjes onmogelijke schepsels waren.
"Alleen al die sluitinkjes van hun beha's", zuchtte hij vermoeid.
"Daarin zit het hele wezen van de vrouwelijke problematiek in vervat."
Ik legde Jan uit dat een beha openen helemaal niet zo moeilijk was en merkte zijdelings op dat hij allicht het slachtoffer was van zijn eigen drempelvrees, niet zo zeer van ingewikkelde dameskledingtechnologie.

"Dat doet mijn initiële stelling nog niet teniet.", weerde Jan zich af.
"Tuurlijk wel.", smaalde ik. "En alle analogieën zijn bovendien per definitie leugens. Ik haat analogieën: ze hebben nooit iets bewezen. Analogieën zijn wat ijdele pirouettes zijn voor verwijfde kunstschaatsers".
"Ik denk dat je net een analogie hebt gemaakt, Duchka.", fronste Jan zijn lippen.
"Nou, ik heb tenminste gelijk.", antwoordde ik met een massieven stelligheid die Jan tot opgave dwong.

"Overigens moet je echt gewoon je bek houden als het over meisjes gaat.", snauwde ik. Ik voelde plotsklaps een onderdrukte nukkigheid bovendrijven
"Je bent geen meisje, je kent alleen de weerspiegelingen van sommige meisjes op je netvlies, maar je weet niet hoe het voelt voor een meisje. Je hebt er geen idee van. Je weet niets. Ik zou dus willen dat je voortaan met geen woord meer over meisjes rept."

"Iedereen heeft het altijd over wat meisjes terugkaatsen.", hakte ik vervolgens verder in. De nukkigheid kolkte woest door mijn keel. " Ze spreken altijd over de jurkjes die we aanhebben, hoe we giechelen wanneer de avond valt, hoe we aan tafel met onze dartele vingers met servetten spelen, hoe we de klemtoon altijd verkeerd leggen wanneer we dat ene woord uitspreken.
Maar het gaat nooit over wat we voelen."
Ik ademde vermoeid uit en hernam toen mijn betoog.

"Soms heb ik de indruk ik dat meisjes gewoon niet mogen voelen, Jan. Het gaat nooit over wat de meisjes voelen, want dan zeggen ze dat we te hysterisch zijn, dat we toch geen kritiek kunnen slikken of dat we te druk bezig met ander dingen om het uit te drukken zoals het hoort.
In alle ernst: Jan, weet jij hoe het voelt om een meisje te zijn?"

Jan keek verdwaasd terwijl hij zijn rechterhand in zijn broekzak trachtte te proppen.
"Maar, waar moet ik dan wel over gaan reppen als ik niet over meisjes mag reppen?", vroeg Jan zich toen verbijsterd af.
"Meisjes zijn bijna de enige zin van mijn bestaan. Meisjes herbergen dat ene deeltje dat ik ontbreek. Meisjes zijn dien ene onzekerheid die tegelijkertijd ook weer mijn zekerheid zijn. Zo is het toch? Ook voor jou, wat mannen betreft. We zijn op dat vlak niet verschillend.
Ik zou er zo graag iets pertinents over kunnen zeggen."

"Pertinentie is een vorm van gezichtsbedrog, Jan.", snoof ik kwartlauw naar Jan.
"Het is iets wat we onszelf wijsmaken.", verklaarde ik.
"Alles is onscherp en troebel. Wen eraan, Jan. Het zal nog lang zo blijven."

"Wanneer ben je zo cynisch geworden, Duchka?", wilde Jan toen weten.

"Daar wil ik niet over praten. Maar het is op zaterdag vijf september 2009 gebeurd.", antwoordde ik droog.
"Ach zo.", mompelde Jan.
"Heb je nog zin in koffie?", stelde hij vervolgens voor. "Ik heb een nieuw Eschenbach mokkastel gekregen van mijn moeder. Spuuglelijk, maar het heeft wel cachet."
Jan en ik hebben toen koffie gedronken in het nieuwe mokkastel van zijn moeder.

Ik heb het Jan lang kwalijk genomen dat hij niet heeft aangedrongen om te weten te komen wat er precies op vijf september 2009 is gebeurd.
Ik heb er lang die zoveelste stuiptrekking in gezien van een universum dat al zo lafhartig was. Gelukkig kwam er gauw weer dat zalvende mededogen en is Jan naar Kortrijk verhuisd. Mensen die verhuizen kunnen altijd op veel van mijn mededogen rekenen.
Nadien ontmoette ik Pieter en even later Martijn, tegen wie ik opnieuw oeverloos kon zaniken dat ze niets over meisjes wisten.
En zo doken er uiteindelijk weer enkele zekerheden op, ondanks de moordende recessie.

Dat soort zekerheden zijn mijn laatste strohalm.

deze meisjes trappen lol

2011-08-26T23:59:00.001+02:00

Deze meisjes trappen lol.
Weten zij wel wat ze missen?

Deze meisjes zijn laatbloeiers
Maar ze zijn hysterisch geworden en ze moeten verdomme hun benen leren sluiten.
Want zo gaan ze nooit kunnen huwen met de mannen die houden van de meisjes die hun benen kruisen.
Trouwen moet men immers met een man die houdt van meisjes die hun benen kruisen.
Alle anderen mannen willen gewoon seks.
En meisjes willen geen seks.
Meisjes willen gewoon lol trappen en 's zondags hun nagels knippen.

Ze willen gewoon naast de jongens zitten in de auto, met de wind in hun haren.
Ze willen dronken worden en alles achteraf vergeten.
Ze willen pulver en rumoer maken.
Waar zijn hun vaders?
Ze hebben altijd honger en ze praten teveel.
Ze eten nooit hun bord leeg, doch ze willen altijd meer.
Ze willen gewoon draaien met hun rokjes, ze moeten nergens naartoe.
Waar zijn hun moeders?
Ze willen alles proeven en spuwen alles nadien uit.
Ze hebben iemand nodig die hun haren naar achteren houdt
Ze willen niet kiezen.
Wie zal er hen dan ooit nog willen?
Ze hebben hun knieën geschaafd in het maanlicht.
Ze hebben zijn hand gevoeld in de schittering van de maan.
Ze hebben ook iets gezien in dat maanlicht, maar ze zijn vergeten wat.
Wat moet er toch van hen worden?

Er zal niets worden van al die meisjes die hun benen niet fatsoenlijk kunnen sluiten.
Ze zullen af en toe wat fluwelen bewegingen gade slaan in het maanlicht, met het ochtendgloren zullen die al verdwenen zijn.
Maar ze zullen lol getrapt hebben.
Deze meisjes trappen lol.

het meest gerieflijke gebrek

2011-08-26T15:29:00.001+02:00

een onvolledige studie over het menselijke verlangen

Zoals ik mijn geest klaar wilde houden, terwijl mijn hart reeds in mijn keel aan het trommelen was.
Zoals ik altijd naar eenvoud heb gesnakt, maar enkel handelde naar complexiteit.
Zoals ik almaar meer dingen wil -met die korte armen van mij, ook- doch er nooit in slaag iets weg te gooien.
Zoals ik immer wegdroom, toch nooit meer wil gaan slapen.
Zoals ik niet weet wat ik mis, maar toch iets ontbreek.

Zo heb ik altijd verlangd naar het onvervulde.
Dat allerkleinste plekje, dat altijd ledig zal blijven
Het voorwerp van mijn meest bedolven hunkering
Het meest gerieflijke gebrek

Laat ons verlangen naar het verlangen.

Al die tevergeefse uitwendigheden

2011-08-25T16:26:00.000+02:00

alles is een vroeggeboorte

Al die tevergeefse uitwendigheden
Ze verscheiden voor ze volwassen zijn,
blijven immer kind, enig kind, koningskind
Zij mogen niet ontluiken
Vermoord dus de stuurse kinderachtigheden,
de duimzuigende misvorming, de luchtvormige ijdelheid
Steek uw dolk in die jonge borst
en aanschouw de ontbinding van de jeugd

De gedachte wordt altijd doodgeboren, als een tevergeefse uitwendigheid.
Niettemin blijven we naar de juiste woorden zoeken.
Zoveel definities, zoveel synoniemen, zoveel vervoegingen
Ze komen nooit op bestemming
We schrijven boeken met benaderingen, we fezelen nagestreefde versmaten
Doch, we zullen nooit de gedachte tijdig kunnen achterhalen.
In haar couveuse liet ze immers eergisteren het leven.

Alles is een vroeggeboorte

Ik dacht dat ik dacht.
Ik dacht toen dat ik moest verstommen, mijn stem smoren.
om de gedachte in stilte te laten ontluiken, misschien
Wachtend op die ene volwassen idee
Toch is al die tevergeefse uitwendigheid
de enige wezenlijkheid van ons tevergeefse zijn
Een verloren uitwendigheid die jou een slappe hand reikt

Ach, al die tevergeefse uitwendigheden...

aangebrande zoetheid

2011-08-23T23:20:00.001+02:00

Ik heb peren gebakken, nadien heb ik gehuild.
Het zilt van van mijn tranen bleek onverhoopt goed te passen bij de aangebrande zoetheid van de gekarameliseerde peren die ik net had bereid.
Soms zit het toch allemaal mee.
Ik had gisterenavond voor een keertje ook eens een echte reden om te huilen.
Ik heb de hele avond tranen van betekenis geplengd.
U verstaat allicht dat alles gisteravond verdomd goed mee zat.
Van slechte wil ben ik immers nooit geweest.
Dat ook al.

Gisterenavond heb ik afscheid genomen van de liefde.

De liefde was verlieslatend geworden. Het was de juiste beslissing, maar er was wel die menselijke reflex: het doet nu eenmaal altijd pijn om het vertrouwde te zien vertrekken. We zijn niet gemaakt om los te laten, maar om de dingen altijd vast te blijven houden.
Dat is een fout in het ontwerp der dingen. Het is dus gelukkig niet onze fout, ook niet mijn fout.
Het was toen ik behangerslijm aan het kopen was dat ik plots getroffen werd door een moment van klaarheid: ik had het gehad met de liefde.
Ik besefte toen dat alles wat ik waarlijk wil, aandacht en vleierij is, niet die vermoeiende en poreuze, logge liefde.
Ik heb wel altijd om liefde gebedeld.
Consequent ben ik nooit geweest.
De behangerslijm trok op niets. Ik had teveel water in het mengsel gedaan. De lijm hield niet.
Ook dat nog.

Ik denk altijd dat ik alles wil opgeven, om stil te kunnen staan bij het wezenlijke en me te laven aan die dingen die ertoe doen. Maar als alleen het wezenlijke overblijft wordt alles plots akelig leeg en mijn mond wordt dan droog en dorstig.
Ik wilde nog eens je hand vasthouden. Ik heb altijd om handen gebedeld.
Ik ben nooit veranderd.

Ik heb je vandaag uitgenodigd om peren in karamel te eten. Ik heb Doyenées du Comice gekocht om je te verdrinken in verschroeid, stroperig fruit.
Je zei dat je gehoopt had dat ik vlees voor je zou koken. Je was teleurgesteld, al ontkende je dat met klem. Dat noemen ze vriendelijkheid.
Ik heb je de gebakken peren die ik wel had bereid, laten proeven.
"Laat ons dit alles geen liefde meer noemen, maar aangebrande zoetheid.", zei ik met de ernst van een vrouw die de opdracht had een man te voeden.
"We kunnen andere mensen worden als we nieuwe woorden verzinnen voor nieuwe werkelijkheden.", voegde ik nadien nog gewichtig toe.
Ik wist dat mijn ogen te hevig borrelden terwijl ik sprak. Ze waren gedoemd om zich uiteindelijk tegen de afperkingen van de ontgoocheling te gaan aanschurken.

Ik wil mijn mannen altijd lokken met suiker, fruit en meer betekenis.
Maar ze gaan uiteindelijk allemaal weer weg.
Het enige wat altijd overblijft is de slechte behangerslijm, mijn lege handen, mijn goede wil en die tegenstrijdigheid.

Ik heb zoveel goede wil.